أمواهب هاتيك أم أنواء

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1آیا آنها بخشش‌اند یا ابرهای بارنده، و آن ستاندن است یا دادن؟•أمَوَاهِبٌ هَاتِيكَ أمْ أنْوَاءُ ⁎ هُطُلٌ، وَأخْذٌ ذَاكَ أمْ إعْطَاءُ
2. 2اگر این یا بخشی از این کار این ادامه یابد، بخشندگی از میان می‌رود و بخششی احساس نمی‌شود.•إنْ دامَ ذا، أوْ بعضُ ذا مِن فعْل ذا ⁎ فني السّخاءُ، فلا يُحَسُّ سَخاءُ
3. 3آن نیست که تمیم در میانش در دهنا گم شد؛ بلکه سینهٔ تو دهناست.•لَيْسَ التي ضَلّتْ تَمِيمٌ وَسْطَهَا الـ ⁎ ـدّهْناءُ، لا بَلْ صَدرُكَ الدّهْناءُ
4. 4پادشاهی درخشان است که سپیده‌اش برای آل طلحه است و دو دستش زمینی بخشنده و آسمانی است.•مَلِكٌ أغَرُّ لآلِ طَلْحَةَ فَجْرُهُ ⁎ كَفّاهُ أرْضٌ سَمْحَةٌ وَسَمَاءُ
5. 5و سرور سروران است که چون گر قبیله‌ها به آنان بخورد، نیکی کردند و بدی دیدند.•وَشَريفُ أشْرَافٍ، إذا احتكّتْ بهِمْ ⁎ جُرْبُ القبائِلِ، أحْسنوا وَأساءوا
6. 6آنان را ساحت گشاده‌ای است و خانه‌ای که ادد برادران گرد آن‌اند و حیاط.•لَهُمُ الفِناءُ الرّحبُ، والبيْتُ الذي ⁎ أدَدٌ أوَاخٍ حَوْلَهُ، وَفِناءُ
7. 7و دایی‌گری در هاشم، که دشمنان آرزو دارند نمی‌بود، و آنان را در آن هرچه خواستند هست.•وَخُؤولَةٌ في هاشِمٍ ودَّ العِدَى ⁎ أنْ لمْ تَكُنْ، وَلهُمْ بِهَا ما شاءوا
8. 8نسبتی میان عاتکه‌ها و فاطمه‌هاست که دایی‌ها و پدران بدان پاک می‌شوند.•بَينَ العَواتِكِ وَالفوَاطِمِ مُنْتَمىً ⁎ يَزْكُو به الأخوال والآباء
9. 9ای محمد بن علی، عذری را بشنو که در آن درمان بدکار و دردش هست.•أ محمد بن علي اسمع عذرة ⁎ فيها دَوَاءٌ للْمُسيءِ، وَدَاءُ
10. 10مرا چه شده که چون از وفا یاد شود خود را می‌بینم که با گروه بزرگواران وفایی ندارم؟•مَا لي إذا ذُكِرَ الوَفَاءُ رَأيْتُني ⁎ ما لي مع النَّفَرِ الكِرَامِ، وَفَاءُ
11. 11سرزنش بر من گسترده می‌شود در حالی که نزدیک است، و عذر بر من تنگ است در حالی که فراخ است.•يضْفو عليّ العَذْلُ، وَهُوَ مُقارِبٌ ⁎ وَيَضِيقُ عنّي العُذْرُ، وَهْوَ فَضَاءُ
12. 12من از تو دوری گزیدم، چون دوری گزیدم از وحشتی که نه بازگشت آن را می‌برد و نه آشکار کردن.•إني هجرتُكَ، إذ هجرَتُكَ، وَحشَةً ⁎ لا العَوْدُ يُّذْهِبُها، ولا الإبْداءُ
13. 13با بخشش دستانت مرا شرمنده کردی و آن دست سپید میان ما را سیاه کرد.•أخْجَلْتَني بِنَدَى يدَيْكَ، فسوّدَتْ ⁎ ما بَيْنَنَا تِلْكَ اليَدُ البيْضَاءُ
14. 14با بخشش مرا بریدی، تا آنجا که بیم دارم دیداری نباشد.•وَقَطَعْتَني بالجُودِ، حَتّى إنّني ⁎ مُتَخَوّفٌ ألاّ يَكُونَ لِقَاءُ
15. 15پیوندی است که در میان مردم به جدایی می‌ماند، شگفتا، و نیکی‌ای که چون جفاست.•صِلَةٌ غَدَتْ في النّاس، وَهْيَ قطِيعةٌ ⁎ عَجَبٌ، وَبِرٌّ رَاحَ وَهْوَ جَفاءُ
16. 16کاروان شعر روانی با تو پیوند خواهد داشت که دشمنان به‌خاطر زیبایی‌اش دربارهٔ تو روایتش می‌کنند.•لَيُواصِلَنّكَ رَكْبُ شِعْرٍ سائِرٍ ⁎ يَرْوِيهِ فِيكَ، لحُسنِهِ، الأعْدَاءُ
17. 17تا ثنای تو همیشه جاودان تمام شود، چنان که نعمت برای من تمام شد.•حَتّى يَتِمّ لكَ الثّناءُ مُخَلَّداً ⁎ أبَدأ، كما تمّتْ ليَ النّعْمَاءُ
18. 18پس پادشاهان بزرگ به‌خاطر من بر تو حسد می‌برند و شاعران به‌خاطر تو بر من.•فَتَظَلّ تحسِدُكَ المُلوكُ الصّيدُ بي ⁎ وَأظَلّ يحْسِدُني بِكَ الشّعَرَاءُ