در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
عراقی
عراقی
۶۰۱–۶۸۸ ق.همدان
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او میتوان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاقنامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخهای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
جستجو در آثار عراقی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۰۵ اثر
۱
غزل شمارهٔ ۱
هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا • تا ز من پیغامی آرد بر سر کوی شما
۲
غزل شمارهٔ ۲
ای مرا یک بارگی از خویشتن کرده جدا • گر بدآن شادی که دور از تو بمیرم مرحبا
۳
غزل شمارهٔ ۳
این حادثه بین که زاد ما را • وین واقعه کاوفتاد ما را
۴
غزل شمارهٔ ۴
کشیدم رنج بسیاری دریغا • به کام من نشد کاری دریغا
۵
غزل شمارهٔ ۵
ندیدم در جهان کامی دریغا • بماندم بیسرانجامی دریغا
۶
غزل شمارهٔ ۶
سر به سر از لطف جانی ساقیا • خوشتر از جان چیست؟ آنی ساقیا
۷
غزل شمارهٔ ۷
ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب • تافتهام از غمت، روی ز من بر متاب
۸
غزل شمارهٔ ۸
مست خراب یابد هر لحظه در خرابات • گنجی که آن نیابد صد پیر در مناجات
۹
غزل شمارهٔ ۹
دیدی چو من خرابی افتاده در خرابات • فارغ شده ز مسجد وز لذت مباحات
۱۰
غزل شمارهٔ ۱۰
به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت • هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت
۱۱
غزل شمارهٔ ۱۱
چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت • جهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت
۱۲
غزل شمارهٔ ۱۲
عراقی بار دیگر توبه بشکست • ز جام عشق شد شیدا و سرمست
۱۳
غزل شمارهٔ ۱۳
ساقی قدحی شراب در دست • آمد ز شراب خانه سرمست
۱۴
غزل شمارهٔ ۱۴
از پرده برون آمد، ساقی، قدحی در دست • هم پردهٔ ما بدرید، هم توبهٔ ما بشکست
۱۵
غزل شمارهٔ ۱۵
دو اسبه پیک نظر میدوانم از چپ و راست • به جست و جوی نگاری، که نور دیدهٔ ماست
۱۶
غزل شمارهٔ ۱۶
شوری ز شرابخانه برخاست • برخاست غریوی از چپ و راست
۱۷
غزل شمارهٔ ۱۷
از میکده تا چه شور برخاست؟ • کاندر همه شهر شور و غوغاست
۱۸
غزل شمارهٔ ۱۸
باز مرا در غمت واقعه جانی است • در دل زارم نگر، تا به چه حیرانی است
۱۹
غزل شمارهٔ ۱۹
ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست • خروش و ولوله از جان عاشقان برخاست
۲۰
غزل شمارهٔ ۲۰
ناگه از میکده فغان برخاست • ناله از جان عاشقان برخاست
دربارهی عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او میتوان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاقنامه و کتاب لمعات اشاره کرد.
کتاب لمعات عراقی از روی نسخهای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
«رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
۵۰۸
شعر در دیوان
۳۰۵
غزلیات
۲۶
قصاید
۱۶۴
رباعیات