1. ۱به که سردار کل جزاه اللهبشنود حال بنده بی‌اکراه
2. ۲به که بر این فسانه دل بنددتا همی گرید و همی خندد
3. ۳قصهٔ من شنیدنش سهل استعلم هر چیز بهتر از جهل است
4. ۴چون بدانی به ما چه می‌‎گذردبه فلان بینوا چه می‌‎گذرد
5. ۵یا بر افلاس شخص چاره کنییا خود از مفلسی کناره کنی
6. ۶مفلسی‌ مردن‌ است‌ بی کم و کاستهرکه مفلس‌ شد از جهان‌ برخاست
7. ۷«‌بوهریره‌» همی نماید نقلاین حدیث از نبی مطابق عقل
8. ۸کان زمانی که عهد نورانی است...ی بهتر از پریشانی است
9. ۹...ی همچو بار پنبه بودکه به ظاهر کلفت و لنبه بود
10. ۱۰لیک چون پشت گردنت افتادسبک و نرم یابی‌اش چون باد
11. ۱۱لیک خود مفلسی‌ چو کابوس‌ استکه‌ش‌ سر و شاخ‌ و دُم‌ نه‌ محسوس است
12. ۱۲چون که‌ چسبید سخت بیخ خرتمادرت را درآرد و پدرت
13. ۱۳دیگری گفته مفلسی عرض استعرضی کاندر او بسی مرض‌ است
14. ۱۴این عرض گر فتد به جوهر فردشود از جزء جمع اشیا طرد
15. ۱۵کسر اوقات کشت این سخنانادبیات گشت این سخنان
16. ۱۶به کزین گفته بی‌نیاز شومبه سر شرح قصه باز شوم
17. ۱۷روس‌ها چون به مشهد رضویقصد کردند بر زیاده‌روی
18. ۱۸بندهٔ بی‌گناه را به تشرطرد کردند از میان حشر
19. ۱۹زان سپس مردمان فهمیدههمه بیرون شدند دزدیده
20. ۲۰من نهادم ز پس خراسان راگز نمودم طریق تهران را
21. ۲۱بین ره دزدهای شیرازیلخت کردندمان به طنازی
22. ۲۲ندهم شرح آنچه خود بردندکز من و غیر، هرچه‌ بُد بردند
23. ۲۳باز دارم سپاس یزدان راکه نبردند گوهر جان را
24. ۲۴چون که دزدان شدند و من ماندماین رباعی به یادشان خواندم‌:
25. ۲۵دزدان‌ بیابانی قهری نبُدندخودکامه‌ و لامذهب‌ و دهری نبُدند
26. ۲۶با آن‌همه‌ طبع سرقت و بی‌رحمیبالله که چو سارقین شهری نبُدند
27. ۲۷الغرض بنده چون زن بیوهتای پا چارق‌، آن دگر گیوه
28. ۲۸دررسیدم به ری از آن ره دورخسته‌ ولوت‌ و آسمان‌جل‌ و عور
29. ۲۹نمدی بر سرم‌، معاذاللهکه کسی را از آن مباد کلاه
30. ۳۰بر تنم جبه‌پاره‌ای کهنهکه به پالان خر زدی طعنه
31. ۳۱شده هر موی ریش من سوییتنم از رنج گشته چون مویی
32. ۳۲رُخم از رنج و اضطراب و قلقچون مه بدر، گل‌گل و ابلق
33. ۳۳بنده را دوستان بُدند بسیاز خجالت نگفتم این به کسی
34. ۳۴مر مرا دوستی موافق بوددرمی چند قرض و قوله نمود
35. ۳۵هیکلم را بداد تبدیلیکرد حاضر عبا و مندیلی
36. ۳۶هرکسم‌ دید، گفت‌: محتشم‌ استشیخ‌ابوالفضل‌ و خواجه بوالحکم است
37. ۳۷بی‌خبر کاین حریف پر ز ریاکهنه رندی است رفته زیر عبا
38. ۳۸الغرض ماهی این‌چنین ماندمراز خود بر کسی نیفشاندم
39. ۳۹شد سپس کیسه از دِرم خالیشد وجودم قرین بدحالی
40. ۴۰خواستم زبن بلا کناره کنمبه سفر، درد خویش چاره کنم
41. ۴۱پور سردار، آجودان‌باشیگفت باید که پیش من باشی
42. ۴۲که لرستان به فال فرخندهشده ابواب جمع این بنده
43. ۴۳تو بیا تا بدان دیار شویمبا هم از روی صدق‌، یار شویم
44. ۴۴من نگویم که خود چه چیز بخورآنچه من می‌خورم تو نیز بخور
45. ۴۵من که از حال خود بُدم آگاهدیده بودم بلای این یک ماه
46. ۴۶به کنایات کردمش حالیکه بود جیبم از دِرم خالی
47. ۴۷گفت تدبیر حالت آسانستشهر تهران نه چون خراسانست
48. ۴۸پیش خود گفتم این نکو باشدزین پس امّید من به او باشد
49. ۴۹الغرض زین خبر چو بی‌خبرانخواستم عذر ره ز همسفران
50. ۵۰از رفیقان راه واماندمهمه رفتند و بنده جا ماندم
51. ۵۱چند تومان به زحمت بی‌مرقرض کردم از این در و آن در
52. ۵۲به امیدی که کار آسان استمسقط‌الرحل ما لرستان است
53. ۵۳قصه کوته، بدین تمنی خامبنده ماندم چنین‌، دو ماه تمام
54. ۵۴ز اتفاقات شد سفر موقوفشد دلش جانب دگر معطوف
55. ۵۵گفت با من کنون بیا چالاکبشتابیم جانب املاک
56. ۵۶چند روزی ز مردم موذیدور باشیم ما به فیروزی
