1. ۱چو مهر باختری، همچو ماه کنعانیشد از فسون زلیخای چرخ زندانی
2. ۲برادران حسود ستارگان دادندز دست، یوسف خورشید را بارزانی
3. ۳برآمد از افق شرق مه، چو بن یامین؛جهان چو دیده ی یعقوب گشت ظلمانی
4. ۴شدم بگوشه ی بیت الحزن، درش بستم؛غمین نشسته، بزانو نهاده پیشانی
5. ۵نه روغنی، که دهد روشنی چراغ مرانه روزنی، که کند ماه پرتو افشانی
6. ۶گهی بفکر، کز آغاز شد چها دیدیگهی بذکر، که انجام چون شود دانی؟!
7. ۷بخواب رفته همه مرغ و ماهی و، رفتهسه پاس از شب و، من در سپاس یزدانی
8. ۸صدای حلقه ی در، ناگهم بگوش آمد؛شگفت ماندم در کار خود ز حیرانی
9. ۹که هیچکس نشناسم که نیم شب پرسدز حال زار مسلمانی، از مسلمانی!
10. ۱۰وگرنه، وام بگردن ز خواجه یی دارمکه تا سحر کندم شب بحجره دربانی!
11. ۱۱وگرنه خون کسی ریخته گریخته امکه جویدم بشب تیره عدل سلطانی!
12. ۱۲وگرنه بزم شراب است کلبه ی تنگمکه پا نهد عسس آنجا چو دزد پنهانی!
13. ۱۳که میزند بدر این حلقه نیم شب یا رب؟!که نام او نه فلانی بود نه بهمانی!
14. ۱۴عصا گرفته بکف، دل طپان و پا لرزان؛سبک شدم سوی دهلیز با گران جانی
15. ۱۵عیان ز رخنه ی در دیدم آن فروغ که دیدبطور از قبس آن شب، شبان عمرانی
16. ۱۶چو پیش رفته گشودم در، آفتابی بود؛کشیده سر ز گریبان سرو بستانی
17. ۱۷مهی، خطش حبشی، غبغبش سمرقندی؛بتی، تنش ختنی و لبش بدخشانی
18. ۱۸گرفته مست بیکدست شمع کافوریبدست دیگر، مینای راح ریحانی
19. ۱۹درآمد از در و گفتا: ببند، چون بستم؛کله فگند و قبا کند ماه کنعانی
20. ۲۰بسجده شکرکنان، من برابرش گویینشسته ثانی یعقوب و یوسف ثانی
21. ۲۱چو گرم شد سرش، از یک دو جام باده تلخ؛درآمدش لب شیرین بشکر افشانی
22. ۲۲چه گفت؟ - گفت که: ای همدم ابیوردی؛چه گفت؟- گفت که: ای همزمن به شروانی
23. ۲۳نه دلنوازی حسن است، اینکه آرایمرخ از شراب، که آرایشی است جسمانی
24. ۲۴تو را گذارم، چون خال در سیه روزی؛تو را پسندم، چون زلف در پریشانی!
25. ۲۵نه پاکبازی عشق است، اینکه آلایمبلای باده، که آلایشی است روحانی!
26. ۲۶تو را که زاهد عهدی، بطاعت اندوزی؛تو را که شهره ی شهری، بپاکدامانی
27. ۲۷سرم خوش است، باین سرخوشت کنم کاینکقمیص یوسفی آورد ریح رحمانی
28. ۲۸رسانده نکهت گل، هم صبا و هم ز سبارسیده نامه رسان هدهد سلیمانی
29. ۲۹بگفت این و، بمن داد نامه ی رنگین؛که رنگ یافته از وی ترنج گیلانی
30. ۳۰بمهر، مهر چو برداشتم ز عنوانش؛شناختم خط دیرینه یار روحانی!
31. ۳۱کدام یار؟! سمیع السرایری که زهوشبگوش دل شنود رازهای پنهانی!
