1. ۱آن اختری که کرد نهان چندگه جمالامروز شد فروزان از مطلع جلال
2. ۲از مطلع جلال فروزان شد اختریکز چشم خلق داشت نهان چندگه جمال
3. ۳یکچندکرد روی پی مصلحت نهانواینک طلوع کرد دگر ره به فر و فال
4. ۴سالی سه رخ نهفت گر از آسمان ملکتابنده بود خواهد زبن پس هزار سال
5. ۵چون در فراق او دل یک ملک شد نژندفر ملک تعالی گفتش الاتعال
6. ۶گاه وصال آمد و هجران شد اسپریهجران چو اسپری شد آید گه وصال
7. ۷چون‌تافت روی تربیت از این خجسته ملکفرسوده گشت ملک و دگرگونه گشت حال
8. ۸چون پور برخیا ز در جم برفت وگشتخاتم اسیر پنجه دیو سیه‌مآل
9. ۹کالیوه‌ شد هنرور و نستوده شد هنرافسانه گشت دانش و بی‌مایه شد کمال
10. ۱۰آزاده مردمان را دریوزه کشت فردربوزه پیشگان را فرخنده گشت فال
11. ۱۱چون دید ذوالجلال تبه‌، روزگار ملکبر روزگار ملک ببخشود ذوالجلال
12. ۱۲وانگه یکی فرشته برانگیخت تا به قهرخاتم برون کشد زکف دیو بدسگال
13. ۱۳ناگه زگردش فلک باژگون سریرخورشید خسروی را شد نوبت زوال
14. ۱۴بر عادت زمانه پس از آن خجسته شاهملک زمانه یافت بدین خسرو انتقال
15. ۱۵چون ملک یافت رونق و یکرویه گشت کارمر خواجه را رسید ز شاه جهان مثال
16. ۱۶کای بی‌توگوش خلق به بیغارهٔ حسودوی بی‌تو جان خلق به سرپنجهٔ نکال
17. ۱۷اکنون مرا رسید جهان داوری و کردشاه جهان به روضه فردوس ارتحال
18. ۱۸بیرون ممان و کشور ما را پذیره شوورنه پذیره گردد این ملک را وبال
19. ۱۹صدر جهان وزیر معظم چو این شنیدچاره ندید امر ملک را جز امتثال
20. ۲۰بنگاه خود بماند و به ایران کشید رختبا لطف کردگاری و با فر لایزال
21. ۲۱بوسیده پای خسرو و بگرفته دست بختبگشوده روی رامش و بسته در ملال
22. ۲۲ای خرگه وزارت‌، رو بر فلک بنازوی مسند صدارت‌، شو بر جهان ببال
23. ۲۳ای خصم دیو سیرت‌، نالان شو و مخندوی ملک دیده محنت‌، خندان شو و منال
24. ۲۴کامد به فر بخت دگرباره سوی توصدر فلک مقام و عید ملک خصال
25. ۲۵فرخنده فر اتابک اعظم امین شاهدستور بی‌نظیر و خداوند بی‌همال
26. ۲۶رایش ستاره‌سیرت و جودش سحاب فعلعزمش سپهر پویه وحزمش زمین مثال
27. ۲۷از اوگزیده منظرهٔ فرهی طرازوز او گرفته آینهٔ خسروی صقال
28. ۲۸پاسش زگرگ نائبه بشکسته چنگ و ناببأسش ز باز حادثه پرکنده پر و بال
29. ۲۹باکین او بنالد گردون کینه‌توزبا خشم او نتابد دنیای مردمال
30. ۳۰رایش ز روی مهر درخشان برد فروغکلکش ز پشت شیر نیستان کشد دوال
31. ۳۱آنجاکه خنگ همت عالیش زد قدمدر هم گسست توسن اندیشه را عقال
32. ۳۲مال و زر است به ز همه چیز پیش خلقوتن خواجه راست نام نکو به ز زر و مال
33. ۳۳صدرا ز بخت‌، منظری افراشتی بلندچندان که بر فرازش برنگذرد خیال
34. ۳۴عزم تو را به پونه نپوید همی نسیمحزم تو را به پایه نپاید همی جبال
35. ۳۵روی صدارت از تو فزاید به مهر، نورصدر وزارت از تو فرازد به چرخ بال
36. ۳۶خوی تو مهرگستر و روی تو مهرفرجود تو خصم مال و وجود تو خصم مال
37. ۳۷دربا و ابر را تسودی دگر حکیمگر دیدی آن دل هنری وان کف نوال
38. ۳۸دارد زگال با دل خصم تو نسبتیزان رو زنند آتش سوزنده در زگال
39. ۳۹عین‌الکمال باد ز پیرامن تو دورای یافته ز فر تو ملک ملک کمال
40. ۴۰تا درخورکنار تو گردد عروس بختزینت بسی فزود به رخ بر زخط و خال
41. ۴۱نک آرمیده در برت آن خوبرو عروسگو خصم رو برآر همه روزه قیل و قال
42. ۴۲آنان که لب به یاوه گشودند پیش از ایناکنون چرا شده است زبانشان به کام لال
43. ۴۳تا برفروختی رخ بخت اندربن بساطدر جان دشمن تو بلا یافت اشتعال
44. ۴۴شهباز از این سپس نزند پنجه بر تذروضرغام ازین سپس نکند حمله بر مرال
45. ۴۵گاه آمده است تاکه سرانگشت خودگزندآنان که خواستند به کار تو اختلال
46. ۴۶یزدان به خواست درتو بزرگی و فرهیرخ تافتن ز خواهش یزدان بود محال
47. ۴۷صدرا صبوری آن ملک شاعران طوسکز نعمت تو داشت بسی حشمت و جلال
48. ۴۸در باغ مدحت تو نهالی نشاند و رفتو اینک به دولت تو برآورده شاخ و بال
49. ۴۹مدح تو جز بهار نگویدکس این‌چنینبا بهترین معانی و با بهترین مقال
50. ۵۰گر زانکه شعرگفتم شعری بود بدیعور زانکه سحر کردم سحری بود حلال
51. ۵۱بادا قرین اختر جاه تو نجم سعدبادا مطیع بخت جوان تو چرخ زال
52. ۵۲کام تو باد با لب آن شاهدی که برداز خلق‌، دل به طرهٔ خمیده‌تر ز دال
53. ۵۳بنگاه نیکخواه تو پر خلخی نگارپهلوی بدسگال تو پر هندوی نصال
54. ۵۴از نیکوان بساط تو بنگه پریوز لعبتان سرای توی چون مرتع غزال