دادگری شاعر (Libro II/Giustizia di poeta)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دانته، همسایهٔ بزرگ من، آن‌گاه که•Dante, il vicin mio grande, allor che errava
2. 2زائری اندیشناک در جنگل وحشی سرگردان بود،•Pensoso peregrin la selva fiera,
3. 3اگر به خیانتکاران یا دزدان یا هر گروه دیگری•Se in traditor se in ladri o in quale altra era
4. 4از مردمان بدخواه و تبهکار برمی‌خورد،•Gente di voglia niquitosa e prava
5. 5او که شیرین از عشق می‌سرود،•Dolce ei d’amor cantando s’incontrava,
6. 6تیر افروختهٔ مردمک سیاهش را•L’acceso stral de la pupilla nera
7. 7تار به تار در آن بینوایان فرو می‌کرد؛•Tra fibra e fibra a i miseri ficcava;
8. 8سپس با دست، با آن دست سبک•Poi con la man, con quella man leggera
9. 9که در «زندگانی نو» فرشتگان را نقش زد،•Che ne la vita nova angeli pinse,
10. 10چنان چنگشان می‌زد و بر چهره داغشان می‌نهاد•Sí gli abbrancava e gli bollava in viso
11. 11و به مرداب مرده می‌افکندشان.•E gli gettava ne la morta gora.
12. 12ننگ تبهکاران که هیچ قرنی خاموشش نکرد•L’onta de’ rei che secol non estinse
13. 13هنوز در حلقه‌های دوزخ دود می‌کند؛•Fuma pe’ cerchi de l’inferno ancora;
14. 14و دانته، از فراز بهشت، می‌نگرد.•E Dante guarda, su dal paradiso.