1. ۱کبر و سرکشی تا چند ای سلالهٔ انسانحال آخرین بنگر، ذکر اولین برخوان
2. ۲ای هیون آتش دم‌، ای عقاب باد افسایای نهنگ آب اوبار، ای پلنگ خاک‌افشان
3. ۳خاک از تو در لرزه‌، آب از تو در نالهباد از تو در فریاد، آتش از تو در افغان
4. ۴غولبارگی تا چند، راه و رسم انسان گیردیو سیرتی تاکی‌، سوی آدمیت ران
5. ۵آدمی وحیوان چیست جنس ناقص وکاملگر تو زآدمی‌؟ چه بود ازتو فرق تا حیوان
6. ۶دد پی غذا ریزد خون جانور، لیکنسیر چون شود بندد، از درندگی دندان
7. ۷تو پی هوا ربزی‌، خون مردمان باریای نگشته هرگز سیر از دریدن انسان
8. ۸ای که نالی از لندن‌، وی که بالی از برلنای که گویی از مسکو وی که موئی از تهران
9. ۹گوش‌کن که پیش از ما در جهان بسی بودستقصرها که ایوانشان برگذشتی از کیوان
10. ۱۰شهرها که بر هر در، صد هزار دربان داشتو از گزند دوران گشت جمله بی‌در و دربان
11. ۱۱ور نباشدت باور، رو ببین که در مغرببا عمارت وردن‌ خود چه می کند دوران
12. ۱۲سرگذشت بابل را گر شنیده باشد نیکقصرکی کند قیصر، خانه چون نهد خاقان
13. ۱۳تافت سالیان خورشید، بر عمارت بابلبر خرابهٔ او نیز، هست همچنان تابان
14. ۱۴نینوا که بر گردش‌، چار روز ره بودیدر دو روز شد یغما، در سه روز شد ویران
15. ۱۵دامغان که چون بابل داشت صد در روئینمشت آهنین چرخ‌، درفکندش از بنیان
16. ۱۶تیسفون و صیدا کو ، کو صبا و کو تدمرصور و بعلبک چون‌ شد ثیبه چون‌ شد و انزان‌
17. ۱۷مغزها بفرسایند زبر این کهن دیوارکوشک‌ها فروریزند، پیش این بلند ایوان
18. ۱۸هر خرابه‌ای ما را، عبرتی دگر بخشداز نشیمن دارا، تا رواق نوشروان
19. ۱۹کورش معظم کو، وانکه قفل‌ها برداشتاز دفاین آشور، وز خزاین کلدان
20. ۲۰آن که نیم گیتی را بستد و عمارت کرداز چه گمشد آثارش‌، زیر شوش و اکباتان
21. ۲۱داریوش اعظم کو ، کز نهیب رمحش بودماه آسمان تفته‌، ماهی زمین بریان
22. ۲۲آنکه در سیاق ملک‌، بود نیم جولانشازکران آفریقا، تا کران ترکستان
23. ۲۳مهرداد اعظم کو؟ فخر تیرهٔ آرشکاردشیر والاکو ؟ شمع دوده ی ساسان
24. ۲۴مهتران کجا مردند، با رفاه بی‌زحمتخسروان کجا رفتند، با سپاه بی‌پایان
25. ۲۵گر ندانی از گرزوس‌، رو بجوی از سردیسور نخواندی از رمسیس‌، رو بپرس از هرمان
26. ۲۶کوبد آن یک ازکرزوس، کو یکی ملک بودیکز خزاینش بودی‌، چهرآسیا رخشان
27. ۲۷مر مرا عمارت کرد، واندر آن امارت کردمن بدم به عهدش بر، از نکوترین بلدان
28. ۲۸خود بدونماند آن گنج‌، هم به من نماند آن فرگشت فر و گنج ما، هر دو از نظر پنهان
29. ۲۹کوبداین‌یک از رمسیس‌، کان‌ملک‌به‌مصراندرداشت فرّ فرعونی‌، بود بدر بی‌نقصان
