1. ۱از دست من کشید گه عهد یار دستبر هیچ کس نیافت چو من روزگار دست
2. ۲گفتم: بیار دست، که بندیم عهد نوبد عهد بین، نداد به دستم ز عار دست
3. ۳دست ردم به سینه نهاد، آنکه شد قرارکز یاریم نهد به دل بیقرار دست
4. ۴در عشق او، ز پند کسانم چه فایدهوقتی که برده پنجه ز عشقم ز کار دست!
5. ۵سودی، نه در میانهٔ دریا غریق رازین که‌ابلهی دراز کند از کنار دست
6. ۶خوش آنکه پا نهاد به سرم روز واپسینمیثاق را دهیم به هم ما و یار دست
7. ۷من گویمش: ز تربت من، وامگیر پای!او گویدم: ز دامن بر برمدار دست!
8. ۸عشق، آتشم به جان زد و، اکنون بود مراصد جا چو نی ز آتش تب داغدار دست!
9. ۹دستم گرفت و، پای کشید از سرم طبیبمردم به طعنه کز چه کشیدت ز کار دست!
10. ۱۰غافل، کز آتش دلم آن دردمند راوقتی که دیده نبض، گزیده است مار دست
11. ۱۱داغش به خاک بردم و، سوزم که سوزدشبگذاردم چو دوست به خاک مزار دست
12. ۱۲روز جوانیم، فگند چون ز پا، چه سوددر وقت پیریم دهد ار روزگار دست!
13. ۱۳ساقی قدح نمی‌دهد امروز، چون کنمفردا به رعشه چون فتدم از خمار دست!
14. ۱۴گیرند تا ز دست دلم، دلبران شهرکرده دراز سوی من از هر کنار دست
15. ۱۵من در مقام عذر، که مشکل رسد مرااکنون به این حریف فراموشکار دست!
16. ۱۶زیرا که کرده تا جگرم خون، ز دست منزد بر کمند پر خم مشکین یار دست
17. ۱۷از تیرگی کوکب طالع، شبی ملولدر کنج غم به زیر سر از هجر یار دست
18. ۱۸بودم نهاده بر سر زانو، سر از ملالشسته به خون دیده ز جان فگار دست
19. ۱۹خاموش بسته از غزل و از قصیده لبکوتاه کرده از می و از میگسار دست
20. ۲۰ناگه به رغم چرخ گشود از دلم گرهبادی کش آشناست به گیسوی یار دست
21. ۲۱مرغ سحر، نسوده به هم از نشاط بالطبّال شه، نکرده به طبل استوار دست
22. ۲۲از شرم خلف وعدهٔ دوش، از حیا رخشخوی کرده زد به حلقهٔ در آن نگار دست
23. ۲۳جستم ز جا، گشادمش از شوق در، ولیلرزان ز اضطراب دل و، از خمار دست!
24. ۲۴آمد گرفته دست نگارین به رخ بلیرسم است پیش روی برد شرمسار دست
25. ۲۵آورده جام و شیشهٔ می، با خود از وثاقجامی کشیده، زد به من سوکوار دست
26. ۲۶کز غیر خانهٔ خالی و، من مست و شب چنینآسان به هم نمی‌دهد ای هوشیار دست
27. ۲۷او بسته لب ز شرم و، من از بیم هجر لالبوسیدمش نگفته سخن، یک دو بار دست
28. ۲۸تا از کفش گرفتم و خوردم سه چار جامتا داد ذوق وصل ز جامی سه چار دست
29. ۲۹گفتا: ز خلف وعده شب دوش چون گذشت؟گفتم: مپرس حال دل، از من، بدار دست
30. ۳۰بس در میانه رفت سخنها و عاقبتبر هر دو داد گریهٔ بی اختیار دست
31. ۳۱از اشک دید چون مژه ام تر، ز یاریمگریان نهاده بر مژهٔ اشکبار دست
32. ۳۲گفتا: کنون که پیش توام، گریه‌ات ز چیست؟گفتم: ز گریه نیست بر ابر بهار دست
33. ۳۳دارم دلی ز دست تو لبریز ناله، آهچون ارغنون مزن به دلم زینهار دست
34. ۳۴در سینه، دل ز دست توام می‌طپد مدامگر نیست باورت ز من، اینک بیار دست
35. ۳۵داری ز دور دست بر آتش، چه آگهیتاز من که شد ز سوز دلم داغدار دست؟
36. ۳۶از دست قاصدم، ز چه یک نامه نستدیچند آید و ببوسمش از اعتذار دست؟
37. ۳۷نگرفتیم چو نامه ز قاصد، کنون دهمشرح آنچه از نوشتن آن شد فگار دست
38. ۳۸ای رو به غیر کرده، بگردان ز غیر رویوی برده دل ز دست، ز دل برمدار دست!
