عليك السلام أيها القمر البدر

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سلام بر تو ای ماه شب چهارده؛ و عمر همواره با روزهای تو آباد باد.•عَلَيكَ السَلامٌ، أيّها القَمَرُ البَدْرُ ⁎ وَلا زَالَ مَعْمُوراً بِأيّامِكَ العُمْرُ
2. 2وداع با ماهی که از دوری دور، بر جگر سوزان چون شعله‌ور شود، ماهی است.•وَداعاً لشَهرٍ، إنّ مِنْ شاسعِ النّوَى ⁎ على الكَبِدِ الحَرّى، إذا التهبتْ، شَهْرُ
3. 3نام جدایی است، خواه مدتش دراز باشد یا کوتاه؛ سینه از آن به سوز می‌آید.•هوَ اسمُ فِرَاقٍ طالَ أوْ قَصُرَ المَدى ⁎ فللصّدْرِ مِنهُ ما يَحُرُّ لَهُ الصّدْرُ
4. 4من ستمگرِ برگزینندهٔ فقدان تو هستم، می‌دانم که فقدان بخشش در آن است، و روزگار ستم نکرد.•أنا الظّالِمُ المُختارُ فَقدَكَ عالِماً ⁎ بفَقْدِ اللُّهَى فيهِ، وَما ظَلَمَ الدّهرُ
5. 5دستم را پر کردی، پس مشتاق شدم؛ و شوق عادت هر غریب خواری است که تنگدستی از دستش دور می‌شود.•ملأتُ يَدي فاشتَقْتُ، وَالشّوْقُ عادةٌ ⁎ لكُلّ غَرِيبٍ ذَلّ، عن يدِهِ، الفَقْرُ
6. 6و کدام مرد از سرزمین خود به خانواده‌اش مشتاق می‌شود، تا او را دارایی باشد؟•وَأيُّ امرئ يَشتاقُ، مِن بُعدِ أرْضِهِ ⁎ إلى أهلِهِ، حتّى يكونَ لَهُ وَفْرُ
7. 7مرا در تشنگی دریافتی و به بخششی راندی که در آن گذرگاه و گرداب است.•تَلافَيتَني في ظَمأةٍ، فَدَفَعتَني ⁎ إلى نَائِلٍ، فيهِ المَخاضَةُ وَالغَمْرُ
8. 8ته دریا گاه نزدیک می‌شود و گاه چندان دور می‌شود که به قعرش نمی‌رسند.•وَيَدنُو قَرَارُ البَحْرِ طَوْراً، وَرُبّما ⁎ تَبَاعَدَ حتّى لا يُنَالُ لَهُ قَعْرُ
9. 9اگر تو نبودی، «غمی» و باغش و رود «دجیل» را به آنچه مرز بدان راضی شد خشمگین نمی‌کردم.•وَلَوْلاكَ ما أسخَطْتُ غُمّى وَرَوْضَها ⁎ وَنَهرَ دُجَيْلٍ بالذي رَضِيَ الثّغْرُ
10. 10و جنگ با روم از مقاصدم و همتم نبود و از آنچه می‌جویم پاداش.•وَلا كانَ غَزْوُ الرّومِ بَعضَ مآرِبي ⁎ وَهَمّي، وَلا ممّا أُطالِبُهُ الأَجرُ
11. 11تا بدانی که دوستی ما را بر صفای یکدلی گرد می‌آورد، پیش از آنکه «عمرو» ما را گرد آورد.•لِتعْلَمَ أنّ الوِدّ يَجْمَعُنَا علَى ⁎ صَفاءِ التّصَافي، قَبلَ يَجمعُنَا عمرُو
12. 12هرگاه برتری‌هایت را برشمارم، آنها را به شرف خود می‌شمارم، که همهٔ فخر تو برای من فخر است.•وَإنّي متى أعْدُدْ معاليكَ أعْتَدِدْ ⁎ بها شَرفاً، إذْ كلَ فَخرُكَ لي فَخرُ
13. 13مانند خود را ندیدم که بنشیند و خود را بستاید و مزد بگیرد؛ این شگفتی غالب است.•وَلمْ أرَ مثلي ظَلّ يَمدَحُ نَفسَهُ ⁎ وَيأخُذُ أجراً، إنّ ذا عَجَبٌ بُهْرُ
14. 14سرایی جز سرای تو را از سر بیزاری برنگزیدم؛ و قصد مرا کجا می‌بینی، حال آنکه پشت سرم دریاست؟•وَما اخترْتُ داراً غَيرَ دارِكَ من قِلًى ⁎ وَأينَ ترَى قَصْدي وَمن خلفيَ البَحْرُ
15. 15اگر بامداد از شما دور شوم، عشق حاضر است؛ و اگر روان از شما غایب شوم، شعر گواه است.•فإنْ بِنْتُ مِنكُمْ مُصْبِحاً حضرَ الهَوى ⁎ وَإنْ غِبتُ عَنكُمْ سائراً شهدَ الشِّعرُ
16. 16سپاس می‌گزارم، نه آنکه نعمتی را با دیگری پاداش دهم، بلکه تا گفته شود او سپاس‌گزار است.•سأشكُرُ لا أنّي أُجازِيكَ نِعْمَةً ⁎ بأُخرَى، وَلكِنْ كيْ يُقالَ لهُ شكرُ
17. 17روزهایم را نزد تو و نیکویی‌شان را یاد می‌کنم؛ و آخرین چیزی که از رفتگان می‌ماند یاد است.•وَأذكُرُ أيّامي لَدَيْكَ وَحُسْنَهَا ⁎ وَآخِرُ ما يَبقَى مِنَ الذّاهبِ الذّكْرُ