1. ۱اینحدیث از زید نساج آمدهبر سر اهل خرد تاج آمده
2. ۲گفت کاندر کوفه پیری ز اهل دینبد مرا همسایه وعزلت گزین
3. ۳نه بدش شغلی نه باکس داشت کارکار بودش طاعت پروردگار
4. ۴جز به جمعه اندر ایام دگرهیچ از خانه نمی آمد به در
5. ۵قدر روزجمعه چون آمد رفیعروز جمعه بود رفتم در بقیع
6. ۶بهر پا بوس امام چارمینسید السجاد زین العابدین
7. ۷دیدم آنجا چاهی و آن مرد پیرآب از آن چه می کشد بالا ز زیر
8. ۸بهر غسل جمعه خود را عور کردچون لباس خویش از تن دور کرد
9. ۹دیدمش در پشت سر زخمی عظیمکز نگاهی در برم دل شددو نیم
10. ۱۰چرک وخون از اوهمی آید برونخورد بر هم دل مرا ز آن چرک وخون
11. ۱۱چون مرا آن پیرمرد از پشت سردیدحال او زخجلت شد بتر
12. ۱۲گفت ای فرزند من زید این توئیگفتمش آری ولی نبود دوئی
13. ۱۳گفت کاندر غسل من یاری نماده مرا آب و مددکاری نما
14. ۱۴گفتمش نه میدهم آبت نه آبمی کشم از چاه تا ندهی جواب
15. ۱۵هست بر پشتت جراحت از چه روباعث این زخم را با منبگو
16. ۱۶گفت یاری کن که گویم با تو رازلیک می باید نگوئی هیچ باز
17. ۱۷راز خود را با تو گویم سر به سردر حیات من مده کس راخبر
18. ۱۸دادمش عهدی که سر پوشی کنمتاحیات اوست خاموشی کنم
19. ۱۹الغرض در غسل یار او شدمآبیار وآبدار او شدم
20. ۲۰چون زغسل خویشتن فارغ شد اوکرد در بر رخت خود گفتم بگو
21. ۲۱گفت درعهدجوانی ده رفیقمتفق بودیم ودزد هر طریق
22. ۲۲هم قسم بودیم وهم پیمان وعهدتا به هم نوشیم چه زهر و چه شهد
23. ۲۳در میانمان این قرار و نوبه بودهر شبی یک تن ضیافت می نمود
24. ۲۴از شراب واز طعام وازکبابجمله می بودیم هر شب کامیاب
25. ۲۵نه نفر را میهمان نه شب شدمچون نهم شب سوی خانه آمدم
26. ۲۶مست بودم از می و رفتم به خوابخواب و مستی برد ازمن صبر وتاب
27. ۲۷زن مرا از خواب خوش بیدار کردمست می بودم مرا هشیار کرد
28. ۲۸گفت نه شب گشته مهمان دوستدوستان را گر کنی مهمان نکوست
29. ۲۹هست فردا شب دهم شب ای عزیزهم تو مهمانی کنی بایست نیز
30. ۳۰میهمان گشتی کنون شو میزبانتا نگردی منفعل از این وآن
31. ۳۱نه توان از مرگ ومهمان زدگریزنه تو را درخانه باشد هیچ چیز
32. ۳۲چون به فردا شب تو را مهمان رسدبر لبت از شرمساری جان رسد
33. ۳۳زاین خبر مستی مرا از سر پریددست غم پیراهن صبرم درید
34. ۳۴گفتم ای زن راست گفتی چاره چیستخود خبردارم که ما را هیچ نیست
35. ۳۵گفت زن گرچه شب آدینه استلیک مرغ آنجا رود که چینه است
36. ۳۶امشب از کوفه بسی مردم رونددر نجف تا زائر حیدر شوند
37. ۳۷خیز واز دروازه رو بیرون ببندراه بر زوار خسبی تا به چند
38. ۳۸هر که را دیدی بکن ازتن لباسمگذر از او مشنو از وی التماس
39. ۳۹هر چه در امشب خدا روزی نمودچون شود فردا ببر بفروش زود
40. ۴۰خرج مهمانی نما از جان ودلتا به فردا شب نگردی منفعل
41. ۴۱زاین سخن ای زیدخوش آمد مراگفتم ای بخت از دریا ری درآ
