1. ۱ای سوده بر در تو جبین مه، سر آفتاب؛ناز تو هم بماه رسد هم بر آفتاب
2. ۲در صحن باغ سروی و، برطرف بام ماه؛در انجمن چراغی و، در منظر آفتاب
3. ۳زان خط نشانه یی است، بهر شهر غالیه ؛زان رخ نمونه یی است، بهر کشور آفتاب
4. ۴از نسبت رخ تو، که ماهی است مهروششد نوربخش ماه و ضیا گستر آفتاب
5. ۵فرش است بر در تو رخ ماه طلعتانیا ریخته است بر سر یکدیگر آفتاب؟!
6. ۶خط نیست آنکه رسته بگرد دو رخ تو راای بار سرو قد تو ماه و، بر آفتاب
7. ۷سنبل ز گل دمیده و ریحان ز یاسمندر مشک، مه نهان شده، در عنبر آفتاب!
8. ۸تو مست حسنی و، شب و روزت دو ساقیند؛در بزم نام این مه و آن دیگر آفتاب
9. ۹بهر شراب ناب و می صافشان بکفاز سیم کاسه ماه و، ز زر ساغر آفتاب!
10. ۱۰گر نیست در دلش ز تو آتش نشسته، چیستدر گلخن سپهر بخاکستر آفتاب؟!
11. ۱۱دندان تابناک و رخسار چون مهتاین بر ستاره خنده زند، آن بر آفتاب
12. ۱۲رویت که گلشنی و عذارت که دفتری استاز صنع ایزد، ای چو مهت چاکر آفتاب
13. ۱۳یک برگ ضایع است از آن گلشن ارغوانیک فرد باطل است از آن دفتر آفتاب
14. ۱۴هر جا که ماه روی تو طالع شود، بودبا آن همه ضیا ز سها کمتر آفتاب
15. ۱۵تو آفتاب برج جمالی و طلعتتاز بسکه زد طپانچه ی غیرت بر آفتاب
16. ۱۶نبود عجب، که سرزند از چشمه ی سپهربا چهره ی کبود، چو نیلوفر آفتاب
17. ۱۷کنده قبا، فگنده کله بر سریر ناز؛بیند شبت اگر مه و، روزت گر آفتاب!
18. ۱۸میگیردت چو هاله در آغوش خویش ماهمیگرددت چو ذره بگرد سر آفتاب
19. ۱۹روزی رخ تو دیدم و اکنون باین امیدای از شکنج زلف تو در چنبر آفتاب
20. ۲۰گاهی بلاله میگذرم، گه بر ارغوان،گاهی بماه مینگرم، گه بر آفتاب
21. ۲۱زینسان که از شعاع وی دیده روشن استگویا ز روی تست فروغی در آفتاب
22. ۲۲یا عکسی اوفتاده بر آیینه ی سپهراز قبه یی که یافته زان زیور آفتاب
23. ۲۳آن زرنگار قبه که تا اوفتاده استعالم فروز پرتوی از وی بر آفتاب
24. ۲۴در قرب و بعد وی، چه عجب آید ار بچشمچون ماه گاه فربه و، گه لاغر آفتاب؟!
25. ۲۵یعنی خجسته سقف زر اندود منظریکافتاده زیر سایه ی آن منظر آفتاب
26. ۲۶آرامگاه فخر زمین و زمان علیکاو را بود غلام مه و چاکر آفتاب
27. ۲۷شاهی که گفتمی بودش فرش آستانچون خشت سیم ماه و، چو خشت زر آفتاب
28. ۲۸میداد این محل بخود، ار احتمال ماه؛میکرد این شرف ز خود ار باور آفتاب
29. ۲۹ای چاکر سرای تو را چاکر آفتابوی روشنی رای تو را مظهر آفتاب
30. ۳۰در جستجوی خاک درت، کآب زندگی است؛هر شب رود بغرب، چو اسکندر آفتاب
31. ۳۱دارد شها دو حلقه در بارگاه تواز سیم و زر، یکیش مه و دیگر آفتاب
32. ۳۲از بهر سجده هر شب و هر روز بر درتاز باختر مه آید و از خاور آفتاب
33. ۳۳هر صبح، آسمان و زمین را اگر کندروشن، برآورد ز افق چون سر آفتاب
34. ۳۴هر شام، از شموع قنادیل روضه اتتابد هزار اختر و، هر اختر آفتاب
35. ۳۵افتد اگر ز روزن قصرت بماه عکساز ماه کسب نور کند دیگر آفتاب
36. ۳۶در روضه ی تو، مجمره گردان کف کلیم؛ریزان ولی چو اخگر از آن مجمر آفتاب
37. ۳۷در حجره ی تو، مروحه جنبان دمت مسیحتابان، ولی از آن دم جان پرور آفتاب
38. ۳۸چون لاله، آفتاب فلک سایه ی تو راجوید چنانکه جوید نیلوفر آفتاب
39. ۳۹بهر ادای خطبه ی مدح تو، نه فلک؛ای در فلک تو را شده مدحتگر آفتاب
40. ۴۰نه پایه، منبری است ؛ که جا از ادب گرفتبر پایه ی چهارم آن منبر آفتاب!
