تَلُومُ ابْنَة ُ السَّعْدِيِّ في حَلِّ عُقْدَة ٍ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دختر سعدی مرا در گشودن گرهی سرزنش می‌کند که با آن مهر قبیله یا بزرگی را خریدم.•تَلُومُ ابْنَةُ السَّعْدِيِّ في حَلِّ عُقْدَةٍ ⁎ شَرَيتُ بها وُدَّ العَشِيرَةِ أوْ مَجْدا
2. 2همسایه‌اش را دید که باغی از مال به او بازگردانده شد، گفت خرمای تر فراوان می‌چینیم.•رأت جارتها ردت عليه حديقةٌ ⁎ من المال ماطت نجتني رطباً رغدا
3. 3به ما جز ستایش دوست نرسید؛ پس با اندوه شب را گذراند و برای ما شور نشان داد.•فلم تولنا إلا محامد صاحبٍ ⁎ فَبَاتتْ عَلَى هَمٍّ وأبْدَتْ لَنا وَجْدا
4. 4گفتم: شکیبا باش دخترم، که این میراث‌هایی است که ما برگردنش بازدارنده‌ای نداریم.•فَقُلْتُ لَهَا صَبْراً بُنَيَّ فَإِنَّهَا ⁎ مواريث لم نملك لأعناقها ردا
5. 5مرا رنجانده که همچنان رنجی بر من می‌نهد و من افسرده می‌شوم.•وقد شفني ألا تزال كليفةً ⁎ تُنَصِّبُنِي فِيهَا فَأصْبِحُ مُكْمَدَا
6. 6مرا رها کن، ای دختر سعدی، که سرشتم پیش از مالم آمده و او تنها به آهنگ رفت.•دَعينِي ابْنَةَ السَّعْدِيّ إِن خَلِيقَتِي ⁎ أتت دون مالي فانثنى وحدهُ قصدا
7. 7خدا گاه فرومایه را روزی می‌دهد، و چه بسا بزرگ ستوده از مال خود تنها می‌ماند.•وقد يرزق الله اللئيم وربما ⁎ غدا الماجد المحمود من ماله فردا
8. 8من جز چون اصم بن جعفر نبودم که دید مال نمی‌ماند، پس ستایش را برایش ماند.•وما كنت إلا كالأصم ابن جعفرٍ ⁎ رأى المال لا يبقى فأبقى له حمدا
9. 9بازگرد که ما می‌رسیم؛ جز این نیست که ما را از شمردن شمرده‌شدن عقب می‌اندازد.•أفيئي فإنا لاحقون فإنما ⁎ يُؤَخِّرُنَا أنَّا يُعَدُّ لَنَا عَدَّا
10. 10آنچه دستم بیابد خرج می‌کنم و میراث کسی که فرومایه نبود مرا به بخشش برمی‌انگیزد.•سأنفق ما نالت يدي ويهزني ⁎ لبذل الندى ميراث من لم يكن وغدا
11. 11مال جز چون سایهٔ ابر نیست که لایه‌لایه آمد و سپس پاره‌پاره چون تگرگ پراکنده شد.•وَمَا الْمَالُ إِلاَّ مِثْلُ ظِلِّ سَحَابَةٍ ⁎ غَدَتْ طَبَقاً ثم انْجَلَتْ قِطعاً بُرْدَا
12. 12به آن که برای کسی که نمی‌ماند می‌گذارد بگو: درست یافتی، ولی کامیابی و رشدی ندیدی.•فَقُلْ لِلَّذِي يُبْقِي لِمَنْ لَيْسَ بَاقِياً ⁎ تصيبُ ولم تعقب نجاحاً ولا رشدا
13. 13از لذت‌ها بهره ببر و جایگاهی نگه دار، که به قوم می‌رسی و آنان چون سرمازده پراکنده‌اند.•تَمَتَّعْ مِنَ اللَّذَّاتِ واسْتَبْقِ مَنْصِباً ⁎ فَإِنَّكَ لاقِي القَوْمِ قد جَفَلُوا بردا
14. 14چون آن شاکی نیاز مباش که نادان بود و چون مرد گفتند: دور باد.•ولا تك كالشاكي مضائض حاجةٍ ⁎ غَبِيًّا فلمَّا مَاتَ قيل له بُعْدَا