42. ۴۲جستم از جا زود در آن نیمه شبتا کنم خرج ضیافت را طلب
43. ۴۳بستمی شمشیر خود را برکمربهر دزدی رفتم از کوفه به در
44. ۴۴ایستادم در ره وادی السلامبود شب چون بخت من تار وظلام
45. ۴۵در هوا ابر سیاه ورعد وبرقگاه می آمد ز غرب و گه ز شرق
46. ۴۶گشت ظاهر تندبرقی ناگهانشد از او روشن زمین و آسمان
47. ۴۷دو نفر دیدم همی از راه دوردر دلم جا کرد صدوجدو سرور
48. ۴۸چون به نزدیکی رسیدند آن دو تنبرق دیگر جست ومن دیدم دو زن
49. ۴۹پیش آیند و گرفته کف به کفمی روند از کوفه روسوی نجف
50. ۵۰این دو زن هستند در این نیمه شبزایر قبر شهنشاه عرب
51. ۵۱گفتم اندر دل عجب روزی رسیدصبح عید و رو نوروزی رسید
52. ۵۲جستم و آن هر دو راکردم اسیرهمچو آهوئی که گردد صید شیر
53. ۵۳گفتم از تن جامه بیرون آوریدتا سلامت جان ز دست من برید
54. ۵۴از لباس وزینت خود آن دو زنچشم پوشیدند و دادندش به من
55. ۵۵ناگهان برقی دیگری جستن نمودپیش چشم من جهان روشن نمود
56. ۵۶دیدم آن دوزن یکی پیراست وعوردختری هست آن دگر یک همچو حور
57. ۵۷مژه اش گیرنده چون چنگال شیرطره اش دام دل برنا و پیر
58. ۵۸بر سر سرو است قمری را مقرمن به سرو قامتش دیدم قمر
59. ۵۹گر بگویم داشت رخساری چوماهماه دارد کی کجا زلف سیاه
60. ۶۰قد چو طوبی داشت لب چون سلسبیلسلسبیلش کرده جان ودل سبیل
61. ۶۱مادر ار حور وپدر غلمان شودشاید ار فرزندشان چون آن شود
62. ۶۲از نگاهی دل ربود از دست منرهزنی را همچومن شد راهزن
63. ۶۳کرد شیطان آندم از شهوت پرمخواستم جامی می از وصلش خورم
64. ۶۴پس گرفتم تنگش اندر بر چو جانتا زنا با او کنم کرد او فغان
65. ۶۵پیرزن زاری نمود و التماسگفت زآن تو زر و سیم و لباس
66. ۶۶رحم کن بر ما واز پروردگارشرمی آور دست از این دختر بدار
67. ۶۷در یتیمی کرده ام او را بزرگهست میش اما مشو او را تو گرگ
68. ۶۸ز آتش شهوت مبر زو آبروآب رو از او مبر چون آب جو
69. ۶۹نه پدر او را بود ونه مادریشوهری کرده است و باشد دختری
70. ۷۰می بردفردا شب او را شوهرشدر بر شوهر مکن بدگوهرش
71. ۷۱روسیاهش در بر شوهر مکناز برای دین پیغمبر مکن
72. ۷۲من بدین دختر به نسبت خاله امنه به شوهر دادنش دلاله ام
73. ۷۳شوهر این دختر او را بن عم استعیششان فردا شب از تو ماتم است
74. ۷۴کرد با من التماس امشب که چونمی روم فردا شب ازخانه برون
75. ۷۵شوهرم شاید که نگذارد دگرپای را از خانه بگذارم به در
76. ۷۶شوهرم شاید به راه کج فتادبر زیارت هم مرا رخصت نداد
77. ۷۷باید او را من مطیع از جان شومهرچه گوید بنده فرمان شوم
78. ۷۸حکم یزدان است و فرمان رسولاز دل و از جان کنم باید قبول
79. ۷۹تا نیم مجبور و دارم اختیارپیش از آن کز ما نیاید هیچ کار
80. ۸۰خیز تا گردیم از صدق ویقینزائر قبر امیر المؤمنین
81. ۸۱تا وداع از جان ودل با او کنمزیور از خاک درش بر رو کنم
82. ۸۲شرم کن از حیدر دلدل سواررحمی آور دست ازین دختر بدار