41. ۴۱دارند آشیان شب و روزت ببام قصرمرغی دو، نام این مه و آن دیگر آفتاب
42. ۴۲لیک از فروغ روزن آن قصر نوربخشسیمین جناح شد مه و زرین پر آفتاب
43. ۴۳طالع شده ز مشرق صلب تو اخترانزان اختران، شبیر مه و شبر آفتاب
44. ۴۴گر روی خادمان درت را ندیده امای بر در سرای تو خدمتگر آفتاب
45. ۴۵شب ز ابروی بلال، سراغم دهد هلال؛روزم نشان دهد ز رح قنبر آفتاب
46. ۴۶دارند بسکه شرم ز طاق رواق توای حاجب کمینه تو را بر در آفتاب
47. ۴۷از هاله و شعاع، شب و روز افگنندبر رخ نقاب ماه و، بسر معجر آفتاب
48. ۴۸گز خصم تیره روز تو پوشد بتن زرهای با شهاب تیغ تو از یک سر آفتاب
49. ۴۹مشکینه درع شب، که بود زرکش از نجوم؛گردد بتن قبا، چو کشد خنجر آفتاب
50. ۵۰ز اصحاب کالنجوم پیمبر گه جهادسرور تویی بتیغ، چو از اختر آفتاب
51. ۵۱آری، بروز رزم بود هر کجا بود؛لشکر ستاره، تیغ زن لشکر آفتاب
52. ۵۲رخش تو، کش بوقت عبور از پی نثارمانند ذره ریخته در معبر آفتاب
53. ۵۳از میخ و نعل و سم زده هر یک گه خرامصد طعنه بر ستاه و بر مه بر آفتاب
54. ۵۴شبها، بنقش نعلش و؛ روزان بنقش سمای سوده بر رکاب تو چون مه سر آفتاب
55. ۵۵هم راکع است، با تن کاهیده ماه نو؛هم ساجد است، با سر بی افسر آفتاب
56. ۵۶تا آفتاب روی تو را، خاک شد نقاب ؛ای روی تو منیر مه و انور آفتاب
57. ۵۷هر صبحگاه، چاک زند بر تن آسمان؛هر شامگاه، خاک کند بر سر آفتاب
58. ۵۸خون شد دلم ز سیر مه و آفتاب چندگاهی بماه طعنه زنم، گه بر آفتاب؟!
59. ۵۹سامان نداد کار مرا ای رفیق ماهروشن نکرد روز مرا آذر آفتاب
60. ۶۰در وصف پادشاه عرب، خسرو عجم؛کش وقت بذل، سیم مه آرد زر آفتاب
61. ۶۱گفتم قصیده یی و، نوشتم بصفحه یی؛کاو را زد از اشعه ی خود مسطر آفتاب
62. ۶۲کردم تمام قافیه اش ز آفتاب لیکبهتر ز آفتاب سپهرش هر آفتاب
63. ۶۳تا از فروغ تربیت آن، منیر ماهوز پرتو عنایت آن، انور آفتاب!
64. ۶۴گردد شبم چو روز و، نشینم بکام دل؛در گوشه یی که سایه ام افتد بر آفتاب
65. ۶۵تا هست از دورنگی ایام شام و صبحکتان گداز ماه و، گهر پرور آفتاب
66. ۶۶قهرت کند بدشمن و، لطفت کند بدوستکرد آنچه با کتان مه و با گوهر آفتاب