1. ۱دروغ، عجب چیزی است. در ظاهر، چیزی است که گفته می‌شود؛ در باطن، چیزی است که زندگی را می‌خورد. آدمی که یک دروغ گفت، یک گرهِ کوچک در طنابِ زندگی‌اش انداخته. اگر زود بازَش کند، چیزی نیست. اگر نه، فردا دو دروغِ دیگر باید بگوید تا آن دروغ بپوشاند. و این طناب، آن‌قدر گره می‌خورد که آخر سر، آدمی را خفه می‌کند.
2. ۲یکی به من گفت: «خوب آقا، دروغی که به کسی ضرر نزند، عیبی ندارد.» گفتم: «دروغی نیست که به کسی ضرر نزند. اول از همه به گوینده‌اش ضرر می‌زند. چون گوینده‌ی دروغ، در هر نوبتی که دروغ می‌گوید، یک بار به خودش هم می‌گوید: من دروغ‌گویم. و این تکرار، اعتمادش به خودش را می‌بَرَد.»
3. ۳راست‌گویی، در ظاهر سخت می‌نماید. اما سختیِ راست‌گویی، یک‌بار است. سختیِ دروغ‌گویی، هزار بار. آنکه راست می‌گوید، ممکن است یک بار رسوا شود؛ اما رسوایی‌اش هم با خود کرامتی همراه دارد. آنکه دروغ می‌گوید، اگر هرگز رسوا نشود، در درون، هر روز پیشِ خودش رسواست — و رسواییِ پنهان از رسواییِ آشکار جان‌کاه‌تر است.
4. ۴بازرگانی بود که گفته بود: «من با راست‌گویی، یک سال در بازار دوام می‌آورم.» سی سال گذشت، هنوز در همان بازار است. می‌گویند بختش بلند است. می‌گویم بختی در کار نیست؛ راست‌گویی، خود بخت است. هیچ‌کس از او ضرر ندیده، چون هرچه گفت، گفت چه به سود و چه به ضرر. مردم با کسی که می‌دانند چه می‌گوید، راحت‌اند. با کسی که نمی‌دانند راست می‌گوید یا دروغ، در دلِ دلشان از او می‌ترسند.
5. ۵حال، ای دروغ‌گو! تا کی می‌خواهی بساطِ دروغت را پهن کنی؟ این بساط، در ظاهر رنگین است، اما زیرش پر از خَس و خاشاک است. یک روز که باد بیاید، رنگین‌ش می‌رود و خَسِ زیرش برای همه می‌ماند. آن وقت، نه بازاری برایت باقی می‌ماند، نه آبرویی. پس همین حالا، بساط را برچین. آنچه از این به بعد می‌گویی، راست بگو. و اگر چیزی برای راست‌گفتن نداری، خاموش بنشین — که سکوت، از دروغ بهتر است، و گاه از راست هم پاکیزه‌تر.