32. ۳۲ادیب محکمه ی عقل و حکمت، آنکه رودبهر کجا، زند آن ملک لاف یونانی
33. ۳۳حلیف زهد و، نه هر حد معروفیالیف عشق و، نه هر عشق، عشق صنعانی
34. ۳۴نوشته بود پس از شوق وصل و شکوه ی هجرکه ای دعاویت از هر مقوله برهانی
35. ۳۵گذشت عمرم، اگر چه بناخوشی، یک چند؛کنون همی گذرد خوش، بدولت خانی
36. ۳۶تو را که مانده کنون تنگتر ز هم دل و دستبه تنگنای عراق، اینقدر چه میمانی؟!
37. ۳۷اگر چه خاطرش از هیچ راه نگشایدهمه بخلد برین گرد رود صفاهانی
38. ۳۸ولی چو رفتن احمد شنیدی از بطحاچرا جنیبت هجرت به خوی نمیرانی؟!
39. ۳۹چه خوی، بنزهت مصر و، نه مصر فرعونی؛چه خوی، بخضرت شام و، نه شام ظلمانی!
40. ۴۰چه خوی؟ بیمن عدالت، مداین اول؛چه خوی؟ بمیمنت و امن کعبه ی ثانی!
41. ۴۱چه خوی، که دید در آن لاله ریخت چون ژاله؟!گل بهشت، خوی از خجلتش ز پیشانی!!
42. ۴۲خصوص حال، که از بهر عیش اهل کمالمهین مهندس اقبال خان خانانی
43. ۴۳بساعتی که بر آراست دولتش ز سعودفگند طرح سرا بوستان روحانی
44. ۴۴چه بوستان، چه سرا دیدمش، ندیدم لیکدر آن قصور، قصور آشکار و پنهانی!
45. ۴۵جز این که، چون تو کهن بلبلیش میباید؛بیا به بستان، ای عندلیب بستانی!
46. ۴۶چو شرح نامه بپایان رسید، صبح دمید؛فشاند مرغ سحر بال، در سحر خوانی
47. ۴۷ز پیش طاق رواق کبود، دست سحرگسست رشته ی قندیلهای نورانی
48. ۴۸نسیم صبح، سر آستین بماه افشاندبزیر پرده شد این شاهد شبستانی
49. ۴۹خروس عرش، به الله اکبر سحری؛بچشم مردم نگذاشت خواب شیطانی
50. ۵۰برج خویش، روان گشت چون مه آن بیمهرچو چرخ من ز پیش در ستاره افشانی
51. ۵۱پی دو گانه ی رب یگانه، ز اشک وداعوضو گرفتم و سودم بخاک پیشانی
52. ۵۲هوای دیدن آن قصر و بوستان کردمغم چنانم در سینه کرد نیرانی
53. ۵۳زدم بدامن باد سحر، همان دستیکه زد بتخته ی کشتی غریق طوفانی
54. ۵۴که ای تو پیک غریبان، بگو بمولیناکز وست پیرخرد کودک دبستانی
55. ۵۵که آنچه شرح کمال و جلال خان کردیز نردبان بثریا مرو، که نتوانی!
56. ۵۶تو را بس آنچه نوشتی، ز وصف خانه و باغ؛در آن حدیقه الهی بکام دل مانی
57. ۵۷جواب نامه غرض خواستم نویسم، لیکگرفت دست مرا خامه از زبان دانی
58. ۵۸که دوست لؤلؤ منثور چون فرستادتبه آنکه گوهر منظوم بروی افشانی
59. ۵۹کتاب چندم، در حجره بود، بگشودم؛مگر باذن حریفان کنم سخن رانی
60. ۶۰ز نظم عرفی، و شعر کمالم آمد خوشبهم کرشمه ی شیرازی و صفاهانی
61. ۶۱ولی چو داشت سر اندر کنار من انصافبهیچ یک نزدم طعنه در نواخوانی
62. ۶۲گهر، میان گهر ریختم؛ کند شایددقیق طبع رفیقان عصر، میزانی!
