1. ۱حسد، آن چیزی است که در دلِ آدمی به‌جای آنکه آتشِ گرمابخش باشد، آتشِ خانمان‌سوز است. حسود، بیش از همه به خودش بد می‌کند. چون شب و روز، فکرش پیشِ مالِ مردم است، و مالِ خود را فراموش می‌کند. مالِ خودش رو به فساد می‌رود، اما او چشم‌اش به انبارِ همسایه است.
2. ۲یکی را می‌شناسم که هرگاه می‌شنید همسایه‌اش یک گاو خریده، خانه‌اش پر از فریاد می‌شد. سر زنش داد می‌کشید: «ببین این مردمِ نکبت کجا رسیده‌اند و ما کجاییم.» زن می‌گفت: «خوب، ما هم پس‌انداز کنیم، ما هم گاو می‌خریم.» مرد می‌گفت: «حالا که آن‌ها خریده‌اند، مزه‌اش رفته است.» این، عقلِ حسود است: نه به آنچه دارد قانع است، نه به آنچه نمی‌دارد می‌رسد.
3. ۳فلسفه‌ی حسد چیست؟ این است که حسود، خویشتنِ خود را نمی‌شناسد. اگر می‌شناخت، می‌فهمید که در هر آدمی، گنجی هست که در دیگری نیست. آنکه گاو ندارد، شاید سلامتی دارد. آنکه ثروت ندارد، شاید آرامش دارد. آنکه آرامش ندارد، شاید فرزندِ نیک دارد. خداوند، نعمت‌ها را برابر تقسیم نکرده — تنها متفاوت تقسیم کرده. آنکه بفهمد سهمِ خودش چیست، حسد نمی‌برد.
4. ۴این هم بدان که حسد، چشم‌بندی‌ای بر چشمِ آدمی است. تا حسود هست، نمی‌بیند که در همسایه‌ای که به او حسد می‌برد، چه دردهایی پنهان است. آن همسایه که گاو دارد، شاید شب‌ها از قسطِ گاو خواب نمی‌بیند. آن همسایه که خانه‌ی بزرگ دارد، شاید در آن خانه‌ی بزرگ تنهاتر از تو در خانه‌ی کوچک‌ت است. اگر حسود این‌ها را می‌دید، حسدش به ترحم بدل می‌شد.
5. ۵پس ای حسود! روی بگردان از مالِ مردم و به مالِ خویش بنگر. اگر چیزی نداری، به اندازه‌ی همان داشته‌ات قانع باش. اگر چیزی داری، شکر گزار. روزی که چشم از انبارِ همسایه بستی و به دستِ خود نگاه کردی، خواهی دید که نعمت در همین دست بود و تو، در همه‌ی این سال‌ها، آن را نمی‌دیدی. و این، آن دارویی است که هیچ طبیبی نمی‌تواند بدهد جز خودِ تو به خویشتنِ خویش.