1. ۱گوید اصبغ شافع روزِ شمارحیدر صفدر شه دلدل سوار
2. ۲داشت اندرمسجدکوفه مکاندر برش بنشسته جمعی دوستان
3. ۳کز درمسجد درآمد بی خبرمردی و او را به بر رخت سفر
4. ۴آمد وشه را برابر ایستادگفت با او آن شه با عدل وداد
5. ۵از کجا می آئی وداری چه نامگفت وارد می شوم از شهر شام
6. ۶گفت شه بهر چه مقصود آمدیچیست مطلب کاین چنین وارد شدی
7. ۷عرض کرد از بهر کاری آمدمبا دل امیدواری آمدم
8. ۸شاه گفتا کار خود را بازگوورنه می گویم سراسر موبه مو
9. ۹عرض کرد ای شه بفرما کار چیستدر بر تو حاجت اظهار نیست
10. ۱۰شاه دین گفتا معاویه به شامبا منادی گفت بهر خاص وعام
11. ۱۱رو ندا کن از زبان من بگودر فلان روز از فلان مه هر که او
12. ۱۲شد علی را قاتل وکردش فکاربدهمش انعام ودرهم ده هزار
13. ۱۳پس فلان ابن فلان اول قبولکرد ودر شب شد پشیمان و ملول
14. ۱۴روز دویم خود معاویه ندابر سر منبر نمود از قتل ما
15. ۱۵پس فلان ابن فلان از جای جستبهر قتل ما کمر را تنگ بست
16. ۱۶گفتش ار از تو شد این کار آشکاردرهمت بخشش کنم دوده هزار
17. ۱۷باز آن مرد دویم اول قبولکرد و در شب شد قبول او نکول
18. ۱۸روز سیم زد ندا باز آن فضولمی کند این امر را هر کس قبول
19. ۱۹درهم او را سی هزار انعام هستاین چنین صهبائی اندر جام هست
20. ۲۰هرکه می نوشد بنوشد نوش اومست وسرخوش تو شدی زاین گفتگو
21. ۲۱کشتن من را به دل کردی قبولنز خدا اندیشه کردی نز رسول
22. ۲۲در فلان روز از فلان مه پس ز شامآمدی بیرون فلانت هست نام
23. ۲۳چند روز است اینکه می بودی به راهگم مکن ره را که می افتی به چاه
24. ۲۴از برای کشتن من آمدیکاین چنین با تیغ و جوشن آمدی
25. ۲۵گفت آن مردای امام خاص وعامبرتو ازمن باد هر دم صد سلام
26. ۲۶آنچه فرمودی بود صدق و یقینراست گوئی یا امیر المؤمنین
27. ۲۷گفت با اوحال منظورت چه هستمی کشی یا می کشی ز اینکار دست
28. ۲۸عرض کرد ای من فدای جان تواین تن وجانم بلا گردان تو
29. ۲۹من نخواهم کردهرگز این عملتیغ من بشکست ودستم گشت شل
30. ۳۰شرمسار آن مرد از کردار خودشد ملامت گوبه خود از کارخود
31. ۳۱پس به قنبر گفت شاه غیب گوتوشه ومرکب بیاور بهر او
32. ۳۲هم ز قنبر توشه ومرکب گرفتهم ز حیرت زیر دندان لب گرفت
33. ۳۳پس برون آمد ز کوفه شادکامرو به ره بنهاد سوی شهر شام
34. ۳۴گشت حیران هر که دید اندر حضورشد خبردار آنکه غائب بودودور
35. ۳۵جز رسول الله بالله یا علیکس نشد از قدرت آگه یا علی
36. ۳۶توشه و مرکب به دشمن می دهیخود نمی دانم چه بر من می دهی
37. ۳۷مهر خود را بر بلند اقبال دهکوز دنیا وز ما فیهاست به