39. ۳۹از آه عاشقان، بودت سرمه‌سای چشماز خون دوستان، بودت در نگار دست!
40. ۴۰برنامدت ز چاه ذقن، خال عنبرینزد بارها بر آن رسن مشکبار دست
41. ۴۱گر عارضت نبیند، ناید به کار چشمور دامنت نگیرد؛ ناید به کار دست
42. ۴۲برداشت دل ز من، به امید تو دست منبرداشتم از آن دل امیدوار دست
43. ۴۳آید غم برون ز شمار تو، در شمارگیرد چو دامن تو به روز شمار دست
44. ۴۴در وادی فراق تو، ای شاخ گل مراا زخاره پای گشته فگار وز خار دست
45. ۴۵نشکفته هرگزم گلی از باغ دل مگربر گلستان عشق ندارد بهار دست
46. ۴۶از دست رفته کار جهانی ز دست توزنهار، از جفای اسیران بدار دست
47. ۴۷تا سود روی خاک ز جورت هزار سربگرفته ساق عرش ز دستت هزار دست
48. ۴۸گفتا که: دشمنان به کمینند، ورنه منپیوسته بر درت زدمی حلقه وار دست
49. ۴۹لیلی، سوی خرابهٔ مجنون کشد شترمحمل کشان، کشندش اگر از مهار دست
50. ۵۰گفتم که: خود بگوی چه سازم به این گروه؟نگرفته یار را به جهان غیر یار دست!
51. ۵۱گفتا: ز راست چارهٔ این قوم زرق کوشیا زور تا کشی همه را زیر بار دست
52. ۵۲گفتم: کنون چه چاره؟ که امسال هم مرااز زور و زر تهی است چو پیرار و پار دست!
53. ۵۳گفتا: به کار عشق، ندیدم ز صبر پایبا تیغ آتشین، نشنیدم ز خار دست!
54. ۵۴ساقی، قدح نمی‌دهد امروز، چون کنمفردا به رعشه چون فتدم از خمار دست
55. ۵۵گفتا: اگر ز زور و زر و صبر عاجزیکوته از دامن سخن آخر مدار دست!
56. ۵۶زاری مکن، چو زور و زرت زیردست نیستداری ز گنج دل چو به زر عیار دست!
57. ۵۷گفتم: به کار عشق، مرا میدهی فریب؟در کار شاعری رودم چون به کار دست؟
58. ۵۸دستم ز دامن سخن، امروز کوته استوقت خوشم نداد چو در این دیار دست!
59. ۵۹کشتی به بحر نظم چسان افگنم، بگویچون موج غم به هم دهد از هر کنار دست؟
60. ۶۰باشد کمال نظم، نشان فراغ بالاز من که نیست جمع حواسم، بدار دست!
61. ۶۱نه وصل دلبری، که به دست آورد دلماز دوستی که آورمش در کنار دست!
62. ۶۲نه حکم سروری، که گذارم سرش به پایگیرد کنم چو گوهر مدحش نثار، دست!
63. ۶۳بیچاره من، که از ستم دور روزگاررفته ز دست کارم و مانده ز کار دست
64. ۶۴منت کشم ز تهمت، شادی کنند خلقبر هم زنم اگر ز غم روزگار دست
65. ۶۵کوتاه کرد دستم اگر آسمان، خوشمچون پیش او، دراز نکردم ز عار دست
66. ۶۶با اینهمه خصومت گردون، گرفتمیبودی اگر به جای دو دستم چهار دست
67. ۶۷یک دست، دست مطربکی کآشنا بودگاهی به رقص پایش و، گاهی به تار دست
68. ۶۸یک دست، دست ساقیکی مست مهربانکو گیردم ز ساغر گوهر نگار دست
69. ۶۹یک دست، دست دلبرکی شوخ و دلنوازکو آورد ز دوستیم در کنار دست
70. ۷۰یک دست، دست همدمکی درد آشناکو را بود به عهد و وفا استوار دست
71. ۷۱گر آمدی به دست کنون آنچه گفتمتبگسستمی ز کار جهان مردوار دست
72. ۷۲پای طلب، به دامن عزلت کشیدمیشاید کشیدی از سر من روزگار دست!