63. ۶۳برسم هدیه، چو دیدم بپای آن حاجبکه روزکی دو در آن قصر کرده در بانی
64. ۶۴نه تحفه زیبد، اثواب هندی و رومی؛نه ارمغان سزد، اجناس بحری و کانی!
65. ۶۵ز گنج خاطر، در جی لبالب از گوهر؛که ننگ آیدش، از لؤلؤئی و مرجانی
66. ۶۶گزیدم اینک و، بر درگهش فرستادمکه شد چو لعل دلش خون زرشک، خاقانی
67. ۶۷اگر چه ساحت آن بوستان سرا دیدنمبارک است بر اشراف نوع انسانی
68. ۶۸و یا به تهنیتش ارمغان فرستادنمقرر است بر اصناف انسی و جانی
69. ۶۹ولی کنون، چو ز رفتار چرخ دولابیولی کنون، چو ز کردار بخت ظلمانی،
70. ۷۰نه قدرتی، که فرستم بضاعت مزجاتنه قوتی که کنم رخش سیر جولانی
71. ۷۱خوشم، که راوی اشعار خویش را شنومباین قصیده در آن بزم کرده ترخانی
72. ۷۲همیشه تا زر و تا سیم را، ز صیرفیانجهانیان بگرانی خرند و ارزانی
73. ۷۳بدوستان و حسودان خان درین بازارگرانی و سبکی باد یا رب ارزانی
74. ۷۴تبارک الله ازین قصر و حبذا ازین باغکه کرده حاجب او قیصری و رضوانی
75. ۷۵دهم سپهر بود، نه دوم زمین این قصر؛که خود مقابل روحانی است جسمانی
76. ۷۶اگر سپهر نگویی، که روشنان سپهرگشاده دیده در آنجا پی نگهبانی
77. ۷۷نهم بهشت بود، نه دوم جهان این باغ؛باین نشانه، که این باقی است و آن فانی
78. ۷۸اگر بهشت نگویی، که حوریان بهشتبسر دویده بآن بوستان بمهمانی
79. ۷۹چرا چو دست ستم، پای دیو از آنجا بست؛اگر نکرده بر آن در فرشته دربانی؟!
80. ۸۰همی چراست درختش چو بخت بانی سبزاگر نکرده در آن باغ خضر دهقانی؟!
81. ۸۱بتان خلخی و دلبران نوشادیدر آن بهشت زده دم ز حور و غلمانی
82. ۸۲فروغ شمسه درگاه آسمان جاهیچراغ انجمن حاجبان دیوانی
83. ۸۳ببزم عیسی مریم، نموده خورشیدی؛ببام هفتم افلاک، کرده کیوانی
84. ۸۴عیان زهر ثمری، نقش خامه ی بهزادنهان بهر شجری، کارنامه ی مانی
85. ۸۵بتاک بسته، همه خوشه های پروینی؛ز خاک رسته، همه لاله های نعمانی!
86. ۸۶دروگری، همه از آبنوس و صندل و عاج؛نظر ز دیدنش آینه وار حیرانی
87. ۸۷فرح فزا و، روان بخش آب و چشمه ی آن؛ز چشم مردم پنهان، چو آب حیوانی!
