1. ۱گفتا سحر غلام که: زین کرده یار اسباینک ز شهر راند برون شهریار اسب
2. ۲افتادم از پیش، که عنان گیرمش ز نازنگذارد افگند بسر من گذار اسب
3. ۳گویی بباغ و راغ کشیدی دلش که صبحچیند گل و، چراند در لاله زار اسب
4. ۴یا سرخوش از شراب صبوحی، کباب خواست؛در زیر زین کشید بشوق شکار اسب
5. ۵یا بود بار خاطرش از دوستان غمیکآورد در هوای سفر زیر بار اسب
6. ۶بیتاب از حکایت او شد چنان دلمکز زخم تازیانه شود بیقرار اسب
7. ۷گریان، ز پا فتادم و، گفتم: بگیر دستلرزان ز جای جستم و، گفتم: بیار اسب!
8. ۸کردم گران رکابش و، گشتم سبک عنان؛آورد چون غلامم بی انتظار اسب
9. ۹بی اختیار، تا در دروازه ی هر طرفنومید می دواندم و، امیدوار اسب
10. ۱۰آخر چو برد جذبه ی عشقم برون ز شهردیدم ز دور جلوه همی داد یار اسب
11. ۱۱با یوز و باز، از پی آهو و کبک مستدر پهن دشت راندی و در کوهسار اسب
12. ۱۲هر گام، دوریم شد ازو بیشتر؛ بلیاو را سمین سمند و، رهی را نزار اسب
13. ۱۳گفتم: عنان مست که گیرد، مگر خرددر گوش گویدش مدوان در خمار اسب
14. ۱۴یا آورد بیاد ز تمکین دلبریاز هر طرف نتازد بی اختیار اسب
15. ۱۵یا رفته رفته بست رهش آب دیده اممی تاختم چو با مژه ی اشکبار اسب
16. ۱۶یا سوختش ز ناله ی من دل، عنان کشید؛تا من رسانمش ز قفا بنده وار اسب
17. ۱۷القصه او، بناز روان بود و من بشوق؛تا هر دو را گرفت بیکجا قرار اسب
18. ۱۸رفتم پیاده سویش و، چون ماه از آسمانآوردمش فرود از آن راهوار اسب
19. ۱۹بسته بشاخ سرو سهی یار بارگیکرده رها رهی بلب جویبار اسب
20. ۲۰بگرفت پس صراحی و جام از کف غلامکردش نگاهبان نکند تا فرار اسب
21. ۲۱چشمی بسوی اسبش و، چشمی بسوی می؛گرچه نیاورد بنظر میگسار اسب
22. ۲۲با هم بروی سبزه نشستیم و هر یکیآورده در میان سخنان، د رکنار اسب
23. ۲۳لعلی قدح، ز دست بلورین گرفتمش؛گفتم که: گفت صبح برین اندر آر اسب؟!
24. ۲۴گفت: از خمار دوش نخفتم، که صبحدم ؛رانم صبوح را بیکی مرغزار اسب
25. ۲۵فصل بهار، گشت گل و سبزه را سحربی اختیار گشته من و، بیقرار اسب
26. ۲۶آری رود بباغ ز بوی گل آدمیآری بمرغزار رود در بهار اسب
27. ۲۷من هم نهاده جام لبالب ز می بکفگفتم: بگیر و هیچ بخاطر میار اسب
28. ۲۸جام از کفم گرفت و کشید و بپای خاسترقصان چو زیر زین خداوندگار اسب
29. ۲۹بوالفارس زمانه، زمان خان که در زمینحکمش کشد سپهر چو حکم سوار اسب
30. ۳۰ای برده تا بروز شمار از طویله اتیک یک پیادگان جهان بی شمار اسب
31. ۳۱تا پا نهاد رایض عدل تو بر رکاباز هیچ جاده پا ننهد بر کنار اسب
32. ۳۲گر پا نهد بتارک موری، چو تازیشاز تازیانه ی تو خورد زخم مار اسب
33. ۳۳در گوش و دوش قیصر رومش ببین گرتافگند نعل و غاشیه در زنگبار اسب
34. ۳۴در روز رزم، تیغ بکف چون دلاوران؛تا زند ا زدو سو بصف کارزار اسب
35. ۳۵ابر اجل، بخاک فشاند تگرگ مرگ؛آید ز گرد مرد برون، وز غبار اسب
36. ۳۶از خونش آب داده ز سر تیغها شونددانه فشان که کرده زمین را شیار اسب
37. ۳۷تازی در آتش، ار چه سیاوش نه ای ز بسدر نعل و سنگ خاره جهاند شرار اسب
38. ۳۸گیرد ز خون خصم تو، چون تیغ برکشی؛تا زیر زین قوایم خود در نگار اسب
39. ۳۹نوح نبی نه ای و، ز طوفان موج خون؛چون کشتی از میان کشدت بر کنار اسب
40. ۴۰تا از قفا صهیل سمند تو نشنوندپی کرده دشمنان تو پیش از فرار اسب
41. ۴۱از خیل دشمنان تو، هر کو فرار کردبا آنکه از پیش ندوانی ز عار اسب
42. ۴۲دستت نگشته رنجه و، رمحت ندیده خم؛بردش ز رزمگاه بدار البوار اسب
43. ۴۳وز لشکر تو، روز وغا، کز هجوم خلقراه عبور بست بمور و بمار اسب
44. ۴۴پرداخت هر سواره ز پورپشنگ تختبگرفت هر پیاده ز سام سوار اسب
45. ۴۵اکنون که بر در تو دوانند شام و صبحگردان ز هند پیل و یلان از تتار اسب
46. ۴۶افگنده آسمان دورنگم ز پا، کجاستپوینده تر ز ابلق لیل و نهار اسب؟!