83. ۸۳پشت شمشیری زدم بر پیره زنگفتمش خاموش بنشین دم مزن
84. ۸۴هیچ عجزش بر دلم ننمود اثردل مرا از سنگ آمد سخت تر
85. ۸۵قصد آن دختر نمودم الغرضتا علاج خود نمایم از مرض
86. ۸۶غیر شلواری که می بودش به پاجامه ای ننهشته بودم زو به جا
87. ۸۷تنگ اندر برکشیدش خاله اشاوچو ماهی بود وخاله هاله اش
88. ۸۸نه مرا طاقت به دل ماند ونه صبردور کردم خاله را از او به جبر
89. ۸۹پس بخوابانیدمش از بهر کارخواستم بگشایمش بند ازار
90. ۹۰داشت آن دختر به دستم اضطرابهمچو ماهی کو به خاک افتد ز آب
91. ۹۱هر دودستش بود در یک دست منخویشتن را دید چون پابست من
92. ۹۲دید چون بیچاره در دست من استهمچو ماهی صید در شست من است
93. ۹۳برکشید از سوز دل ناگه فغانگفت وا غوثاه ای شاه جهان
94. ۹۴وا امیر المؤمنینا یا علیوا امام المتقینا یا علی
95. ۹۵یا امیر المؤمنین فریاد رسنی مرا فریاد رس غیر از تو کس
96. ۹۶وارهان از دست این ظالم مراکن ز ظلمش از کرم سالم مرا
97. ۹۷بآن خداوندی که ما را‌‌آفریدتا فغان آن دختر از دل بر کشید
98. ۹۸کز عقب آمد صدای سم اسبزآن صدا کوته نشد دستم ز کسب
99. ۹۹با خودم گفتم که چاره یک سوارآید از دستم غم اندر دل مدار
100. ۱۰۰برنجستم من زجای خویشتنخود زدم سنگی به پای خویشتن
101. ۱۰۱داشتم بر روی آن دختر قرارناگهان نزد من آمد آن سوار
102. ۱۰۲بود اسبش چون لباس او سفیدبوی مشک عود و عنبر شد پدید
103. ۱۰۳از غضب فرمود بر من آن سواروای بر تو دست ازین دختر بدار
104. ۱۰۴گفتم او را ای سوار دادگررو به راه خود وز اینجا درگذر
105. ۱۰۵خود خلاصی یافتی از دست منتا دهی او را نجات از شست من
106. ۱۰۶پس به من فرمود از روی غضبدور شو از روی او ای بی ادب
107. ۱۰۷نیش شمشیری بزد بر پشت منشد به منچون آتش زردشت من
108. ۱۰۸خویش را دیدم چنان کز آسمانبر زمین افتادم وکردم فغان
109. ۱۰۹بیهش افتادم زبانم لال شدنطق من خامش ز قیل وقال شد
110. ۱۱۰پرده ای بر روی چشمم شد پدیدلیک گوشم هر چه گفت او می شنید
111. ۱۱۱گفت رخت خویش را در برکنیدخوف و اندوه از دل خود درکنید
112. ۱۱۲وآنچه از اسباب و زیور داشتیدجمله را ناداشته پنداشتید
113. ۱۱۳باز پس گیرید از این ظالم تمامباز پس گردید هر دوشادکام
114. ۱۱۴رو به سوی کوفه درخانه رویدشاد بنشینید وآسوده شوید
115. ۱۱۵هم به بر کردند رخت خویش راهم به در از دل غم وتشویش را
116. ۱۱۶جمع کردند آنچه زیور داشتندمرده وبی جان مرا پنداشتند
117. ۱۱۷پس زن ودختر نمودند التماسکای سوار با وقار حق شناس
118. ۱۱۸لطف واحسان را به ما کردی تمامبهتر از این ساز ما را شادکام
119. ۱۱۹پس رسان ما را به روضه شاه دینخواجه قنبر امیر المؤمنین
120. ۱۲۰ما به امید زیارت آمدیمنه پی سود وتجارت آمدیم
121. ۱۲۱گر بری ما را به روضه شاه دینخیر بینی از خدا صبح و پسین
122. ۱۲۲آنکه درهای معانی را بسفتهم بفرما از کرم نام تو چیست
123. ۱۲۳پس تبسم کرد وفرمود آن سوارمن علی هستم ولی کردگار