88. ۸۸بچار فصل، در انهار سیمگون شب و روزروان ز منبع آن بحر، جود ربانی
89. ۸۹در آن حیاض و جداول، که باشدش همه سنگبلور و مرمر و یشب و زبرجد کانی
90. ۹۰ز نخل وادی ایمن، همی نشان داده؛براستی همه فواره های نورانی
91. ۹۱چو چشم مجنون، از شوق در گهر پاشیچو روی لیلی از شرم در خوی افشانی
92. ۹۲شناور آمده مرغابیان در انهارشچو روشنان فلک، در مجره جولانی
93. ۹۳کشیده دست صبا، سایبان اطلس سبزز برگ تر بسر شاهدان بستانی
94. ۹۴هر آن نهال که پوشیده رخت نوروزینداده ز آذر و دی نیز تن بعریانی
95. ۹۵بهر کجا گذران افگنی نظر، بینیبهر طرف نگران افتدت گذر، دانی
96. ۹۶که نقش بند طبیعی، بدست شاپوریببردن دل هر کس نشسته پنهانی
97. ۹۷ببرگ برگ درختان بارور هر سوکشیده صورت شیرین به شکر افشانی
98. ۹۸عبیر بیز و گهرریز، روز و شب آنجا؛چه باد فروردینی، چه ابر نیسانی!
99. ۹۹مگر سه گانه موالید را یکی کردنددر آن حدیقه که بادا ببانی ارزانی
100. ۱۰۰بخاک جامد، همدست قوت نبتیبچشم نامی دمساز روح حیوانی
101. ۱۰۱کسی که دیده همه عمر یک ره آن گلزاربرند گر ببهشتش،کشد پشیمانی!
102. ۱۰۲چرا که جست در آن راه اگر به دشواریهمیشه بود در اینجا رهش بآسانی
103. ۱۰۳نه خار در کف گلچین، ز جرم گلچینی؛نه چین بحاجب حاجب، ز خلق دربانی
104. ۱۰۴غرض، گمان نکنم، گر ز اهل حاله نه ییز دیدن وز شنیدن محاسنش دانی
105. ۱۰۵که حسن و صنعت این قصر و باغ نتوان یافتبچشم و گوش، که وجدانی است وجدانی
106. ۱۰۶حمام و طوطی آن قصر، از خوش آوازیتذرو بلبل و آن باغ، از خوش الحانی
107. ۱۰۷نکات حسن، نشان داده در نواسازی؛زبور عشق، بیان کرده در نواخوانی؛
108. ۱۰۸چگونه بر سر بانی فگنده سایه همهبدستش ار نبود خاتم سلیمانی
109. ۱۰۹مهین سلاله ی مجد و جلال، احمد خانثمین در صدف مرتضی قلیخانی
110. ۱۱۰که اوست افضل مخلوق خلقت بشریکه اوست احسن تقویم خلق انسانی
111. ۱۱۱به بر برش، هر ذره کرده خورشیدیببحر جودش، هر قطره کرده عمانی
112. ۱۱۲نخست خاست، ز بحر کفش چو ابرقلم؛ز لوح اهل کرم شست نام قاآنی
113. ۱۱۳طلب شمرده بخود حتم، حاتم طائیطمع نوشته ی بخود ختم، معن شیبانی
114. ۱۱۴به نوح، نوح کنان، خلق میگریست که شدز باد فتنه زمین را سفینه طوفانی
115. ۱۱۵کنون ز لنگر عدلش، جهان بحمداللهنجات یافته از چار موج ارکانی
116. ۱۱۶همان عصای کلیم است، تیغ خونخوارش؛که خلق را رمه کردار کرده چوپانی
117. ۱۱۷چو در میان رمه، دیده گرگ قبطی رنگ؛بدست موسوی اش کرده تیغ ثعبانی!
118. ۱۱۸بکار حکم نیفتاده مشکلی او راجز اینکه حق گذارند بر او بآسانی
119. ۱۱۹نه عفو او نگرد در خیانت خائننه عدل او گذرد، از جنایت جانی
120. ۱۲۰بباغ چون نگرد حفظ او بناطوریبراغ چون گذرد ما پس او بچوپانی
121. ۱۲۱بفرق صعوه کند چنگ باز، شانه کشیبکام بره کند ناب شیر پستانی
122. ۱۲۲بپاست رایت اسلام از سلامت اوخدا کند نفتد رخنه در مسلمانی
123. ۱۲۳غرض نگارش تاریخ را نوشت آذرزید بکام درین بوستانسرا بانی