詠懷古蹟五首·其二 — اندیشه بر یادگارهای کهن (۲) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1از خزانِ برگ‌ریز، اندوهِ سونگ یو را نیک درمی‌یابم؛ آن ظرافت و فرهیختگی آموزگارِ من نیز هست.•搖落深知宋玉悲，風流儒雅亦吾師。
2. 2به هزار سال پیش می‌نگرم و اشکی می‌افشانم؛ هر دو تنهاییم، اما در روزگارانی جدا.•悵望千秋一灑淚，蕭條異代不同時。
3. 3خانهٔ کهنش در کوه و رود تنها نامِ ادب را دارد؛ آیا ایوانِ ویرانِ ابر و باران تنها خیالی در خواب بود؟•江山故宅空文藻，雲雨荒臺豈夢思。
4. 4از همه دردناک‌تر آن‌که کاخ‌های چو یکسره نابود شده و قایقرانان تا امروز با تردید جایش را نشان می‌دهند.•最是楚宮俱泯滅，舟人指點到今疑。