73. ۷۳پس چیدمی برغم فلک دستگاه نظمتا بوسدم نظامی! بی اختیار دست
74. ۷۴گفت: ای حریف، مهره به ششدر چه افگنی؟من نیز اینقدر بودم در قمار دست
75. ۷۵در کار نظم، پیش من این عذرها مگوداری اگر به دامن عشق استوار دست
76. ۷۶در موسمی که گل دمد و سرو سر کشدگیرد فتادگان چمن را بهار دست
77. ۷۷پوشد درخت، جامهٔ زنگارگون و شاخآرد در آستین ز برجد نگار دست
78. ۷۸آیند دسته دسته، حریفان به سیر گلبر هم دهد چو سبزهٔ این مرغزار دست
79. ۷۹گر بستر حریر و، فراش برشیمتنبود، به هم مزن ز غم روزگار دست
80. ۸۰در پای گل نشین و، بکش سوی سرو پایبر روی سبزه خسب و، به زیر سر آر دست
81. ۸۱مطرب بس است بلبل و، ساقی بس است گلمن دلبرت، گرفته ز خون در نگار دست
82. ۸۲همدم مجو، که آنکه به درد کسی رسدمشکل دهد به جان تو در روزگار دست
83. ۸۳گفتم: چو همزبان نبود، بسته به زبانهمدست نیست، می‌نرود زان به کار دست!
84. ۸۴گفتا: تو را چو بلبل طبع ترانه سنجبرده است از تذرو سبق، وز هزار دست
85. ۸۵منشین خموش، تا ز مدیح سپهبدانیابی برین گروه ملامت شعار دست
86. ۸۶گفتم که: از چه طرز سخن دل گشایدت؟گفتا: که بود دوش مرا گوشوار دست
87. ۸۷دیدم به باغ نظم، درخت گلی که کستا این دمش نیافته بر شاخسار دست
88. ۸۸دست کمال، دسته گلی بسته زان درختکآید به دست، دست به دست از هزار دست
89. ۸۹وان گل بود قصیدهٔ رنگین تازه‌ایکش وقت دسته بستن، گیرد نگار دست
90. ۹۰دارد ردیف و قافیه از دست و از نثارحیف است باشدت تهی از این نثار دست
91. ۹۱یک دسته گل، تو نیز تر و تازه زان ببندکز دست بازیش نخورد زخم خار دست
92. ۹۲گفتم که: کوته است مرا دست از گلیکز وی کمال را بود اندر نگار دست
93. ۹۳من بی کمال، می‌نزنم پنجه با کمالکو را قوی است پنجه، مرا خود فگار دست
94. ۹۴گفتا: کمال گرچه کهن بلبل است، لیکدر ناله نیستش به تو ای مرغ زار دست
95. ۹۵از سِحر خامهٔ تو عجب نیست گر کمالدر آستین عجز کشد ز اضطرار دست
96. ۹۶از جادویی زال فلک، دیدی ای حریفرستم چگونه یافت بر اسفندیار دست؟
97. ۹۷گفتم که: کیست درخور مدح من فقیر؟گفت: آنکه زد به قائمهٔ ذوالفقار دست
98. ۹۸یعنی علی عالی اعلی که از ازلخواندش نبی برادر و پروردگار دست
99. ۹۹ای زیردست دست نوالت هزار دستوی دست گیر هر که شد او را ز کار دست
100. ۱۰۰مبعوث شد نهان به سالت چو مصطفیدادی به دست او تو نخست آشکار دست
101. ۱۰۱فخر بشر، رسول خدا، ختم انبیاروز غدیر کرد تو را در کنار دست
102. ۱۰۲بردت چون بر فراز سر و کرد جانشیندادت به حکم حق، به صغار و کبار دست
103. ۱۰۳نیک و بد صحابه، یکایک به بیعتتدادند بی سخن ز یمین و یسار دست
104. ۱۰۴بررُست چون ز نخل خلافت گل خلافآراست این به گل سرو، زد آن به خار دست
105. ۱۰۵بر پای آنکه پای به دوشش گذاشتیکردت گه شکستن بت، زر نثار دست
106. ۱۰۶بر دوش او، چو پای نهادی، غریب نیستگردد گرت به دامن عرش استوار دست
107. ۱۰۷چون خواست فتح قلعهٔ خیبر، رسول و دادجمعیت سپاه به پای حصار دست
108. ۱۰۸کردی ز قلعه قلع، به یک دست درگشاآن در، کش از گرانی بستی هزار دست