30. ۳۰ییش از او ز قلزم بر، کس نکرده بد عبرهییش از او به بحر هند، کس نرانده بدیکران
31. ۳۱بد ز خطهٔ نیلش تا محیط‌، درقبضهبد ز رود دانوبش تا به گنگ‌، در فرمان
32. ۳۲شصت‌سالش اندیتش‌، خلق سجده بردندینک نماندش اندر پس جز شمایلی بی‌جان
33. ۳۳بر خرابه‌های رم گرگذرکنی روزیقصه‌ها تو را گویند از جلالت رومان
34. ۳۴ازکران بحرالروم اندکی شو آن‌سوترگام نه به ساحل بر، شو به خطهٔ یونان
35. ۳۵بازبرن از آن کشور تا حدیثکی کوبدزان جلالت و همت‌، زان فضایل و عرفان
36. ۳۶پس ز بارهٔ آتن خواه تاکند طرفیاز ملک خشایرشا وز سکندرت‌، عنوان
37. ۳۷کان ملک از ایران‌شهر از چه‌رو بهٔونان تاختواندگر ز مقدونی از چه تاخت بر ایران
38. ۳۸آب و خاک گیتی را بستدند و بگذشتندخاک همچنان ساکن‌، آب همچنان جوشان
39. ۳۹کر سکندر از یونان تاکران عمان تاختوز خراج عمان ساخت لشگر خود آبادان
40. ۴۰برد زحمتی بی‌مر’ یافت اجرتی کمترلیک ره نشد نزدیک بین قبرس و عمان
41. ۴۱حرص چون‌دهان بگشود،‌عقل راببندد چشمگم شود سرچشمه چون فزون شود باران
42. ۴۲هر ملک به ملک خویش، خاک‌ها بیفزایدتا به کام دل یک چند اندر آن دهد جولان
43. ۴۳کم شود به هر میدان از شمار مردم‌، لیکنی فزون شود نی کم‌، زین فراخنا میدان
44. ۴۴*‌*‌
45. ۴۵در یکی قفس مردی داشت چند بوزینهروز و شب فرستادی آب و نانشان یکسان
46. ۴۶وان سفیهگان هر روز در منازعت بودندبر سر فراخی جای‌، بر سر فزونی نان
47. ۴۷لیک هرچه‌زان کولان زان میان شدی کشتهخواجه در قفس راندی دیگری به جای آن
48. ۴۸بهر جا و نان خوردند خون یکدیگر لیکننه فراخ‌تر شد جای‌، نه وسیع‌تر شد خوان
49. ۴۹آدمی نخستین روز ازیکی پدر برخاستهم به روز دیگر جَست یک قبیله از طوفان
50. ۵۰شهوت و شقاوتشان رنگ مختلف بخشودتا ازین دو رنگی‌ها، پر شراره شد گیهان
51. ۵۱یک قبیله شد تاتار، یک قبیله شد هندویک عشیره شد لاتین‌، یک‌ عشیره شد ژرمان
52. ۵۲نامشان بشر بوده است از خدا ولی هر روزاز پی عداوتشان‌، کنیتی نهد شیطان
53. ۵۳نان خود خورند اما، خون یکدگر ریزنددر اطاعت شیطان‌، یا اطاعت یزدان
54. ۵۴گوید آن یک از تورات‌، گوید این یک از انجیلخواند آن یک از پازند خواند این یک از قرآن
55. ۵۵معنیش ندانسته‌، بر حمایتش خیزندآن معاشران همرنگ، وین محامیان غضبان
56. ۵۶چار مرد دانشمند، در عشیره‌ای رفتندتا یکی سخن گویند , در سعادت ایشان
57. ۵۷ابلهان نخستین بار، در به میهمان بستندوان مبشران ماندند، بی‌پناه و سرگردان
58. ۵۸از پس بسی کوشش‌، راه جسته و گفتندخیر و شر آن مردم‌، با دلیل و با برهان
