عفَا بَعْدَ «سَلْمَى » حَاجرٌ فَذُنَابُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1پس از سلمی، حاجر و ذناب ویران شد و احماد و حوضی که گرداگرد خیمه‌هایشان را خندق بود، خراب ماند.•عفَا بَعْدَ «سَلْمَى » حَاجرٌ فَذُنَابُ ⁎ فَأحْمَادُ حَوْضَى نُؤْيُهُنَّ يَبَابُ
2. 2سرزمین‌هایی که از جانوران رمنده تهی گشت و در آن‌ها جز آهوی ماده و ماهورها وحشی‌ای نبود.•ديَارٌ خَلَتْ من آبدَاتٍ وَلَمْ يَكُنْ ⁎ بِهَا الْوَحْشِ إِلاَّ جَاملٌ وقِبَاب
3. 3گویی آثار مانده از عهدشان در حاجر و برقهٔ حوضی، چون نوشته‌ای است که محو شده.•كأنَّ بقايا عهدهنَّ بحاجرٍ ⁎ فَبُرْقَةِ حَوْضَى قَدْ دَرَسْنَ كتَاب
4. 4و روزی که پس از سماجتم کاروان را گذراندم، اندکی بر آن‌ها ایستادم، حال آنکه همه ویران بودند.•ويوم صفحتُ الركبَ بعد لجاجه ⁎ وقفت بها قصراً وهنَّ خرابُ
5. 5رفتم و آن خانه‌ها را در لوا واگذاشتم و اگر آن‌ها بروند برایم رفتنی نیست.•ذهَبْتُ وَخَلّيْتُ الْمَنَازلَ باللِّوَى ⁎ وما بي يوماً إن ذهبنَ ذهابُ
6. 6و زنی گفت: سلمی را از روی سماجت خواستی تا آنکه سال‌ها گذشت و خواستن رفت.•وقائلةٍ: طالبتَ "سلمى " حزوَّراً ⁎ إِلَى أنْ خَلَتْ سِنٌّ وزَالَ طِلاَبُ
7. 7چون دور شود ناله می‌کنی و چون نزدیک آید شیفته می‌شوی، گویی نمی‌دانی هم‌سالانت پیر شده‌اند.•تصبُّ إذا شطت وتصبو إذا دنت ⁎ كأنَّك لمْ تَعْلَمِ لِدَاتِكَ شابوا
8. 8آیا از سلیمی بی‌نیاز شده‌ای، حال آنکه خردت گاه نابود می‌شود و گاه جوان می‌گردد؟•فهل أنت سالٍ عن "سليمى " ولم يزل ⁎ حجاكَ يغالُ تارةً وسقابُ
9. 9گفتم: مرا مانند کسی مگر که چون فرارسد... او را چیزی در خود نیست.•فقُلْتُ لها: لا تجْعليني كَمَنْ به ⁎ إذا ما دنا عرضيَّةٌ وخلابُ
10. 10و سلیمی در دیدار آزاده‌ای است و من نزد او گناهکارم و مصیبت‌دیده.•وإنَّ «سُلَيْمَى » في اللِّقاء لَحُرَّةٌ ⁎ وإنِّي بَغيٌّ عنْدها لمُصابُ
11. 11روزی که به خواهرش گفت، مرا مدتی به رنج انداخت؛ این بیت در متن افتاده است.•أطالت عناني يوم قالت لأختها ⁎ ..
12. 12و عشق دو شیفته‌ای که رازشان فاش شود، اگر در آن گله و عتاب نباشد، عشق نیست.•وَمَا حُبُّ مَشْغُوفَيْن بُثَّ هَوَاهُما ⁎ إذا لم يكن فيه نثاً وعتابُ
13. 13چشمم چون سعدی دوری‌گزینی ندید و مانند آنچه برادرت می‌کشد، سرزنشی ندید.•ولم تر عيني مثل "سعدى " مباعداً ⁎ ولا مثلَ ما يلقى أخوكَ يعابُ
14. 14طمعی از او برایمان آشکار شد و من پی آن رفتم؛ و در برابر طمع آشکار گردن‌ها خوار می‌شود.•بدا طمعٌ منها لنا فتبعتهُ ⁎ وللطَّمع البادي تذلُّ رقابُ