57. ۵۷گفتم این قصه سخت بی‌ثمر استخود بروجرد رفتن دگر است
58. ۵۸این‌ سخن‌ پرگره‌ چو موی‌ من‌ استبه درازی چو آرزوی من است
59. ۵۹من کجا، جویبار ساوه کجامرد جنگی کجا، کجاوه کجا
60. ۶۰الغرض دست دادم و گفتمتو سلامت بمان که من رفتم
61. ۶۱گفت روزی درنگ باید کردتا بگویم تو را چه شاید کرد
62. ۶۲بنده «‌أمّن یُجیب‌» را خواندمجای یک روز، هفته‌ای ماندم
63. ۶۳چون بدیدم که قصه گشت درازساز و برگ سفر نمودم ساز
64. ۶۴به دوصد آه و زینهار و امانقرض کردم چهل عدد تومان
65. ۶۵مبلغی قرض پیش را دادممابقی را به کیسه بنهادم
66. ۶۶که بلیطی گرفته با گاریسوی مشهد روم به چاپاری
67. ۶۷ناگهان نامه‌ای ز کلکتهداد حبل‌المتین که البته
68. ۶۸ساز ره ساز کن که جا خالی استبی تو جانم قرین بدحالی است
69. ۶۹گر بیایی به‌سوی ما یاراشاد و خرم کنی دل ما را
70. ۷۰من به سردار قصه را گفتمذره‌ای زین حدیث ننهفتم
71. ۷۱گفت صد به‌، هزار به به بهساز ره کن که قصه شد کوته
72. ۷۲گفتم این ره نه زان مجازی‌هاستاین هنوز اول درازی‌هاست
73. ۷۳بهر انجام این ره پر طولپول می‌باید و ندارم پول
74. ۷۴گفت ما مبلغی کنیم نیازمابقی را تو خود مهیا ساز
75. ۷۵من چو گربه به مرنو افتادممدتی در تک و دو افتادم
76. ۷۶شصت تومان ز یک بلورفروشقرض کردم به‌ صد فغان و خروش
77. ۷۷این طلبکار بنده منجلی استنام او حاج‌میرزاعلی است
78. ۷۸خشک‌رو و مقدس است بسیمن ندیدم چو او عبوس کسی
79. ۷۹الغرض بین این سؤال و جوابپانزده روز درگذشت چو آب
80. ۸۰پول‌ها رفته‌رفته اندک شدخاطرم زین قضیه مُندک شد
81. ۸۱گفتم این خود دگر چه سرسختیستاین چه رنج است و این چه بدبختیست
82. ۸۲نه به کلکته رفتم و نه به طوسمانده از هر دو ره به آه و فسوس
83. ۸۳پس یکی نامه‌ای به حال فگارعرض کردم به خدمت سردار
84. ۸۴که برادر، دلم به جان آمدکارد آخر به استخوان آمد
85. ۸۵یا بگو ها و یا بگو که نخیربه سلامت ز ما و از تو به خیر
86. ۸۶از پس چار روز بود و نبوددر جواب من این‌چنین فرمود
87. ۸۷خود تو دانی که دست‌تنگم منبا فلک روز و شب به جنگم من
88. ۸۸چند روزی دگر تأمل کنبا قضا و قدر تحمل کن
89. ۸۹زین سخن بنده سخت بور شدمچون گدای لب تنور شدم
90. ۹۰من در این حال ماندم اندر بندرفت سردار، جانب دربند
91. ۹۱پول‌ها جمله خرج شد، هیهاتقرض هم کس نداد بر من لات
92. ۹۲بهر سردار ساختم بدرودیک قصیده که مطلعش این بود:
93. ۹۳«‌من بندهٔ مسکین را ای رادخداوند»«‌در بند نهادی و برفتی سوی دربند»
94. ۹۴«‌در بند تو بودم‌ من زین پیش و کنون نیز»«‌شاید که نباشی تو مرا اکنون در بند»
95. ۹۵باری احوال بنده این باشدشاید انصاف اگر چنین باشد
96. ۹۶امرایی که رادمرداننددوستان را چنین نگردانند
97. ۹۷این بدان گفتم ای ستوده‌خصالکه بدانی تغیر احوال
98. ۹۸آرزوها بسی دراز بودبه حقیقت رسی مجاز بود
99. ۹۹هله سردار راد در دربندشده خرّم به شادمانی چند
100. ۱۰۰بنده ز اندیشهٔ طلبکارانشده پنهان به خانهٔ یاران
101. ۱۰۱بس که دستم تهی است از دینارکرده‌ام ترک چایی و سیگار
102. ۱۰۲گر دو روزی دگر چنین برودشام و ناهار نیز ترک شود
103. ۱۰۳زان سپس بنده باد خواهم خوردیاد سردار راد خواهم خورد
104. ۱۰۴آن که از بیم بندهٔ ناچیزسوی دربند می‌گریزد تیز
105. ۱۰۵وان که در دوستی وفادار استدر مواعید خویش پادار است
106. ۱۰۶وان که این بنده را به گفتهٔ خویشکرد در غربت این‌چنین درویش
107. ۱۰۷باری این جمله زود می‌گذردلیک دهر این ز یاد می‌نبرد
108. ۱۰۸یاد باد آن که این سخن فرمودکه به جانش هزار بار درود
109. ۱۰۹«‌بر این منگر که ذوفنون آید مرد»«‌در عهد و وفا نگر که چون آید مرد»
110. ۱۱۰«‌از عهدهٔ عهد اگر برون آید مرد»«‌از هرچه گمان بری فزون آید مرد»