1. ۱الا ای نسیم سحر، پیش از آنکه خیزد به تکبیر بانگ خروس
2. ۲روان شو ز گیلان به ملک عراقکه شاهان در آنجا نوازند کوس
3. ۳دیاری که حسرت به خاکش برندچه هند و چه ترک و چه روم و چه روس!
4. ۴چو بر خطهٔ قم گذارت فتد؛ز آبش دهان شوی و خاکش ببوس
5. ۵که آن خطه خلوتگه فاطمه استنموده است آن زهره آنجا خنوس
6. ۶هم او را پدر هم برادر بودشهنشاه بغداد و سلطان طوس
7. ۷در آنجا بگو سید اسحق راکه ای کرده در صدر ایوان جلوس
8. ۸صبا آمد و نامه‌ات باز دادز هجران دریغ، از جدایی فسوس!
9. ۹مگو نامه، درجی و، در وی لآل؛مگو نامه برجی و، در وی شموس!
10. ۱۰تعالی الله، آن نامهٔ دل‌فریببنامیزد، آن قاصد چاپلوس
11. ۱۱چه نامه؟ یکی لوح سیمین که ریخت؛بر آن مشک تر، خامهٔ آبنوس!
12. ۱۲چه قاصد؟ عیان از جبینش صفا؛چو آیینهٔ زادهٔ فیلقوس!
13. ۱۳دلت مخزن و، عقد نظمت گهر؛دلت حجله و، فکر بکرت عروس!
14. ۱۴در آن نامه‌ات بود از قم گلهکه باشد شبت تیره، روزت غموس
15. ۱۵مکن شکوه از دردمندان قمکه دهقان او هست فرفوریوس
16. ۱۶نکوهش مفرما، کز افلاسشاننباشد به تن جامهٔ زر لبوس
17. ۱۷بود فارغ آن ماهی از قید دامکه بر پشت او نیست داغ فلوس
18. ۱۸حرمگاه خیر البریه است قمکه خاکش عبیر است و آبش مسوس
19. ۱۹در آنجا نشانی نبوده است و نیستز کیش یهود و ز دین مجوس
20. ۲۰همه مردمش، پاک ز آلودگی؛به جان چون عقول و، به تن چون نفوس
21. ۲۱چو اصحاب صفه، صفا داده‌اند؛تن از پشم اشتر، شکم از سبوس
22. ۲۲نه محزون، که خیزد ز مخزن غبار؛نه غمگین، که دارد در انبار سوس
23. ۲۳در آن آستان ملک پاسباندعا کن مباش از اجابت یؤوس
24. ۲۴که روبیم خاک درش، بالعیون؛که گردیم بر درگهش بالرؤوس
25. ۲۵فرستادم آن کش ز من خواستیکند تا درین مطلبت پایبوس
26. ۲۶ولی ریخت از شرم گستاخیمز رخ گاه یاقوت و، گه سندروس
27. ۲۷الا تا به میخانهٔ آسمانکواکب کشند از کف هم کؤوس
28. ۲۸لب دوستت، باد چون گل ضحوکرخ دشمنت ابرآسا عبوس