فدتك يدي من عاتب ولسانيا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دست و زبانم فدایت باد از سرزنشگر، و سخن من در حکم بلندی و کردارهایم.•فَدَتْكَ يَدي مِنْ عاتبٍ، وَلسانِيَا ⁎ وَقَوْليَ في حُكمِ العُلاَ وَفَعَالِيَا
2. 2یزید و مهلب بزرگواری‌ها را محبوب تو کردند، چون خودشان بزرگواری‌ها را دوست داشتند.•فإنّ يَزِيداً وَالمُهَلّبَ حَبّبَا ⁎ إلَيْكَ المَعَالي، إذْ أحَبّا المَعَالِيَا
3. 3به تو گفتار بدون کردار پس از آن را به ارث ندادند؛ و آراستگی شمشیر اگر کند باشد چه سود؟•وَلمْ يُورِثَاكَ القَوْلَ لا فِعْلَ بَعدَهُ ⁎ وَما خَيرُ حَلْيِ السّيفِ إن كانَ نابِيَا
4. 4مردم را در بخشش پراکنده می‌بینی، و جوانمرد قوم را جز بخشندهٔ چشم‌پوش نمی‌بینی.•ترَى النّاسَ فوْضَى في السّماحِ، وَلن ترَى ⁎ فتى القَوْمِ إلاّ الوَاهِبَ المُتَغَاضِيَا
5. 5من دوستم، جز آنکه برای فضل تو فضلی نمی‌یابم مگر آنکه دشمنان را فراگیرد.•وَإنّي صَديقٌ غَيرَ أنْ لَسْتُ وَاجِداً ⁎ لفَضْلِكَ فَضْلاً، أوْ يعُمَ الأعادِيا
6. 6مجدی نیست جز آنکه تو در بازگشت نیکی کنی، و هر جوانی در مردم در آغاز نیکی می‌کند.•وَلا مَجدَ إلاّ حينَ تُحسِنُ عائِداً ⁎ وَكلُّ فتًى في النّاسِ يُحسِنُ بادِيَا
7. 7تو را در تأخیر حاجتم نزد تو عذری نیست، حال آنکه قافیه‌ها را برای آن فرستاده‌ام.•وَما لكَ عُذْرٌ في تَأخّرِ حَاجَتي ⁎ لَدْيكَ، وَقد أرْسَلتُ فيها القَوَافِيَا
8. 8بر من حرام است که به «بذ» و مردمش لشکر کشم، چون بروم و بیست هزار نفر پشت سر من باشند.•حَرَامٌ عَليّ غَزْوُ بَذٍّ وَأَهْلهَا ⁎ إذا سِرْتُ، وَالعِشرُونَ ألفاً وَرَائيَا
9. 9بخشش ما را با درنگ تباه مکن؛ که بهترین ابر آن است که بامدادی باشد.•فَلا تُفْسِدَنْ بالمَطْلِ مَنّاً تَمنهُ ⁎ فخَيرُ السّحابِ ما يَكُونُ غَوَادِيَا
10. 10اگر در مجد خریدنی است، آن خریدن توست که سپاس مرا در درازای روزگار با مالم می‌خرد.•فَإنْ يَكُ في المَجْدِ اشترَاءٌ، فإنّهُ ⁎ شَراؤكَ شُكرِي طولَ دَهرِي بمَالِيَا