لك في المجد أول وأخير

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1تو را در بزرگی آغازی و پایانی است و کوشش‌هایی که کوچکشان بزرگ است.•لكَ في المَجدِ أوّلٌ وَأخيرُ ⁎ وَمَسَاعٍ، صَغيرُهُنّ كَبِيرُ
2. 2ای پسر عموی پیامبر، همیشه برای جهان پناهی فراوان از دو کف تو باد.•يا ابنَ عَمّ النّبيّ لا زَالَ للدّنْـّ ⁎ ـيَا ثِمَالٌ مِنْ رَاحَتَيكَ غَزِيرُ
3. 3کدام خشکسالی پیش آید که کف تو باران نباشد، یا کدام تاریکی فرا رسد که چهره‌ات نور نباشد؟•أيُّ مَحْلٍ عَرَا، فَكَفُّكَ غَيثٌ ⁎ أوْ ظَلامٍ دَجَا، فوَجهُكَ نُورُ
4. 4دل‌ها چون تو را کودک دیدند دوستت داشتند و سینه‌ها تو را بزرگ شمردند.•وَمَقتْكَ القُلُوبُ لَمّا تَرَاءَتْـ ⁎ ـكَ وليداً، وَأكبرَتكَ الصّدورُ
5. 5رشید به نام تو کنیه گرفت، برای دانشی به تو که گذشت، و نیای تو منصور.•وَاكتَنَى باسمِكَ الرّشيدُ لعِلمٍ ⁎ بكَ ماضٍ، وَجدُّكَ المَنصُورُ
6. 6پیامبر آنچه را تو به عهده می‌گیری به عهده می‌گیرد و از رفتار تو آنچه می‌روی خشنود است.•يَتَوَلّى النّبيُّ مَا تَتَوَلاّ ⁎ هُ، وَيَرْضَى من سَيرِهِ ما تَسيرُ
7. 7میراث او را با حقی آشکار به دست آوردی؛ هر حق جز آن دروغ و بهتان است.•حُزْتَ ميرَاثَهُ بِحَقٍّ مُبِينٍ ⁎ كلُّ حَقٍّ سَواهُ إفْكٌ وَزُورُ
8. 8شمشیر و عمامه و انگشتر و برد و عصا و تخت از آن توست.•فلَكَ السّيفُ والعِمامةُ، وَالخا ⁎ تَمُ، وَالبُرْدُ، والعَصا، وَالسّرِيرُ
9. 9و کارهای دنیا را با دین، از آن روز که به تو سپرده شد، نافذ می‌کنی.•وَأُمُورُ الدّنْيَا تُنْفِذُها بالّدْ ⁎ ينُ مُذْ صُيّرَتْ إلَيكَ الأمورُ
10. 10هدایت را می‌جویی و به حق داوری می‌کنی و به تجارتی امید داری که کساد نمی‌شود.•تَتَوَخَى الهُدى وَتَحكُمُ بالحْق ⁎ وَتَرْجُو تجارَةً لا تَبُورُ
11. 11این روز نوروز به همان عهدی بازگشت که اردشیر سنت نهاده بود.•إنّ هذا يوم النّوْرُوزَ عّاًدَ إلى العَهْـ ⁎ ـدِ الذي كانَ سَنَّهُ أرْدَشِيرُ
12. 12تو آن را به حال نخستین بازگرداندی، حال آنکه سرگردان بود و می‌چرخید.•أنت حولته إلى الحاله الأو ⁎ لى، وقد كان حائرا يستدير
13. 13و در آن خراج را گشودی، پس امت را در آن ارفاقی یادکردنی است.•وَافتَتَحْتَ الخَرَاجَ فيهِ فَلِلأُمّةِ ⁎ في ذكَ مَرْفِقٌ مَذْكُورُ
14. 14از آنان ستایش و سپاس است و از تو عدالت در میانشان و عطای سپاس‌شده.•مِنْهُمُ الحَمْدُ وَالثّنَاءُ وَمنكَ الـ ⁎ ـعَدْلُ فيهِمْ، وَالنّائِلُ المَشكُورُ
15. 15کاخ تو را می‌بینم که با زیبایی به برتری آنچه قصرها دادی تنها ماند.•وَأرَى قصرَكَ استَبَدّ مَعَ الحُسْـ ⁎ ـنِ بفَضْلٍ ما أعطِيَتْهُ القُصُورُ
16. 16هوا در آن نرم شد و آب روان گشت و دریاها در دو کرانه‌اش جاری شدند.•رَقّ فيه الهَواءُ واطّرَدَ المَا ⁎ ءُ فساحتْ في ضِفّتَيهِ البُحورُ
17. 17سعدها در آن بر تو طلوع کردند و نعمت بر ما بر تو تمام شد و شادمانی پایدار ماند.•طالَعَتْكَ السّعُودُ فيهِ، وَتمَتْ ⁎ لكَ فيناِ النُّعمَى، وِدامَ السّرُورُ
18. 18ای پشتیبان بخشش، چه نیکو پشتیبانی، و یاور بلندی، چه نیکو یاوری!•يا ظَهِيرَ النّدَى، وَنِعمَ الظّهيرُ ⁎ وَنَصِيرَ العُلا، وَنِعْمَ النّصِيرُ
19. 19تا آنگاه که رضوی بر پاست برای ما باش و تا ثبیر در میان ما می‌ماند بمان.•دُمْ لَنَا بالبَقَاءِ ما قامَ رَضْوى ⁎ وَأقِمْ مَا أقَامَ فِينَا ثَبِيرُ