أما الشباب فقد سبقت بغضه

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1اما جوانی، از دشمنی با آن پیشی گرفتی و بار خود را شتابان از شکستن آن فرو نهادی.•أمّا الشّبَابُ فَقَدْ سُبِقْتَ بغَضّهِ ⁎ وَحَطَطْتَ رَحلَكَ مُسرِعاً عَن نَقضِهِ
2. 2مشتاق به هوش آمد و سرزنشگر دست کشید، که پیری او را در تو خشنود کرد، چون تو را خشنود نکرد.•وأفَاقَ مُشْتَاقٌ، وأقْصَرَ عاذِلٌ ⁎ أرْضاهُ فيكَ الشّيبُ، إذْ لمْ تُرْضِهِ
3. 3موی است که روزگاری با آن همراه بودم تا سیاهی‌اش از دورترین جا به سپیدی‌اش رسید.•شَعْرٌ صَحِبْتُ الدّهْرَ، حتّى جازَ بي ⁎ مُسْوَدُّهُ الأقْصَى إلى مُبَيِّضهِ
4. 4اکنون بر جوانی سلام باد، و سوزی که اشک را بر پراکندگی آن می‌گرداند.•فَعَلَى الصِّبَا الآنَ السّلامُ، وَلَوْعَةٌ ⁎ تَثْني عَلَيْهِ الدّمْعَ في مُرْفَضّهِ
5. 5سیب گونه‌ها نابود باد، که نه از بوسیدنش دلداده‌ام و نه از گزیدنش.•وَلْيَقْنَ تُفّاحُ الخُدودِ، فلَستُ من ⁎ تَقبيلِهِ غَزِلاً، وَلاَ مِنْ عَضّهِ
6. 6و فریبکاری که در غیابم بر من نیرنگ زد، با تصمیمی بر او تیر انداختم که چون ستاره‌ای افتان بود.•وَمُكايِدٍ لِي بالمَغِيبِ رَمَيْتُهُ ⁎ بِصَرِيمَةٍ، كالنّجْمِ في مُنْقَضّهِ
7. 7پس تاریکی روزش را در دیروزش بازگرداندم و استواری‌اش را در شکستنش به او نشان دادم.•فَرَدَدْتُ ظُلْمَةَ يَوْمِهِ في أمْسِهِ ⁎ وأرَيْتُهُ إبْرَامَهُ في نَقْضِهِ
8. 8آنچه را در او گذراندم گذراندم، و اگر با اشاره‌ای بازمی‌گشت، چیزی را می‌گذراندم که نگذرانده بودم.•أمضَيْتُ ما أمضَيتُ فيهِ، وَلَوْ ثَنَى ⁎ بإشارَةٍ، أمْضَيْتُ ما لمْ أُمْضِهِ
9. 9سرزنش دوستی شنیدم و در برابر شنیدن سرزنش سوزان، دل‌سخت نبودم.•وَعِتَابِ خِلٍّ قد سَمعتُ، فلَمْ أكنْ ⁎ جَلْدَ الضّميرِ على استِمَاعِ مُمِضّهِ
10. 10این ابوالفضل است که کاخ بخشش در کف‌های دستش است و آمیخته‌اش از ناب‌اش جداست.•هذا أبُو الفَضْلِ الذي صَرْحُ النّدَى ⁎ في رَاحَتَيْهِ، مَشوبُهُ عَنْ مَحْضِهِ
11. 11با ابر بی‌باران او از ابر پربارانش فریب نخوردیم و برق دروغین او را نیز ندیدیم.•لمْ نَخْتَدِعْ بِجَهَامِهِ عَنْ غَيمِهِ ⁎ يَوْماً، وَلَمْ نَرَ خُلّباً مِنْ وَمْضِهِ
12. 12سخن‌چینان گرد او گشتند و در فضای او تاریکی و در زمینش ناهمواری پدید آوردند.•طافَ الوُشاةُ بهِ، فأحدَثَ ظُلْمَةً ⁎ في جَوّهِ، وَوُعُورَةً في أرْضِهِ
13. 13خشمگین است و کینه‌ای بر دوش دارد که اگر بر دل صبح نهاده می‌شد از برخاستن می‌ماند.•غَضْبانُ حُمّلَ إحنَةً، لوْ حُمّلَتْ ⁎ ثَبَجَ الصّباحِ، لَثَقّلتْ من نَهضِهِ
14. 14آهسته! او برادر توست که او را از لهوش بازداشتی و از خوابش مشغول کردی.•مَهْلاً! فِذاكَ أخُوكَ ذو ألْهَيْتَهُ ⁎ عَنْ لَهْوِهِ، وَشَغَلْتَهُ عَنْ غُمضِهِ
15. 15خوار است و بزرگ‌تر از آن است که در گشودن یا بستنش برای دوستش خیانتی گمان کنی.•خَزْيَانُ أكبَرَ أنْ تَظُنّ خِيَانَةً ⁎ في بَسْطِهِ لصَدِيقِهِ، أو قَبْضِهِ
16. 16چه تصور کرد که بگوید؟ و گفتارش دربارهٔ خودش و زبانش در آبروی اوست.•ماذا تَوَهّمَ أنْ يَقُولَ، وَقَوْلُهُ ⁎ في نَفْسِهِ، وَلِسَانُهُ في عِرْضِهِ
17. 17آیا به پندار آنان از تو دور شدم؟ و کی بخشی از انسان در حالتی از بخشی دیگر دور شد؟•أنَبَوْتُ عَنْكَ بزَعْمِهِمْ؟ وَمَتى نَبا ⁎ في حَالَةٍ بَعضُ امرِىءٍ عَنْ بَعْضِهِ
18. 18آیا از آغاز و انجام شرم بیرون آمدم و از درازا و پهنای وفا خارج شدم؟•أنَصَلْتُ مِنْ عَوْدِ الحَيَاءِ وَبَدْئِهِ ⁎ وَخَرَجْتُ من طُولِ الوَفَاءِ وَعَرْضِهِ
19. 19«مذحجیه» میان ما با نیکی‌های ادب اصیل و فریضه‌اش پیوسته است.•"المَذْحِجيّةُ" بَيْنَنَا مَوْصُولَةٌ ⁎ بِنَوافِلِ الأدَبِ الأصِيلِ وَفَرْضِهِ
20. 20و رفت‌وآمد برای جام حرمتی دیگر و حق سومی پدید آورد که ادا نکرده‌ایم.•وَتَرَدّدٌ للكَأسِ أحْدَثَ حُرُمَةً ⁎ أُخْرَى، وَحَقّاً ثالِثاً لمْ نَقْضِهِ