124. ۱۲۴آن علی ابن ابیطالب منمغالب برهر که شد غالب منم
125. ۱۲۵حیدر صفدر که بشنیدی منمفاتح خیبر که بشنیدی منم
126. ۱۲۶شافع محشر که گویند آن منمساقی کوثر که گویندآن منم
127. ۱۲۷بن عم وداماد پیغمبر منمبنده او خواجه قنبر منم
128. ۱۲۸از زن واز مرد واز برنا و پیرمی شوم افتادگان را دستگیر
129. ۱۲۹دوستان را دوستداری میکنمهر که بی یار است یاری می کنم
130. ۱۳۰در گرفتاری هر کس یاورمهیچ رازی نیست پنهان در برم
131. ۱۳۱نیستم غافل ز یاد دوستانجای دارم در نهاد دوستان
132. ۱۳۲گر کسی خواند مرا درکوه قافحاضرم با ذوالفقار بی غلاف
133. ۱۳۳ور ز من جوید مدد در بطن نونهمچو یونس آرمش زآنجا برون
134. ۱۳۴گر در آتش کس به یاد من شودچون خلیل آتش بدوگلشن شود
135. ۱۳۵ور به چه گردد به من کس دادخواهیوسف آسا آرمش بیرون ز چاه
136. ۱۳۶ملتجی شد کس چو یعقوب ار به منشد بر او بیت الشعف بیت الحزن
137. ۱۳۷کس به ظلماتم کند گر بندگیهمچو خضر او را ببخشم زندگی
138. ۱۳۸ور زیاد من کسی غافل شودکار آسان در برش مشکل شود
139. ۱۳۹ای زن ودختر زیارتتان قبولخیر بینید از خدا و از رسول
140. ۱۴۰در رهم امشب بسی دیدید زجراز خداوند جهان گیرید اجر
141. ۱۴۱باز پس گردید سوی خانه تانخوش بیاسائید در کاشانه تان
142. ۱۴۲دختر و زن چون زکار آگه شدندبوسه زن هی بر رکاب شه شدند
143. ۱۴۳رخ بسائیدند بر خاک زمینسر رسانیدند برچرخ برین
144. ۱۴۴آن دوزن گشتند حاجی مکه طوردور بیت الله زدنداز بس که دور
145. ۱۴۵رو به کوفه بازگردیدند شادشادشان کرد آن شه با عدل وداد
146. ۱۴۶من چو بشنیدم که فرمود آن امیرمی شوم افتادگان را دستگیر
147. ۱۴۷عرض کردم توبه کردم یا علیچاره ای فرما به دردم یا علی
148. ۱۴۸از معاصی توبه کردم کن قبولبگذر از جرمم به انصاف رسول
149. ۱۴۹چون پشیمانم از این کردار خودبس پریشانم مکن در کار خود
150. ۱۵۰از گناهان توبه کردم زاین سپسیا امیر المؤمنین فریاد رس
151. ۱۵۱پس به من گفتا که با حب رسولگر کنی توبه کند یزدان قبول
152. ۱۵۲این بگفت و راند مرکب شد روانمن زدم فریاد وگفتم بافغان
153. ۱۵۳یا امیر المؤمنین روحی فداکچاره ای کن ورنه خواهم شد هلاک
154. ۱۵۴توبه بالله کردم از کردار بدزاین سپس از من نیاید کار بد
155. ۱۵۵سوی من برگشت آن شاه زمنمشت خاکی زد به زخم پشت من
156. ۱۵۶سر به هم آورد زخمم ناگهانگشت آن سرور ز چشم من نهان
157. ۱۵۷زار ونالان وپشیمان آمدمتابه کوفه وارد منزل شدم
158. ۱۵۸بود این زخم از دوشبر من فزونسر به هم آورد لیکن تاکنون
159. ۱۵۹باز باقی مانده از زخمم چنانمعجزی باشد به پشتم این نشان
160. ۱۶۰تا هر آنکس بیند از کردار بدبگذرد دوری کند از کار بد
161. ۱۶۱یا علی ما را هم از غم وارهاننفس ما دزد است ورهزن الامان
162. ۱۶۲نیش شمشیری به پشت اوبزنتا که او هم دست برداردزمن
163. ۱۶۳بر بلنداقبال هم بنما رخیعرض او را هم بفرما پاسخی