چا ایرا — غزلوارهٔ یکم (۸۳) (Libro VII/LXXXIII)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1اینان فرزندان زمین رنجبرند•Son de la terra faticosa i figli
2. 2که مسلح به قله‌های آرمانی برمی‌آیند،•Che armati salgon le ideali cime,
3. 3سواران آبی و سپید و سرخ•Gli azzurri cavalier bianchi e vermigli
4. 4که میهن آنان را از خاک عامی برمی‌آورد.•Che dal suolo plebeo la Patria esprime.
5. 5و تو، کلبر، با ابروان ژولیده،•E tu, Kleber, da gli arruffati cigli,
6. 6شیر غرّان در صف‌های نخستین؛•Leon ruggente ne le linee prime;
7. 7و تو که درخشان در میان خطرها می‌تازی،•E tu via sfolgorante in tra i perigli,
8. 8آذرخش جوانی، اوشِ والا.•Lampo di giovinezza, Hoche sublime.
9. 9دزه که وظیفه را برای خود برمی‌گزیند و افتخار را•Desaix che elegge a sé il dovere e dona
10. 10به دیگران می‌بخشد، و موج توفانیِ•Altrui la gloria, e l’onda procellosa
11. 11مورا که بر تاجی فرو می‌افتد؛•Di Murat che s’abbatte a una corona;
12. 12و مارسو که به مرگ درخشان•E Marceau che a la morte radïosa
13. 13بیست‌وهفت سال پاک خود را می‌سپارد•Puro i suoi ventisette anni abbandona
14. 14چنان‌که به آغوش عروسی خندان.•Come a le braccia d’arridente sposa.