1. ۱این شنیدم که تازی‌ای درویشکف بسودی ز مهر بر سگ خویش
2. ۲زاهدی سگ بدید و آن تازیگفت ای سگ چرا چنین سازی‌؟‌!
3. ۳مرد تازی به آب در زد دستگفت شستمش باز و عذرم هست
4. ۴آن پلیدی ز من برفت به آببر زبان تو ماند رجس عتاب
5. ۵حق گرت آب رحمت افشاندآن پلیدیت بر زبان ماند!
6. ۶امر معروف و نهی از منکربه طریق ملاطفت خوش‌تر
7. ۷ور نصیحت کنی‌، نهان شایدنه عیان که‌ش فضیحت افزاید
8. ۸اوستادان ما به عهد قدیمچون که در حضرتی شدند ندیم
9. ۹روز و شب بر درش مقیم بُدندناصح غیرمستقیم بُدند
10. ۱۰صفتی زشت اگر در او دیدندمهره بر عکس آن صفت چیدند
11. ۱۱نعت اضداد آن صفت گفتندگر شقی بُد، ز عاطفت گفتند
12. ۱۲هر صفت کاندرو ندیدندیوصف آن را زمینه چیدندی
13. ۱۳که فلان شه، فلان صفت را داشتبه فلان حُسن‌، مملکت را داشت
14. ۱۴گر نبخشیدی این عمل تأثیرفرق کردی طریقهٔ تقریر
15. ۱۵چون اثر کرد حس رحم در اوبه رحیمی مثل زدند برو
16. ۱۶آن قدر وصف رحمتش کردندکه ز رحمت ملامتش کردند
17. ۱۷بود پور سبکتکین به قدیمپادشاهی شجاع‌، لیک لئیم
18. ۱۸آن قدر مدح نصر سامانیخوانده شد در حضور سلطانی
19. ۱۹که چه مبلغ به «‌رودکی‌» بخشیدچه عطایا به آن یکی بخشید
20. ۲۰تا بجنبید حس مکرمتش‌!عام شد بر جهانیان صلتش‌!
21. ۲۱به «‌غضاری‌» چنان عنایت کردکه ز بسیاریش شکایت کرد!
22. ۲۲الغرض‌، پند اگر نکو گوییآن‌چنان گو که خاص او گویی
23. ۲۳ور ز حکمت برون نهی گامیچه نصیحت دهی‌، چه دشنامی
24. ۲۴یاد باد آن که این سخن بنوشت‌:سرزنش بهتر از نصیحت زشت
25. ۲۵ای بهار آن‌چنان نصیحت گویکه خدا داند و تو دانی و اوی