1. ۱آه، که ابری سیه، بست تتق در چمنآه که بادی خنک، کرد به گلشن عبور
2. ۲کز نم آن، تیره ابر، شد چمن از سبزه پاک؛وز دم آن سرد باد، شد سمن از برگ عور
3. ۳لالهٔ رنگین راغ، سوخته از درد و داغ؛نرگس شهلای باغ، گشته ز اندوه کور
4. ۴رفت ز خورشید تاب، از نم اشک سحاب؛باغ جهان شد خراب، از دم سرد دبور
5. ۵هم به فلک بسته شد، راه سعود و نحوس؛هم به زمین خسته شد، جان وحوش و طیور
6. ۶من، متحیر که چیست باعث این انقلاب؟!من متفکر که کیست واسطهٔ این فتور؟
7. ۷ناگه صاحبدلی، گفت: مگر غافلیرفت محمد قلی بیگ ز دار غرور
8. ۸آنکه چو او ننگرد، چشم زمین و زمانآنکه چو او ناورد، دور سنین و شهور
9. ۹آنکه ازین خاکدان، شد چو به باغ جنانخدمت او را به جان کرد چه غلمان چه حور
10. ۱۰آنکه مسافر چو گشت، سوی جنان از جهان؛خلق جهان راست سوک، اهل جنان راست سور
11. ۱۱ز آذر غمگین کسی خواست چو تاریخ، گفت:«کرده محمد قلی، جای بدار السرور»
12. ۱۲لوح خطا شویدش فضل کریم و رحیمدل به عطا جویدش، جود عفو غفور