1. ۱دختری خرد بدیدم به گدایی مشغولکرده در جامهٔ صدپاره نهان پیکر خویش
2. ۲بود مکشوف به تاراجگه دزد نگاهگرچه در ژنده نهان ساخته بد گوهر خویش
3. ۳ورچه ز اهل دل و دین رحم طمع داشت ولیبود خصم دل و دین از نگه کافر خویش
4. ۴حبه‌ای سیم بدو دادم و بگذشتم و سوختبرق چشم تر او خرمنم از آذر خویش
5. ۵شامگاهان به یکی بیشه شدم بر لب رودناگهان دیدمش آنجا به سر معبر خویش
6. ۶با لبی خنده‌...ن می‌شد و می‌خواند سرودبه خلاف لب خشکیده و چشم تر خویش
7. ۷گفتم ای شوخ نبودی تو که یک‌ ساعت پیشسوختی خرمن اهل نظر از منظر خویش
8. ۸ای ترشرو چه شد آن گریه تلخت که چنینخنده را، کان نمک ساخته از شکر خویش
9. ۹گفت دارم پدری عاجز و مامی بیمارکه نیارند بپا خاستن از بستر خویش
10. ۱۰هست این خنده‌ام از بهر دل خود لیکنگریه‌ام بود برای پدر و مادر خویش