فؤاد ملاه الحزن حتى تصدعا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دلی که اندوه آن را پر کرد تا شکافت، و دو چشمی که شوق گفت: هر دو با هم ببخشید.•فُؤَادٌ مَلاهُ الحُزنُ حتَّى تَصدَّعا ⁎ وعَينانِ قال الشَّوقُ جُودَا معاً مَعَا
2. 2برای کدام نشانه‌ی ویرانه است که باد دامنش را بر آن کشید و ابرهای آبستن در آن ناله کردند و سرسبز شد؟•لِمن طَللٌ جرَّتْ به الريحُ `ذَيْلهاَ ⁎ وحنَّتْ عِشارُ المُزنِ فيهِ فأَمرعا
3. 3برای شب تو، آن‌گاه که لیلی آب دهانش را می‌مکد و از دهانش شراب آمیخته به تو می‌نوشاند.•لِليْلاكَ إِذ ليْلى تُعِلُّكَ رِيقها ⁎ وتَسقيكَ من فيها الرَّحيقَ المُشَعشعا
4. 4گویی در آن سیب تازه‌ای را که چیده‌ام و بوی خزامی در بامداد پراکنده شده است.•كأن بهِ التُّفَّاح غَضَّا جنيْتهُ ⁎ ونشْرَ الخُزامَى في الصبَّاح تَضَوَّعا
5. 5و ساق آزادی، شوق مرا برانگیخت که به آن پاسخ داد؛ نالهٔ کبوتر بر شاخهٔ بان که ریخته شد.•وهَيجَ شوقِي سَاق حُرٍّ أَجابَهُ ⁎ هديلٌ علَى غُضْنٍ مِنْ الْباَنِ أفْرَغَا
6. 6دو چشمش را می‌گرداند و با نگاهش به نوایی اشاره می‌کند که دل را دردمند رها می‌کند.•يُقلِّبُ عَيْنَيْهِ ويوحِي بطَرْفِهِ ⁎ إِلى بلحْنٍ يَتْركُ القَلبَ موجعَا
7. 7هرگاه روزی شاخهٔ غضا نغمه سر دهد و بادها برایش به آواز آیند و بشنوانند.•إِذا ما الغَضا يوْماً ترَنَّمَ فرْعُهُ ⁎ وجَنَّتْ له الأَرواحُ غَنَّى فأّسمعا
8. 8دختران روزگار مرا از هر سو درنوردیدند، و روزگار را ضربتی است که سر را تهی می‌گذارد.•طوتْنِي بَنَاتُ الدَّهر من كُلٍّ جَانِبٍ ⁎ وللدَّهر وَقعٌ يترُكُ الرَّأَسَ بلْقَعا
9. 9من پیش‌تر در جوانی آتشی افروخته بودم، تیزتر و برنده‌تر از شمشیر برنده.•وَقَد كُنتُ وقَّاد الشَّعيلَةِ شارِخاً ⁎ أَحدَّ مِن العَضْبِ الحُسام وأَقْطَعا
10. 10پس چون ریحانی شدم که تشنگی پژمردش، و با جوانی وداع کردم و جوانی بدرود گفت.•فأَصْبَحْتُ كالرَّيْحانِ أَذْبلهُ الظَّما ⁎ وودَّعْتُ رَيعانَ الشَّبابِ فودَّعا
11. 11ای دو دوست، برخیزید، دیرگاه است که خفته‌اید، به سوی مصعب که بخشش فراوان را دنباله‌دار می‌بخشد.•خَليليَّ هُبَّا طَالَ ما قَدْهَجَعتُمَا ⁎ إِلي مُصعبٍ يمطُو الجَزِيلَ تَبوٌُّعَا
12. 12می‌جنبد چنان که باد در تندبادهایش می‌جنبد، یا آبی که به فرودگاهی رسد و روان شود.•يمورُ كَمَورِ الرَّيح في عَصفاتِها ⁎ أَو الماءِ وافَي مهْبطاً فَتَدفَّعا
13. 13اسب نژادهٔ کرم‌رنگ [مبهم] رنگش چون رنگ قبطی، که چون گنجشک بانگ زند، همچنان هراسان بماند.•هِجانٍ كَلَونٍ القُبْطريَّةِلَونُهُ ⁎ إِذا نَطَق العُصفُورُظَل مُروَّعَا
14. 14با تاب مهار بازی می‌کند، گویی بر زمین ماری است که از چیزی ترسیده و شتافته.•يُلاعبُ أَثناءَالزِّمَامِ كأَنَّهُ ⁎ على الأَرضِ أَيمٌ خَافَ شيئاً فأَسْرعا
15. 15ای پسر بینی‌های برافراشتهٔ عزت از بنی‌هاشم و بزرگوارترین ایشان در نیک و بد جایگاه.•أَيا ابنَ أُنوفِ العُزَّ من الِ هاشِمٍ ⁎ وأَكرمِهمْ في الخَيرِ والشَّرِّ موْقَعَا
16. 16و آن که مجد تازه و موروث را در بر گرفت و با ستارگان افق، چون برمی‌شود، همسری کرد.•ومَنْ قَدْ حَوى مجْداً طرِيفا وتالِداً ⁎ وسامي نُجومَ الأَفقِ حينَ ترَفَّعا
17. 17و روزی از جنگ که شعلهٔ آن افزون شد و در آن قهرمانانش زهر آماده را به هم نوشاندند.•ويَومٍ مِنَ الْهَيجَاءِزَادَ سَعيرُها ⁎ تَساقَي بهِ أَبطالُها السُّمَّ مَنْقعا
18. 18در آن با اسب شناور تنومند‌ساق شاهد بودم که خاک نرم برایش پوشش و نقاب کرده بود.•شهِدتَ عَلَى عَبْلٍ الجُزَازَةِ سَابِحٍ ⁎ كَساهُ دُقَاقُ التَّربِ جُلاًّ وبُرقُعَا
19. 19گویی در دو پهلویش دو بال لرزان دارد که از آن جدا نشده است.•كَأَن لهُ في أَيطَليْهِ كِلَيهِما ⁎ جَنَاحَينِ خفَّاقَينِ لمْ يَتَصوَّعا