هل الربع قد أمست خلاء منازله

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا ویرانه‌ها که منزل‌هایش خالی مانده‌اند، پاسخ می‌دهند یا پرسنده را خبر می‌دهند؟•هَلِ الرَّبْعُ قد أَمْستْ خَلاَءً مَنَازِلُهْ ⁎ يُجيبُ صَدَاهُ أَو يُخَبَّرُ سَائِلُهْ؟
2. 2و آیا دل‌باخته‌ای که اندوه شیدایی‌اش را ناتوان کرده، اشکی را که سرازیر شده می‌زداید؟•وهَلْ مُغْرَمٌ قد ضَعَّفَ الحُزْنُ وَجْدَهُ ⁎ يُكَفْكِفُ دَمْعاً قد تَحَدَّرَ هَامِلُهْ؟
3. 3مرا بر چشمی یاری ده که خوابش اندک است و سرکشی کرده، و بر دلی که اندوه‌هایش بسیار است.•أَعِنِّي على عَيْنٍ قَلِيلٍ هُجُودُها ⁎ عَصَتْ، وعلى قَلْبٍ كثيرٍ بَلاَبلُهْ
4. 4دور می‌شود، پس آن که نزدیکی‌اش را دوست داریم دور می‌ماند، و از دوری او ما را می‌برند آنان که با ما پیوند دارند.•يَشُطُّ فَيَنْأَى مَنْ نُحِبُّ اقْتِرابَهُ ⁎ ويَقْطَعُنا مِنْ هَجْرِهِ مَنْ نُواصِلُهْ
5. 5لشکرهای ابوالجیش، که شمشیرهایش آهنین است، یاری یافتند، و پیروزی سزاوارترین حق آنهاست.•لَقَدْ نُصِرَتْ، والنَّصْرُ أَوْلَى حُقوقِهَا ⁎ جَيُوشُ أَبي الجيْشِ الحِدَادِ مَناصِلُهْ
6. 6طغج بن جف با شمشیرهای کشیده و دسته‌های سپاه، شر دشمنان را از او دفع کرد تا نیرنگشان گسیخت.•كَفَاهُ العِدَى حَتَّى تَصَرَّمَ كَيْدُهُمْ ⁎ طُغجُّ بْنُ جُفٍّ مُصْلَتَاتٍ قَنَابِلُهْ
7. 7در جایگاه بلند قونیه، آنگاه که نیزه‌های قونیه برافراشته و سرهای نیزه‌اش خون‌آلود می‌شود.•بِقُونِيةَ العُلْيَا مَكَاناً إِذِ القَنَا ⁎ بِقُونِيَةَ العُلْيا تُدَمَّى عَوَامِلُهْ
8. 8و روز آتش در ملوریه، مرگی شتابنده برای ساکنانش فراهم شد.•وَيوْمَ الحَريقِ في مَلُورِيةَ انْتَحَى ⁎ لِساكِنها مَوْتٌ تَيَسَّرَ عاجِلُهْ
9. 9[مبهم] و از برغوث اسیری برگزید، که گویی ... از دسته‌های آهوان در برابرش باشد.•وأُصْفِيَ مِنْ بُرْغُوثَ سَبْيٌ كأَنَّما ⁎ عَقَابِيلُ أَسْرَابِ الظِّبَاءِ عَقَابِلُهْ
10. 10اسبان دمستق، اسبانش را رمانیدند، چنان که سال خشک آینده را می‌رماند.•وقد أَزْعَجتْ خَيْلَ الدُّمُسْتُقِ خَيْلُهُ ⁎ كمَا أَزْعَج الْعَامَ المُجَرَّم قابِلُهْ
11. 11هیچ دژی نماند جز آنکه شمشیرهایش آن را گرفت، و هیچ غنیمتی جز آنکه لشکریانش آن را گردآوردند.•فلا مَعْقِلٌ إِلاَّ حوَتْهُ سُيُوفُهُ ⁎ ولا مَغْنَمٌ إِلاَّ حَجَتْهُ جَحَافِلُهْ
12. 12چون طغج در پیشاپیش لشکر راه افتد، شیهه‌های اسبانش شامگاه پاسخ می‌دهد.•إِذا مَا طُغُجُّ سارَ في صَدْرِ عَسْكَرٍ ⁎ تُجِيبُ رواغِيهِ عِشَاءً صَوَاهِلُهْ
13. 13دیدم مرگ بر دشمنان آسان است، و گرد و غبار پیش چشم بینندگان برافراشته شد.•رأَيْتَ الرَّدَى سهْلَ السَّبِيلِ الى العِدَى ⁎ وقد رُفِعَتْ للنَّاظِرينَ قَسَاطِلُهْ
14. 14چون روزگار عبوس تاریک شود، جوانی درخشان و شیرین‌خوی آن را روشن می‌کند.•إِذا أَظْلَمَ الدَّهْرُ العَبُوسُ أَضاءهُ ⁎ أَغَرُّ مِنْ الفِتْيَانِ حُلْوٌ شَمَائِلُهْ
15. 15چون مردم مقام بزرگی او را بجویند، تبع و پادشاهانش آن را بر آنان نمی‌پذیرند.•إِذا طَلَب الأَقْوَامُ رُتْبَةَ مَجْدِهِ ⁎ أَبَاهَا عَلَيْهِمْ تُبَّعٌ ومَقَاوِلُهْ