47. ۴۷ناچار، چون زیارت کوی تو بایدمخواهم شود ز دور سپهرم دچار اسب
48. ۴۸از توسنی خنگ فلک، هم شگفت نیست؛کاین دوست را رسد ز تو ای دوستدار اسب
49. ۴۹فرزین شد، آن پیاده ی فرزانه، کش رسیدچون پیل شاه، رخ، ز تو ای شهسوار اسب
50. ۵۰ورنه، بیک دقیقه خود از استخوان پیل؛شطرنج باز شهر تو را، شد سه چهار اسب
51. ۵۱گر نیست اسب تازیت، آن جانور فرست؛زین کرده، کش نژاد بود خر تبار اسب
52. ۵۲داری چو جام بر کف و افسر بسر، مبخشنه بی لجام استر و نه بی فسار اسب
53. ۵۳چون نیست پیکری که نپوشیده خلعتتمفرست ناکشیده بزین زینهار اسب
54. ۵۴کردم روان یکی رمه، یک اسب خواستم؛غافل مشو که ناید ازین به بکار اسب
55. ۵۵دادی گرم تو آن رمه و، اسب خواستیتا از منت بود بنظر یادگار اسب
56. ۵۶میدادمت بهای یکی اسب زان رمهگر در طویله داشتمی صد هزار اسب
57. ۵۷کاری مکن که پیک سوارم پیاده بازآید فغان کنان که توقع مدار اسب
58. ۵۸کاکنون بتحفه شعر تو بردم، باین امیدکآرم ز خیل خان عدالت شعار اسب
59. ۵۹امروز هم نکرد چو دی و پریر لطفامسال هم نداد چو پیرار و پار اسب
60. ۶۰دانی از آن قبیله ام ای خان که میکنداز نسبت سواری ما افتخار اسب
61. ۶۱هم آشیان بازم و، از ناخنان کج؛دارم بکف حسام و ز پر بر کنار اسب
62. ۶۲از چنگ من، اگر بفلک رفته خصم منروزی که زین کنند پی گیرودار اسب
63. ۶۳هم بگذرانم از سر این هفت، مرد تیغهم بر جهانم از سر این نه حصار اسب
64. ۶۴لیکن ازین چه سود، که مانده است شصت سالهم در غلاف تیغم، هم در چدار اسب
65. ۶۵چون در غلاف زنگ نگیرد ز ننگ تیغ؟!چون در چدار لنگ نگردد ز عار اسب
66. ۶۶هر سو بکف گرفته، یکی سر تراش تیغ؛هر سو بزین کشیده یکی خرسوار اسب
67. ۶۷مقصود ازین قصیده ی رنگینم، اسب نیست؛دانی بهای نغمه نگیرد هزار اسب
68. ۶۸دوشم ولی سواره حریفی ردیف شدگوینده او، خموش من و، ره سپار اسب!
69. ۶۹گفت: این قصیده گفت کمال و ز طبع شوخکردش ردیف سر بسر آن نامدار اسب
70. ۷۰از بستن هر اسب، چنان کو شکفته شد؛سنجر نشد شکفته ز فتح هزار اسب
71. ۷۱پنداشت هیچ اسب بگردش نمی رسدتنها دوانده گویی در روزگار اسب
72. ۷۲امروز، چون کمیت سخن را تو رایضیبر جای تا نشانیش، از جا برآر اسب
73. ۷۳نشناختم، اگرچه چپ از راست، تاختمچندی بامتحان یمین و یسار اسب!
74. ۷۴آخر گذشت ز اسب کمال، اسب من به پلچون برد پیش رستم از اسفندیار اسب
75. ۷۵تا میخورند شیر غزال و، غزال شیر؛تا میبرند اسب سوار و، سوار اسب
76. ۷۶در کام دشمنانت، بود زهر مار شیردر دست دوستانت، بود پایدار اسب