1. ۱دیدم به بصره دخترکی اعجمی نسبروشن نموده شهر به نور جمال خویش
2. ۲می‌خواند درس قرآن در پیش شیخ شهروز شیخ دل ربوده به غنج و دلال خویش
3. ۳می‌داد شیخ‌، درس ضلال مبین بدوو آهنگ ضاد رفته به اوج کمال خویش
4. ۴دختر نداشت طاقت گفتار حرف ضادبا آن دهان کوچک غنچه مثال خویش
5. ۵می‌داد شیخ را به «‌دلال مبین‌» جوابوان شیخ می‌نمود مکرر مقال خویش
6. ۶گفتم به شیخ راه ضلال این‌قدر مپویکاین شوخ منصرف نشود از خیال خویش
7. ۷بهتر همان بود که بمانید هر دواناو در دلال خویش و تو اندر ضلال خویش