محمد ما آمالنا بكواذب

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای محمد! آرزوهای ما نزد تو دروغ نیست و روزهای ما بی‌رنگ نیست.•مُحَمّدُ! مَا آمَالُنَا بكَوَاذِبِ ⁎ لَدَيْكَ، وَلا أيامنا بشواحب
2. 2تو را خواندیم، در هر گرفتاری خوانده شدی و پاسخ دادی تا نیرنگ رویدادها را سست کنی.•دَعَوْنَاكَ مَدْعُوّاً إلى كُلّ نَوْبَةٍ ⁎ مُجيباً إلى تَوْهينِ كيد النّوَائبِ
3. 3با عزم عموهایی از چراغ‌های اشعر و دوراندیشی دایی‌هایی از لؤی بن غالب.•بعَزْمِ عُمُومٍ مِنْ مَصَابيحِ أشعَرٍ ⁎ وَحَزْمٍ خُؤولٍ مِنْ لُؤيّ بنِ غالِبِ
4. 4از غیبت ماه از ما به رنج افتادم، و کسی که بی ماه شب بگذراند، سیاهی تاریکی‌ها را نکوهش می‌کند.•لَغِبتَ مَغيبَ البَدرِ عنّا، وَمَن يَبِتْ ⁎ بلا قَمَرٍ يَذْمُمْ سَوَادَ الغَياهِبِ
5. 5چه بسیار اشتیاق است مرا به سوی مشرق که بالا می‌رود، هرچند دوستانم در سرزمین‌های مغرب‌اند.•فكَم من حَنينٍ لي إلى الشّرْقِ مُصْعَدٍ ⁎ وَإنْ كانَ أحْبابي بأرْضِ المَغارِبِ
6. 6در روز شیفتگی، درون‌ها بر چیزی چون دوری خویشان به هم نرسیدند.•وَما التَقَتِ الأحشاءُ، يَوْمَ صَبَابةٍ ⁎ على بَرَجاءٍ مِثْلِ بُعدِ الأقارِبِ
7. 7اشک‌های سپید و سرخ به حق ریخته نشد، مانند باران‌های ریزان.•ولا سُكبَتْ بِيضُ الدّموعِ وَحُمرُها ⁎ بحَقٍّ، على مِثلِ الغيوثِ السّوَاكِبِ
8. 8رفتی و من با حضور هیچ حاضری انس نگرفتم؛ و بازگشتی و از غیبت هیچ غایبی باکم نیست.•رَحَلْتَ فلَمْ آنَسْ بمَشْهَدِ شاهدٍ ⁎ وَأُبْتَ فلَم احفِلْ بغَيْبَةِ غائِبِ
9. 9آمدی و بخشش را آوردی که خشنودی را به هر خشمگینِ گله‌مند از روزگار می‌رساند.•قَدِمْتَ فأقدَمتَ النّدى يحملُ الرّضَا ⁎ إلى كلّ غضْبانٍ، على الدّهرِ، عاتِبِ
10. 10آمدی همان‌گونه که بهار می‌آید، دو دستت را به خویی می‌جنبانی که با ابرها برابری می‌کند.•وَجِئْتَ، كَما جَاءَ الرّبيعُ، محَرِّكاً ⁎ يَدَيْكَ بِأخْلاقٍ تَفي بالسّحائِبِ
11. 11روزگار با تو درخشان بازگشت، گویی روزگار آن را از گونه‌های دختران نورسته زدوده است.•فعَادَتْ بكَ الأيّامُ زُهراً كأنّما ⁎ جَلا الدّهرُ منها عن خُدودِ الكَوَاعبِ
12. 12ای ابوجعفر! بخشش بخشنده مرا به راهی جز شما نمی‌سپارد و رهاکردنِ رهاکننده‌ای نیز نه.•أبَا جَعفَرٍ! ما رَفْدُ رِفْدٍ بمُسْلِمي ⁎ إلى مَذهَبٍ عَنكُمْ، وَلا سَيبُ سائبِ
13. 13هر که خواهد بخل ورزد و هر که خواهد بخشش کند؛ بخشش شما مرا از همهٔ خواسته‌ها بس است.•فمَن شاءَ فَليَبخُلْ، وَمن شاءَ فليَجُد ⁎ كَفاني نَداكمْ من جَميعِ المَطالبِ
14. 14فراموش نمی‌کنم که همت مرا به سوی خود کشیدی و مرا در ویژه‌ترین مرتبه‌ها نهادی.•وَمَا أنسَ لا أنسَ اجتِذابَكَ همّتي ⁎ إلَيكَ، وَتَرْتيبي أخَصَّ المَرَاتِبِ
15. 15به گمان آنان، برگزیدهٔ تو از اهل قافیه‌هاست و تو برگزیدهٔ من از اهل بخشش‌هایی.•صَفِيُّكَ مِنْ أهل القَوَافي بزَعمِهمْ ⁎ وَأنتَ صَفيّي دونَ أهلِ المَوَاهبِ
16. 16میان خود پیمانی بستیم، پس پس از آن پیوندها پیوندهایی دیگر تازه شد.•حَلَفْنَاهُ حِلْفاً بَيْنَنَا، فتَجَدّدَتْ ⁎ مَناسبُ أُخرَى بَعدَ تلكَ المَناسِبِ
17. 17ای بهترین همراه، اگر من به سپاس تو سخن نگویم، بدان که من بدترین همراهم.•فيَا خَيرَ مَصْحوبٍ، إذا أنَا لمْ أقُلْ ⁎ بشُكْرِكَ، فاعلَمْ أنّني شرُّ صَاحبِ
18. 18با سروده‌ای چون مرواریدهای رشته‌شده که بزرگان قوم آن را بر تو گردنبندی از ستارگان می‌پندارند.•بمنظومة نظم اللآلى يخالها ⁎ عليك سراة القوم عقد كواكب