1. ۱دگر صبح است و بلبل نغمه خوان استز حسن گل هزارش داستان است
2. ۲زمین، از رنگ لاله، لعل پوش است؛هوا، از بوی گل عنبر فشان است
3. ۳نخفتم دوش، تا وقتی که دیدمنسیم صبحدم دامن کشان است
4. ۴چنان شد از شمیمش عطر پروردکه پنداری مشامم عطردان است
5. ۵ندانم از کدامین گلشن آمدنسیم صبح، کاینش ارمغان است؟!
6. ۶من این بو، از گلی نشنیده بودمهمانا بوی گل نه، بوی جان است
7. ۷بدنبال نسیم افتادم از شوقکه بینم ا زکدامین گلستان است
8. ۸نسیمم برد تا باغی چو دیدمنه باغ است این، بهشت جاودان است
9. ۹چه فرخ مسکن و، فرخنده مأویچه دلکش منزل و، خرم مکان است
10. ۱۰همانا، باغ خلد است و ز سبزهزمینش را بساط پرنیان است
11. ۱۱دمیده سبزه و بر روی سبزهگل است و لاله است و ارغوان است
12. ۱۲درختانش، ز رنگارنگ میوهمکلل چون درفش کاویان است!
13. ۱۳بزیر هر درختی، نیک بختینشسته زان درختش سایه بان است
14. ۱۴میان باغ، از سرو صنوبرخیابانی و جویی در میان است
15. ۱۵سقی الله، آب شیرین گواراکه در وصفش زبان عذب البیان است
16. ۱۶نشان پاکی جویی، چه جوییکه از سرچشمه ی کوثر روان است
17. ۱۷ز عکسی کآسمان افگنده در ویعیان از یک زمین دو آسمان است
18. ۱۸بدل گفتم: غم از جان برد این باغمگر این باغ بیرون زین جهان است
19. ۱۹دلم گفت: این سخن از باغبان پرسکه او آگاه ازین راز نهان است
20. ۲۰نشان باغبان جستم ز دل، گفت؛که: اینک خضر اینجا باغبان است
21. ۲۱نگاهم چون به خضر افتاد، گفتم؛که: ای کت راز پنهانی عیان است
22. ۲۲چه باغ است، اینکه آبش سلسبیل است؟!چه باغ است، اینک ابرش درفشان است؟!
23. ۲۳چه باغ است اینکه غلمان داده آبش؟!چه باغ است اینکه حورش پاسبان است
24. ۲۴چه باغ است اینکه چون مینوی رضوانمقیمش را حیات جاودان است؟!
25. ۲۵چه باغ است اینکه چون مشکوی خسرومقام عشرت شیرین لبان است؟!
26. ۲۶بفگت: اینجا نه مینو و نه مشکوستهمایون باغ مخدوم جهان است
27. ۲۷خجسته بنده ی دادار وهابکه دارای دیار اصفهان است
28. ۲۸بلند اختر خدیوی، کز بلندیزمین آستانش، آسمان است
29. ۲۹جهان داور امیری، کز نکوییبوصفش هر چه گویم بیش از آن است
30. ۳۰بگاه لطف، چون ابر بهار است؛بگاه قهر، چون برق یمان است
31. ۳۱کفیل خدمتش، برنا و پیر است؛رهین منتش، پیر و جوان است
32. ۳۲ولایت گلشن و، لطفش سحاب استرعیت گله و حفظش شبان است
33. ۳۳ز صافی گهر، وز طینت پاکز بس روشن دل و روشن روان است
34. ۳۴صحیح است آنچه او را در خیال استیقین است آنچه او را در گمان است
35. ۳۵چو هر نومید ازو امیدوار استچو هر ناکام از وی کامران است
36. ۳۶جهان گو خصم باش، او دوستدار است؛فلک گو کینه ورز، او مهربان است
37. ۳۷ز خلقش کاصفهان بیت السرور استز عدلش کاصفهان دار الامان است
38. ۳۸ز غمازی که شغل روزگار استز ناسازی که کار آسمان است
39. ۳۹دلی گر بشکند، خلقش کفیل است؛غمی گر رو کند، عدلش ضمان است
40. ۴۰بروز، او را نثار بارگاه است؛بشب، او را چراغ آستان است
41. ۴۱جواهر، آنچه در هفتم زمین است؛کواکب آنچه تا هشت آسمان است
42. ۴۲بعهد دولتش، کز بخت پیروززمانه شاد و خلقش شادمان است
43. ۴۳نه جانی، غیر بربط ناله سنج است؛نه چشمی جز صراحی خون فشان است
44. ۴۴نه کس، جز زلف محبوبان پریشان؛نه کس، جز چشم خوبان ناتوان است
45. ۴۵تعالی الله، نسب فرزند زهرا:بنام ایزد، حسب نوشیروان است
46. ۴۶قرین شد با نسب او را حسب نیزمگر سعدین را با هم قران است
47. ۴۷محبا، صاحبا، مخلص نوازا!که بر پیر وجوان، حکمت روان است!
48. ۴۸صفاهان باغ و، احسان تو باران،صفاهان جسم و، فرمان تو جان است!
49. ۴۹تو با خلق خدا، چون مهربانیخدای خلق، با تو مهربان است
50. ۵۰زبانم بسته، تنگی دل اکنونقلم راز دلم را ترجمان است
51. ۵۱تذرو گلشن قدسم، دو روزی استکه پایم بسته ی این خاکدان است
52. ۵۲ندارم شکوه از سختی گیتیهما را قوت غالب استخوان است
53. ۵۳غمی از هیچ راهم نیست در دلولی بر طبعم این معنی گران است
54. ۵۴که این موسم که از تأثیر عدلتصفاهان رشک گلزار جنان است
55. ۵۵تو را با دوستان دایم درین باغکه حمدا لله ایمن از خزان است
56. ۵۶بود گسترده مهد عیش و غافلکه چون من بلبلی بی آشیان است
57. ۵۷نه جغدم من، کز آبادی این ملکبعهد دولتت بیخان و مان است
58. ۵۸الا، تا در صدف رخشنده لؤلؤستالا، تا در چمن سرو چمان است
59. ۵۹شکست از گوهر او دور باداکه : گوید باغ عمرت بیخزان است!