1. ۱مژده‌ که بگرفت جای از بر تخت کیانشاه جهان پهلوی میر جهان پهلوان
2. ۲نابغهٔ راستین‌، قائد ایران زمینپادشه بی‌قرین‌، خسرو صاحبقران
3. ۳شیردل و پیل‌تن‌، یکه‌سوار وطنفارس لشکرشکن، قائد کشورستان
4. ۴مهر ز برجیس‌خواست کاصل سعادت کجاستروی به شه کرد راست گفت که آنست آن
5. ۵تا تو نشستی به تخت تا تو رسیدی به گاهگشت سمرها درست گشت خبرها عیان
6. ۶فر تو تجدید کرد، عهد تو تکرار دادعزم تو کرد استوار، بخت تو کرد امتحان
7. ۷خسروی کیقباد، سلطنت داریوشواقعهٔ اردشیر، نهضت نوشیروان
8. ۸باش که از فر بخت‌، باز مکرر کندعهد همایون تو، شوکت عهدکیان
9. ۹سرحد ایران کند، فسحت دیرینه کسببا سخن پارسی امر تو گردد روان
10. ۱۰از در اسروشنه تا لب اروند رودوز لب دریای روم‌، تا در هندوستان
11. ۱۱پرتو انصاف و عدل‌، کرده منور زمینغرش سعی و عمل‌، خاسته تا آسمان
12. ۱۲بر سخنان بهار، پادشها گوش داروین گهر شاهوار، گیر ز من رایگان
13. ۱۳کوش به سرّ و علن‌، در بد و خوب وطنتا نشود راهزن‌، بدرقهٔ کاروان
14. ۱۴شاه بود ناگزیر، در همه حال‌، از وزبرتجربه باید زپیر، هست چو دولت جوان
15. ۱۵پاک وزیری صمیم، قاعده‌دان و کریمدر همه جا مستقیم‌، بر همه کس مهربان
16. ۱۶نزد خلایق عزیز، نزد خداوند نیزخوش‌صفت و باتمیز، باخرد وکاردان
17. ۱۷چشم طمع دوخته‌، شهوت خود سوختهتجربه آموخته‌، از فترات جهان
18. ۱۸بی‌طمعی پیشه‌اش‌، مهر شد اندیشه‌اشتا نزند تیشه‌اش‌، ریشهٔ امن و امان
19. ۱۹مجلس شورا سترگ، روح وکیلان بزرگبهر بداندیش گرگ، بهر خلایق شبان
20. ۲۰لیک همه‌حق‌پرست‌، جمله به شه داده دستدر ره اصلاح مست بهر وطن کنده جان
21. ۲۱نه همه شورش‌طلب‌، نه همگی بسته لبنه همه والانسب‌، نه همه بی‌خانمان
22. ۲۲خصم تعلل کند، بلکه تجاهل کندچون که تعادل کند، پادشه و پارلمان
23. ۲۳شد چو یکی‌ زین دو سست ، نیست‌ تعادل درستکار ترازو نخست‌، شد به دوکفه روان
24. ۲۴مسئلهٔ انتخاب‌، اصل بود در حسابتاکه شوی کامیاب‌، سعی بفرما در آن
25. ۲۵ملت و دلشادیش‌، هست در آزادیشره چو نشان دادیش سخت مگردان عنان
26. ۲۶عامه چو شد دین‌تباه‌، سهل شماردگناهمنکر دین را مخواه‌، دشمن دین را بران
27. ۲۷دولت و دین هم نواست‌، ملت بی‌دین خطاستزانکه در اصل بقاست‌، دولت و دین توأمان