بقومي جميعا لا أحاشي ولا أكني

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سوگند به همهٔ قومم، بی‌استثنا و بی‌کنایه: ابوجعفر دریای بلندی و باران ابر است.•بقَوْمي جَميعاً لا أُحاشِي، وَلا أَكْني ⁎ أبو جَعفَرٍ بْْحرُ العُلاَ وَحيَا المُزْنِ
2. 2جوانمرد عرب است، که در صلح برای بخشش خوانده می‌شود و در جنگ، سوارشان برای نیزه‌زنی.•فتى العَرَبِ المَدْعُوُّ في السّلْمِ للنّدى ⁎ وَفارِسُها المَدْعُوُّ في الحِرْبِ للطّعنِ
3. 3ابر است چون ببخشد، آتش است چون حمله کند؛ عزت شمشیر هندی را در لرزش شاخه دارد.•سَحابٌ إذا أعْطَى، حَرِيقٌ إذا سطا ⁎ لهُ عِزُّةُ الهِنديّ، في هِزّةِ الغُصْنِ
4. 4به نیکی او پناه بردیم، گویی برای نیرومندی‌مان به دژی پناه برده‌ایم.•لَجَأنَا إلى مَعْرُوفِهِ، فَكأنّنَا ⁎ لمِنْعَتِنا فيهِ، لجَأنَا إلى حُصْنِ
5. 5بلندی در هر حکمی که آورد فرمانش را برد: دورترین را که دور می‌کند و نزدیک‌ترین را که نزدیک می‌کند.•أطَاعَ العُلى في كُلّ حُكْمٍ أتَتْ بهِ ⁎ فأقصَى الذي تُقصِي، وَأدنى الذي تُدْني
6. 6ماه ربیع را نعمتی است که ستایش به آن وفا نمی‌کند، هرچند چندین برابر آن را ستایش کنیم.•لِشَهْرِ رَبيعٍ نِعْمَةٌ مَا يَفِي بها ⁎ ثَنَاءٌ، وَلَوْ قُمْنا بأضْعَافِهِا نُثْني بيت
7. 7از گردش‌های روزگار پس از بیم آن نزد او ایمن شدیم، و پس از ترس به ایمنی انس می‌گیرند.•أمِنّا صرُوفَ الدّهرِ من بَعدِ خوْفِها ⁎ لَدَيهِ، وَبَعدَ الخَوْفِ يُؤنَسُ بالأمنِ
8. 8روزها در او رفت و آمد کردند و شب‌های زشت آمدند در حالی که زیبایی‌شان آشکار بود.•تَرَدَّدَتِ الأَيَّامُ فِيهِ، وأَقْبَلَتْ ⁎ قِبَاحُ،اللَّيالِي وَهْيَ بادِيةُ الحُسْنِ
9. 9بامداد که دریا از زندانش آزاد شد، و گمان نمی‌کردم دریا در زندان محبوس شود.•غَداةَ غَدا مِن سِجنِهِ البَحرُ مُطلَقاً ⁎ وَما خِلتُ أنّ البَحرَ يُحظَرُ في سجنِ
10. 10او را جز بخشش جنایتی نیست، اگر جانی به بخشی از آنچه می‌کند گرفته شود.•وَلَيْسَتْ لَهُ إلاّ السّماحَ جِنَايَةٌ ⁎ إذا أُخِذَ الجَاني ببَعضِ الذي يَجني
11. 11از او در بند آهن عزمی می‌جنبد که آهن از پهلوهای درشتش خسته می‌شود.•تَقلْقَلُ مِنْهُ في الحَديدِ عَزِيمَةٌ ⁎ يكِلُّ الحَديدُ عن جَوانبِها الخُشنِ
12. 12سختی روزگاری که بر کوهی گذشت و چون سرنیزهٔ نرم و لطیف برگشت.•حُزُونَةُ أَيَّامٍ مَرَرْنَ بِهَضْبَةٍ ⁎ فأَقْلَعْنَ مِثْلَ المارِنِ اللَّيِّنِ الَّلدْنِ
13. 13پس گردش‌های روزگار آن تیزی را کُند نکرد و ناخوشی آن رکن را نلرزاند.•فَما فَلّ رَيْبُ الدّهرِ مِن ذلكَ الشَّبَا ⁎ وَلا زَعزَعَ المَكرُوهُ من ذلكَ الرّكنِ
14. 14و چون صبح یقین دمید و تاریکی شب ابری از گمان شبهه برطرف شد،•وَلَمّا بَدا صُبْحُ اليَقِينِ، وَكُشّفَتْ ⁎ بهِ ظُلمةُ الطَّخياءِ عن شُبهَةِ الظّنِّ
15. 15او از زندانش بر ما نمایان شد، در حالی که بیرون می‌آمد، چون بیرون آمدن پرتو خورشید از کنار ابر.•تجَلّى لَنا مِنْ سِجنِهِ، وَهوَ خارِجٌ ⁎ خرُوجَ شُعاعِ الشمسِ من جانبِ الدَّجنِ
16. 16سرشار می‌شود، چنان‌که ابر سرشار شد و رگبارهایش با ریزش و بارش پیاپی آمدند.•يَفيضُ، كما فاضَ الغَمامُ تَتابَعَتْ ⁎ شَآبيبُهُ بالهَطْلِ مِنْهُ، وَبالهَتنِ
17. 17ای محمد، برای بزرگواری‌هایی بزی که دستانت برگزیدند و برای مجد بلندی که می‌سازی.•محَمّدُ عِشْ للمَكرُماتِ التي اصْطفَتْ ⁎ يَداكَ، وَللمَجدِ الرّفيعِ الذي تَبْني
18. 18چه بسیار دست سپید بی‌دست از تو، و چه منت روشن بی‌منت از تو.•فكَمْ مِنْ يَدٍ بَيْضاءَ مِنكَ بلا يَدٍ ⁎ وَمِنْ مِنّةٍ زَهْراءَ مِنكَ بِلا مَنّ