白雪歌送武判官歸京 — سرودِ برفِ سپید؛ بدرقهٔ وو پانگوان به پایتخت (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بادِ شمال زمین را درمی‌نوردد و علفِ سپید را می‌شکند؛ در آسمانِ سرزمینِ هو، ماهِ هشتم برف می‌بارد.•北風捲地白草折，胡天八月即飛雪。
2. 2گویی ناگهان در یک شب بادِ بهاری آمد و هزار درخت و ده‌هزار درخت شکوفهٔ گلابی داد.•忽如一夜春風來，千樹萬樹梨花開。
3. 3برف به پردهٔ مروارید راه می‌یابد و سراپردهٔ حریر را خیس می‌کند؛ پوستینِ روباه گرم نمی‌کند و لحافِ دیبا نازک است.•散入珠簾溼羅幕，狐裘不暖錦衾薄。
4. 4سردار کمانِ شاخی را نمی‌تواند بکشد؛ جوشنِ آهنینِ فرماندار چنان سرد است که پوشیدنش دشوار است.•將軍角弓不得控，都護鐵衣冷難着。
5. 5بیابانِ بزرگ صدها ذرع یخِ درهم دارد؛ ابرِ اندوه تیره و تار ده‌هزار لی را گرفته.•瀚海闌干百丈冰，愁雲慘淡萬里凝。
6. 6در خیمهٔ فرمانده باده می‌دهند و مهمانِ بازگشته را می‌نوشانند؛ با چنگِ هو و پیپا و نیِ تبتی.•中軍置酒飲歸客，胡琴琵琶與羌笛。
7. 7برفِ شامگاه پیاپی بر دروازهٔ اردوگاه می‌بارد؛ باد پرچمِ سرخ را می‌کشد اما یخ‌زده تکان نمی‌خورد.•紛紛暮雪下轅門，風掣紅旗凍不翻。
8. 8از دروازهٔ شرقیِ لون‌تای بدرقه‌ات می‌کنم؛ هنگامِ رفتنت برف راهِ تیان‌شان را پر کرده است.•輪臺東門送君去，去時雪滿天山路。
9. 9کوه می‌پیچد و راه می‌چرخد و دیگر تو را نمی‌بینم؛ بر برف تنها جای رفتنِ اسبت مانده است.•山迴路轉不見君，雪上空留馬行處。