نفسي فداؤك أيها الغضبان

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1جانم فدایت، ای خشمگین! برادران این‌گونه با هم معاشرت نمی‌کنند.•نَفْسِي فِدَاؤُك أَيُّهَا الغَضْبَانُ ⁎ مَا هَكَذَا يَتَعَاشَرُ الإِخْوَانُ
2. 2دوستان از پناه تو بازگشته‌اند و بهره‌شان از تو پیوند است و بهرهٔ من دوری.•صَدَرَ الأَصَادِقُ عَنْ ذُرَاكَ وَحَظُّهُمْ ⁎ مِنْكَ الْوِصَالُ، وحَظِّيَ الْهِجْرَانُ
3. 3انصافی که مردم از آن برخوردار شدند، از من دریغ داشتی؛ این بخشش بود یا محرومیت؟•ومُنِعْتُ إِنْصَافاً وَسِعْتَ بهِ الْوَرَى ⁎ دُوني، فَجَدٌّ ذاكَ أَمْ حِرْمانُ؟
4. 4نامهٔ تو را کسی که از زمانی دور بوده فراموش می‌کند و روزگار بی‌پیام‌آور تو می‌گذرد.•يُنْسَى كِتَابُكَ مِنْ تَقَادُمِ عَهْدِهِ ⁎ وتَمُرُّ دُونَ رَسُولِكَ الأَزْمَانْ
5. 5و چون عذرخواهانه نوشتی، نه آغاز نامه مرا خشنود کرد و نه عنوان آن.•وإِذا كَتَبْتُ مُعَذِّراً لم يُعْطِني ⁎ صَدْرُ الكِتَابِ رِضًى ولا العُنْوَانُ
6. 6آیا غلامی فراموش می‌کند یا در دوری دوستی ارزان و شعر رایگان مرا تباه می‌گذارد؟•فَغَلاَمَ يُنْسَى، أَو يُضَاعُ عَلَى النَّوَى ⁎ وُدِّي الرَّخيصُ وشِعْرِيَ المَجَّانُ
7. 7مگر راویان آنچه را که در حق تو نوشتم نخواندند و کاروانیان آن را نبردند؟•أَو لِيْسَ قَدْ غَنَّتْ بِمَا حَبَّرْتُهُ ⁎ فِيْكَ الرُّواةُ، وسارَتِ الرُّكْبَانُ؟
8. 8ستایشی که بیشتر دینش نزد تو می‌میرد و آزادگی‌اش نزد تو خوار و تحقیر می‌شود.•مِدَحٌ يَمُوتُ عَلَيْكَ أَكْثَرُ دَيْنَها ⁎ ويُذَالُ عِنْدَك حُرُّها ويُهان
9. 9این را رها کن و از حال دوستمان بشر به من بگو، و آیا برای بشر عیب را می‌پسندد؟•دَعْ ذَا، وأَخْبرْني بِشأْنِ صَدِيِقِنَا ⁎ بِشْرِ وهَلْ يُرْضَى لِبِشْرٍ شانُ
10. 10مغربیان پنجشنبه پشت سرش فریاد کشیدند، گویی کلاغان بر او نعره می‌زدند.•زَعَقَتْ مَغَارِبةُ الخَمِيسِ وَرَاءَهُ ⁎ فَكَأَنَّما نَعَقَتْ بهِ الغِرْبَانُ
11. 11دوست داشتم شامگاهی آن ناخوش‌رو را می‌دیدم، در حالی که شتابان و زمین‌گیر بود.•فَوَدِدْتُ أَنِّي لَوْ بَصُرْتُ عَشِيَّةً ⁎ بالعِلْجِ وهْو مُتَلْتَلٌ عَجْلانُ
12. 12تا آن چاق ناتوان را ببینم، آنگاه که نیزه‌ها او را بکوبند و شمشیرها بشکنند.•فَأَرَى السَّمِينَ الفَدْمَ حِينَ تُمِضُّهُ ⁎ قِطَعُ القَنَا، وتَرُضُّهُ القُضْبَانُ
13. 13مرگش بر من آسان است، و میان ایشان بنده‌ای است که دو بنده پیرامونش به او می‌سپارند.•أَهْوِنْ بِمَصْرَعِهِ عَلَيَّ وبَيْنَهُمْ ⁎ عَبْدٌ تَنَاصَى حَوْلَهُ العِبْدَانُ
14. 14او ضبه را از قلعه‌های واسط می‌خواند و فریادرس ضبه از آن دور است، در صمان.•يَدْعُو بضَبَّةَ من دَسَاكرِ واسِطٍ ⁎ وصَرِيخُ ضَبَّةَ دُونَهُ الصَّمَّانُ
15. 15خدا بزرگ‌تر است! بشر به سبب جرمش قصاص شد و جعلان با بخشش برخاست.•فاللهُ أَكْبَرُ قَدْ أُقِيدَ بِجُرْمِهِ ⁎ بِشْرٌ، وثَارَ بنَائلٍ جُعْلاَنُ