مدحت أبا العباس للحين ضلة

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ابوالعباس را از سر گمراهی روزگار ستودم، در حالی که از او بهرهٔ کسی را امید داشتم که مالش افزون است.•مَدحتُ أَبا العبَّاسِ لِلْحَيْنِ ضَلَّةً ⁎ أُؤَمِّلُ فِيهِ فَضْلَ مَنْ مالُهُ فَضْلُ
2. 2مردی را ستودم که اگر باران آنچه در اوست می‌داشت، روی زمین را از قطره‌اش تر نمی‌کرد.•مدَحْتُ امْرَأً لَوْ كَانَ بالغَيْثِ ما بِهِ ⁎ لَمَا بَلَّ وَجْهَ الأَرضِ مِنْ قَطْرِهِ وَبْلُ
3. 3او همتی دارد که اگر خدا پراکنده‌اش کند و بر مردم بخش کند، برای هیچ بزرگواری یک گروه فراهم نمی‌آمد.•لَهُ هِمَّةٌ لو فَرَّقَ اللهُ شَمْلَهَا ⁎ عَلَى النَّاسِ لم يُجْمَعْ لِمَكْرُمَةٍ شَمْلُ
4. 4او را نژادی است که اگر از آن خورشید بود روشن نمی‌کرد، و اگر از آن آب بود شیرین نمی‌شد، و اگر از آن ستاره بود بالا نمی‌رفت.•لَهُ حَسَبٌ لَوْ كَانَ لِلشَّمْسِ لم تُنِرْ ⁎ ولِلْمَاءِ لم يَعْذُبِ،ولِلنَّجْمِ لم يَعْلُ