109. ۱۰۹چون بر سریر عدل، دهی تکیه روز حکمدادت در اختیار چو پروردگار دست
110. ۱۱۰نه می‌زند پلنگ به رانِ غزال چنگنه می‌برد عقاب به زلف حقار دست
111. ۱۱۱نه باز را سیاه، به خونریز صید چشمنه شیر را، خضاب به خون شکار دست
112. ۱۱۲از طوق حکم تو، نبود مهربان‌تریکش شد به گردن همه کس استوار دست
113. ۱۱۳از کبر نیست دست نزد گر به دامنتبر پشت بسته خصم تو را روزگار دست
114. ۱۱۴روز وغا، به معرکه چون آشنا کنیبر نیزه و عنان، ز یمین و یسار دست
115. ۱۱۵هم خیزدت چو رخش بتازی ز جای سمو افلاک را زند به گریبان غبار دست
116. ۱۱۶هم بیندت چو نیزه به کف، از دو سو سپهربر دامن زمین زند از انکسار دست
117. ۱۱۷رخش تو را ستاره بلند است، ورنه چیستخود پای بر سمک، بسماکش سوار دست؟
118. ۱۱۸جویی بود ز آب گلوسوز تیغ توکز جان بشست خصم تو زان جویبار دست
119. ۱۱۹پرویزنی است، پیکرش از تیر موشکافوز گرزت استخوان به تن خصم آر دست
120. ۱۲۰خصمت، که از هوا به سرش خاک تیره باداز آب تیغ، چون شودش شعله‌بار دست
121. ۱۲۱اندیشه‌اش، نه زآتش و آب و ز باد و خاکگر روز کین دهند به هم هر چهار دست
122. ۱۲۲هم می‌نشانی آتش فتنه ز آب تیغکان قطره آب راست به مشتی شرار دست
123. ۱۲۳هم میدهی به باد علم، خاک معرکهکان سرفراز راست به این خاکسار دست
124. ۱۲۴تیغت، از آن ز بیضهٔ بیضا دهد نشانکز دست موسی است تو را یادگار دست
125. ۱۲۵بس دستها کشند دلیران به آستینچون ز آستین کشی به صف کارزار دست!
126. ۱۲۶بر ساعد سنانت، شود مهر و مه سواریازی اگر به بازی رمح ای سوار دست
127. ۱۲۷در روز رزم و بزم، بود دست دست توتارک شکاف تیغت و، مصحف نگار دست
128. ۱۲۸جوشد به جای آب، ز هر چشمه زر نابجودت زند چو بر کمر کوهسار دست
129. ۱۲۹هرگز برون نرفته ز دست تو اختیارجز وقت جود، کت شده بی اختیار دست
130. ۱۳۰میبود چشم در ره سایل ز خاتمشتا آمد و برآمدت از انتظار دست
131. ۱۳۱از شوق جود، صبر نبودت، که از رکوعسر راست کرده گیری‌اش ای شهریار دست
132. ۱۳۲دادی ز دست خاتم و از دستبرد غمآوردی‌اش به دست دل از غمگسار دست
133. ۱۳۳در جنت، ار چو برق کشی شعله زیر تیغدر دوزخ، ار چو ابر کنی رشحه‌بار دست
134. ۱۳۴مالک، خلیل‌سان نهد اندر بهشت پایرضوان، کلیم‌وار گذارد به نار دست
135. ۱۳۵بر پای حاجبت، زده خور بوسه بارهابر سینه‌اش مباد نهد روز بار دست
136. ۱۳۶ای میر خلد و ساقی کوثر، بدان خدایکت داده در بهشت بدان چشمه‌سار دست
137. ۱۳۷گیری به دست جام، چو زان آب روح بخشیک دست گیر و هر طرفی صدهزار دست
138. ۱۳۸جزمن، که مانده پا ز خوی شرم در گلمسازد بلند تشنه‌ای از هر کنار دست!
139. ۱۳۹آن روز جرم من منگر، لطف خویش بینمپسند کوتهم ز کرم زینهار دست
140. ۱۴۰آذر، دلت ز غصه چو شد زار و تن نزاردرزن ز جان به دامن آل نزار دست
141. ۱۴۱از دست چار عنصر و هفت آسمان منالبشنو، مکش ز دامن هشت و چهار دست
142. ۱۴۲خندید صبح و، چشم کواکب فشاند اشکهان در میانه وقت دعا شد، برآر دست
143. ۱۴۳تا از نم سحاب، نماید شکوفه چشمتا پیش آفتاب، گشاید چنار دست
144. ۱۴۴در گل کشد، عدوی تو را، هر دی آستینبر گل رسد، ولی تو را، هر بهار دست