1. ۱گویداعمش مکه میرفتیم مامنزلی را در دهی کردیم جا
2. ۲اندر آن ده میل گردش کردمیپس گذر در کوچه ای آوردمی
3. ۳درب خانه میگذشتم ناگهانیک زنی دیدم بهصد آه و فغان
4. ۴زار و رنجور وعلیل وکور بودکور ازچشم ودش پرنور بو
5. ۵بود یا رب یا رب او را بر دو لبچشم می کرد از خدای خود طلب
6. ۶گفت زامرت ای خدای بی نیازآفتاب از سمت مغرب گشت باز
7. ۷از برای حیدر صفدر علیبن عم ودامادپیغمبر علی
8. ۸قرب وجاهش بود پیشت بیشمارباودهم سوگندت ای پروردگار
9. ۹بازگردان چشم من را هم به روهمچو قرص آفتاب از بهر او
10. ۱۰دور فرما کوری از من یا غفورده مرا چشم وبه چشمم بخش نور
11. ۱۱گویداعمش اینکه از آن زن به دلآتش حیرت مرا شد مشتعل
12. ۱۲بس تعجب کردم از گفتار اوشد بهگل پایم از اخلاصش فرو
13. ۱۳پس دو دینار زرش هشتم به دستتا دهم لله غم او راشکست
14. ۱۴دست مالید و بدور انداخت زرگفت ای صاحب زر ظاهر نگر
15. ۱۵مر مرا دیدی ذلیل وخوار و زارکور و رنجور وعلیل و سوگوار
16. ۱۶زربه من کردی عطا اف بر تو بادمن نخواهم شد از احسان تو شاد
17. ۱۷این تصدق را به مسکینی بدهزاهل شهرم من مبین هستم به ده
18. ۱۸دوستداران امیر المؤمنینبی نیازند از همه روی زمین
19. ۱۹نیستند ایشان ذلیل وخوار کسدور هستند از هوی و از هوس
20. ۲۰گنج اعمالشان نیاید درنظرزر به دیگر کس بده از من گذر
21. ۲۱پس به کیسه کردم آن زر را و زودرفتم آنجائیکه منزلگاه بود
22. ۲۲لیک درهر منزل وهر رهگذراز خیال اونمی رفتم به در
23. ۲۳چون به مکه رفتم وباز آمدمبار دیگر وارد آن ده شدم
24. ۲۴رفته تا ز آن زن خبرگیرم چه شدشد بهاو یا هست کور آن سان که بد
25. ۲۵اعتقاد اوثمر آخر چه دادهمچنان غمگین بود یا گشته شاد
26. ۲۶چشم او روشن و یاکور است بازکردچون با اوخدای کارساز
27. ۲۷دیدم آن زن را دوچشم روشن استاز غم آزاد او چو سرو گلشن است
28. ۲۸پیش رفتم حال پرسیدم ز ویگفتمش چشم تو روشن گشت کی
29. ۲۹گاه و بیگه یادمی کردم زتوغصه ها پیوسته میخوردم ز تو
30. ۳۰شک یزدان را که روشن گشته اینوربخش دیده من گشته ای
31. ۳۱گفت زن ای مرد بر گوکیستیمردم این کوی واین ده نیستی
32. ۳۲کی مرا دیدی کجا بشناختینردیاری را به من کی باختی
33. ۳۳گفتمش روزی گذشتم ز این مکاندیدمت کوری و در آه وفغان
34. ۳۴چشم از مهر علی می خواستیخوب کار خویش را آراستی
35. ۳۵یاد اگر داری زری بخشیدمتخوار وزار و بینوا چون دیدمت
36. ۳۶ریختی زر را به دور از روی قهرشهد درکامم نمودی همچو زهر
37. ۳۷اف به من کردی وگشتی تلخکامحال بهر من به حق آن امام
38. ۳۸سرگذشت خویشتن را بازگوپیش من بنشین زمانی راز گو
39. ۳۹چون شدی روشن بکن روشن دلمخواهم آسان از توگردد مشکلم
40. ۴۰گفت زن شش شب همی نالیدمیروی برخاک زمین مالیدمی
41. ۴۱گه خفی دادم قسم گاهی جلیپاک یزدان را به شاه دین علی
42. ۴۲در شب هفتم شب آدینه بودکایزد از لوح دلم غمها زدود
43. ۴۳شخصی آمد پیش وگفت ای زن یقیندوست هستی با امیر المؤمنین
44. ۴۴گفتمش آری علی را دوستمنیست جز مهرش به مغز و پوستم
45. ۴۵با امید مهر او در روز و شبمی کنم حاجت ز رب خود طلب
46. ۴۶گفت آن شخص ای کریم ذوالجلالای خدای بی مثال بی زوا ل
47. ۴۷این زن ار صادق بود از جان و دلروشنش کن در دلش حسرت مهل
48. ۴۸چشم بینائی به او فرما کرموارهان او را ز درد ورنج وغم
49. ۴۹ناگهان برچشم من مالید دستگشت روشن چشم من این سان که هست
50. ۵۰روشن و بینا ز دست او شدمداد صهبائی ومست اوشدم
51. ۵۱دیدم او راهست مردی سبزپوشنور ریزد از سر و رویش به دوش
52. ۵۲گفتم او را کیستی نام توچیستبازگو گر در دلت مهر علی است
53. ۵۳کز تو روشن گشت چشم کور منمن شدم موی ودستت طور من
54. ۵۴از تو منت ها بود برجان منپر شداز احسان تو دامان من
55. ۵۵گفت آن مرد ای زن نیکو سیرمن علی را چاکرم در بحر و بر
56. ۵۶نه که من قابل با این منصب کیممن ز خدام محبان ویم
57. ۵۷دان که نامم خضر پیغمبر بودزندگانی من از حیدر بود
58. ۵۸نه ز آب زندگانی زنده امزنده ام من چون علی را بنده ام
59. ۵۹وز علی جویم مدد در بحر و براین بگفت و گشت غایب از نظر
60. ۶۰یا امیر المؤمنین ای نور پاکای ولی کبریا روحی فداک
61. ۶۱خضرا را فرما که فرماید مددوارهاند مرمرا هم از رمد
62. ۶۲تا ببینم معجزاتت را نکوچون بلنداقبال گردم مدح گو