1. ۱ای داده نخل قد تو بر، ماه و آفتابو افگند سایه خد تو بر ماه و آفتاب
2. ۲بویی چو بوی تو، نه مگر مشک و غالیه؛رویی چو روی تو، نه، مگر ماه و آفتاب!
3. ۳مالد بخاک راه تو رو، عنبر و عبیرساید بنقش پای تو سر ماه و آفتاب
4. ۴تا بر دمید اختر حسنت، نمی کنندبر آفتاب و ماه نظر ماه و آفتاب
5. ۵در گلشنی، که چهره ی خود شویی از عرق؛گردد همه حباب شمر، ماه وآفتاب
6. ۶آویخته بپایت و، بنهاده بر سرت؛خلخال سیم و، افسر زر ماه و آفتاب
7. ۷جز آفتاب و ماه، نخواندی کسی تو رابودی اگر میان بشر ماه و آفتاب
8. ۸سوزنده اخگری است، ز کانون دل رخت؛کان را بود شعاع و شرر ماه و آفتاب
9. ۹بینند اگر رخ تو، دگر برنیاورند؛سر از دریچه شام و سحر ماه و آفتاب
10. ۱۰روشن تر از مه است رخت ای پسر مگرمادر بود تو را و پدر ماه و آفتاب
11. ۱۱جایی که روشن است چراغ رخت، شوندپروانه وار سوخته پر، ماه و آفتاب
12. ۱۲نخل قد تو، نخله ی طور است و؛ باشدشبرگ اختر یمانی و بر ماه و آفتاب
13. ۱۳قدت نهال گلشن حسن و، از آن نهالبرگی دو رسته تازه و تر ماه و آفتاب
14. ۱۴گیرند تا سراغ ز کویت، چه شب چه روزبگذشته عمرشان بسفر ماه و آفتاب
15. ۱۵بازآ که بی تو شب زد و دور از تو روز کردخارم بدیده، خون بجگر ماه و آفتاب!
16. ۱۶آسوده خاطری تو و، غافل که داردمشب ز اشک و روز ز آه خطر ماه و آفتاب
17. ۱۷تو خود کشیده تیغ جفاکاری و توراافکنده پیش تیغ، سپر؛ ماه و آفتاب
18. ۱۸من خود، دو دیده دوخته ز امید بر دریکان را سزد دو حلقه ی در ماه و آفتاب
19. ۱۹عالی در سپهر هنر، میرزا نصیر؛کش بهر سجده بسته کمر ماه و آفتاب
20. ۲۰آن فیلسوف عهد، که از رای روشنش؛کردند اقتباس هنر، ماه و آفتاب
21. ۲۱لقمان روزگار که دیدند از آسماناندر زمین مسیح دگر ماه و آفتاب
22. ۲۲دانا مهندسی، که هم از شمع رای اوشد در سپهر راه سپر ماه و آفتاب
23. ۲۳با آفتاب و ماه، کند روی و ر ای او؛کرد آنچه با گیاه و حجر ماه و آفتاب
24. ۲۴نخلی که زیر سایه ی او پرورش نیافتمشکل رساندش بثمر ماه و آفتاب
25. ۲۵سنگی که از عنایت او تربیت ندیداو را نکرد لعل و گهر ماه و آفتاب
26. ۲۶نتواند از حذاقت او روز و شب رساندبر صرع و بر جذام، ضرر ماه و آفتاب
27. ۲۷یکدم چو خشک ماندش ابر قلم مداممانند، باد و دیده ی تر ماه و آفتاب
28. ۲۸ز ابر مطیر، خامه چو گردد رقم نگار؛بارد همی بجای مطر ماه و آفتاب
29. ۲۹نبود نبی و از قلمش بیند آنچه دیداز رد شمس و شق قمر ماه و آفتاب
30. ۳۰خلقش شنو، دگر مشنو باغ و بوستان؛رویش نگر، دگر منگر ماه و آفتاب
31. ۳۱ای مهر پروری، که ز ماهیت تو یافتنور جبین، ضیاء بصر ماه و آفتاب
32. ۳۲خواندند اهل نظم به کاشان ز انوریغرا قصیده یی بنظر ماه و آفتاب
33. ۳۳شد ماه و آفتاب، ز هر بیت آن عیانروشن هزار دیده ز هر ماه و آفتاب
34. ۳۴هر شعر آن بکسوت شعری ز روشنیهر مصرعیش کرده ببر ماه و آفتاب
35. ۳۵من نیز خواستم که صفات تو بشمرمتا نشمرد ستاه شمر ماه و آفتاب
36. ۳۶از دانش و شکفتگی و عزم و حزم و خلقدر روی و رایت ای بگهر ماه و آفتاب
37. ۳۷گردد خجل عطارد و هم زهره و زحلمریخ و مشتری و دگر ماه و آفتاب
38. ۳۸من قابل قصیده نگاری نیم، چه شداوراق دفترم شد اگر ماه و آفتاب؟
39. ۳۹خاصه قصیده یی که حریف انوری بودوز انوریش داده خبر ماه وآفتاب
40. ۴۰لکن، ز قابلیت ممدوح قابلموز طبع روشنم بحذر ماه و آفتاب!
41. ۴۱پرداختم بیک شب و یک روز چند بیتکافشانمت براهگذار ماه و آفتاب
42. ۴۲کردم چو قصد کوی تو، از مهر روی توشد خضر راه من بسفر ماه و آفتاب
43. ۴۳آوردم این قصیده ره آورد و، در رهمافشانده سیم و ریخته زر ماه و آفتاب
44. ۴۴تا بر فلک شوند عیان آفتاب و ماهتا بر زمین کنند اثر ماه و آفتاب
45. ۴۵از بهر دوستانت بفیروزه گون قدحریزند صبح شیر و شکر ماه و آفتاب
46. ۴۶از دست دشمنانت در آغاز ماه عمرگیرند شام، تیغ و سپر؛ ماه و آفتاب
47. ۴۷بر جان دوستانت رسانند و دشمنانتهر صبح و شام نفع و ضرر ماه و آفتاب