1. ۱المنه لله، که سراسر همه ایرانشد غیرت روضات جنان، رشک فرادیس
2. ۲از عدل خداوند ظفرمند عدو بندکز همت او رسم کرم یافته تأسیس
3. ۳خاقان، فلک گاه، ملک جاه، که عیسیسلطان کریم اسم کرم رسم، که ادریس
4. ۴در سطح فلک، گشته دعا گوش بتسبیح؛با خیل ملک، گشته ثنا جوش بتقدیس!
5. ۵کز منظر او کور بود، چشم بد اندیش؛وز کشور او، دور بود لشکر ابلیس!
6. ۶رمال قضا، از اثر کوکب بختش؛چون نصره و لحیان نگر و علقه و انکیس
7. ۷د رکعبه، ز عدلش بود آسایش حجاجدر دیر، ز لطفش بود آرامش قسیس!
8. ۸از یاوریش، باز دهد دانه ی عصفور؛وز داوریش، شیر بود دایه ی جامیس
9. ۹هم زابلیانش چو برد حمله، قدم بوسهم برمکیانش، چو کشد سفره، قدح لیس
10. ۱۰هم خانه بدوش، از غضبش، خسرو کابل؛هم حلقه بگوش، از ادبش، والی تفلیس!
11. ۱۱در نوبت شاهیش، ز ایران بولایاتغیر از خبر فتح نبردند جواسیس
12. ۱۲چون تیر خدنگ است، ازو پشت ولی راست؛چون پشت پلنگ است، از و روی عدو پیس!
13. ۱۳فرزند جوانبخش، ابوالفتح بهادرکز صولتش ابلیس کند توبه ز تلبیس
14. ۱۴آن زاده ی جمشید، که در خرگه اقبالآن سایه ی خورشید، که در حلقه ی تدریس
15. ۱۵هم مهر علم داشت بفرقش، که تو بشتاب؛هم تیر قلم داد بدستش، که تو بنویس!
16. ۱۶بر خاک فتد، از علمش خنجر بهرام؛بر باد رود از قلمش، دفتر برجیس
17. ۱۷بودش، هوسن خطبه ی محجوبه ی عفت؛میخواست سلیمان که شود همسر بلقیس
18. ۱۸آراست یکی حجله، چو عشرتگه کاووسکآنجا چو گل تازه کشد مهد فرنگیس
19. ۱۹آن روز که میدید بمه مهر بتثلیثناهید نظر داشت بیرجیس بتسدیس
20. ۲۰آن وقت که با زهره قمر بود مقارنزان سان که به رامین زوفا رام شود ویس
21. ۲۱مانند دو گوهر، بیکی رشته کشیدند؛در مجلس عقد آمده چون هرمس و والیس
22. ۲۲ناسفته دری، از صدف بحر معالی؛نشکفته گلی، از چمن اهل نوامیس
23. ۲۳دید و شد از آن مرسله پیدا گه تزویجچید و شد از آن لخلخه فرما شب تعریس
24. ۲۴از نغمه ی نی، نای غوانی، چو عنادل،وز نشأه نی، روی سواقی چو طواویس
25. ۲۵فارغ ز غم، آسوده ز فقر آمده مردم؛کرده همه لبریز ز می کاس و ز زر کیس
26. ۲۶می ریخته در ساغر زر، پیر خشن پوشآویخته در رشته گهر، زال رسن ریس
27. ۲۷هر کس به نثاری شده نازان بخود، آذرکز مرتبه نازند به او اهل نوامیس
28. ۲۸چون دید روا نیست نثاری نفرستد!این قطعه که آراست بترصیع و به تجنیس
29. ۲۹با نقد دعا کرد روان چامه ی تاریخشد جای سلیمان، بسرا پرده ی بلقیس