59. ۵۹آن کسان ندانستند معنی قصص لیکنچار تیره بنشستند، نزد چار تن مهمان
60. ۶۰هر یکی ز ضیف خویش گونه‌گون سخن گفتیوز حمایتش کردی فخر بر دگر اخوان
61. ۶۱آن مفاخرت آخر با مجادلت پیوستوان مجادلت بنشاند، بیخ کین در آن سامان
62. ۶۲آن قصص فرامش شد وان چهار تن ماندنددر میان آن غوغا، زار و مضطر و حیران
63. ۶۳نعمت بشر جستند، انبیاء عالی‌قدرهم براین اثر رفتند، اولیای والاشان
64. ۶۴بر تو پندها دادند در سعادت و عزتتو ازآن نبستی طرف‌، جز خرابی و خذلان
65. ۶۵انبیا تو را گفتند نیک باش و نیکی کنتا که نیک بینی از اماثل و اقران
66. ۶۶راست‌گوی و منصف شو مهرورز و عادل باشهم ز نان خود میخور، هم به خلق میده نان
67. ۶۷تا به بد نیامیزی رو به جای خود بنشینور کسی به بد خیزد، کر توانیش بنشان
68. ۶۸بر خود آنچه نپسندی‌، آن به دیگران مپسنداینت گوهر مقصود، اینت جوهر ایمان
69. ۶۹تو به نام دینداری‌، مردمان بیازاریهم به خود روا داری‌، لطف و بخشش یزدان
70. ۷۰سوزیان تو را باشد، ورنه پاک یزدان رانز سعادتت ‌سودی است‌، نز شقاوتت خسران
71. ۷۱گر به نام بی‌دینی‌، نیکویی کنی بهترتا به نام دینداری‌، فسق ورزی و عصیان
72. ۷۲آدمی بدان آمد، تاکه نام و نان یابدآن ز طاعت باری‌، این ز خدمت دهقان
73. ۷۳گنج نام و نان باید، تا ز رنج تن زایدنام و نان به رنج خلق‌، نار باشد و نیران
74. ۷۴عالمی به جان آیند تا تو نام و نان یابیاینت ذنب لایغفر، اینت درد بی‌درمان
75. ۷۵سعی کن که یابی بهر، ورنه سعی ناکردهاجرتت نخواهد داد، اوستاد این دکان
76. ۷۶ایزدت بهر زحمت‌، قوتی دهد ورنهز آسمان نیفشاند، نعمتیت در دامان
77. ۷۷گرتو ز آسمان هر روز مائده طمع داریاشکمت نگردد سیر، جز ز لقمه حرمان
78. ۷۸با دعا اگر طفلی‌، سیر گشتی و خفتیخلق کی شدی هرگز، شیر مادر و ...
79. ۷۹ای شما که بگذارید عمر خود بنان خلقوانگه از خدا دانید، این مراحم شایان
80. ۸۰لقمه‌های بی‌زحمت‌، قهرهای یزدانی استکاندربن جهان گردد، هریک اژدری پیچان
81. ۸۱هم درین جهان بخشد آن فلاکتی کامروزاندر آن فتادستید، دیده کور و دل عمیان
82. ۸۲چون بهار از ایزد خواه‌، نعمت و شرف وانگاهخود بکوش و یاری جوی‌، از مهیمن سبحان
83. ۸۳**‌
84. ۸۴ایزدا کرامت کن‌، در فضای آزادیگوشه‌ای که بشتابم سوی او از این زندان
85. ۸۵زانکه سیرشد طبعم زبن فضای پروحشتهم نفور شد روحم‌، زین گروه بی‌وجدان
86. ۸۶طبع من نیارد خواست‌، نعمتی چنین تیرهتیر دیدهٔ دانا، باد کلهٔ نادان
87. ۸۷فکر قادرم دادی‌، اینت برترین رحمتحجتم قوی کردی‌، اینت بهترین احسان
88. ۸۸هر دمی که بشمارم بر تو صد سپاس آرمزین زبان معنی‌سنج وین روان پرعرفان