1. ۱ای تو ثانی مه کنعانینه، تو اول، مه کنعان ثانی!
2. ۲ای که ایزد بتو و خوبان دادرتبه ی یوسفی و اخوانی
3. ۳ای غمت، مایه ی عشق ابدیوی خرابی تو آبادانی
4. ۴ای غبار قدمت، کحل غزال؛وی غزال حرمت قربانی
5. ۵ای که از روی تو و موی تو شدروز نورانی و، شب ظلمانی
6. ۶گشته بر روی تو واله ارژنگمانده از نقش تو حیران مانی
7. ۷دید تا پرتو خورشید رختآب شد آینه از حیرانی
8. ۸نیست همتای تو و همسر توسرو باغی و گل بستانی
9. ۹لعل لب، گوهر دندان، بودت؛این بدخشانی و، آن عمانی
10. ۱۰وصف حسنت، بحقیقت نتوانکآنچه از وصف فزون است، آنی
11. ۱۱جز وفا، نیست مرا تقصیری؛جز جفا، نیست تو را نقصانی
12. ۱۲آنقدر صبر من و، رحم تو کمشد که گر فاش وگر پنهانی
13. ۱۳شکوه خواهم نکنم، نتوانم؛جور خواهی نکنی، نتوانی!
14. ۱۴آنقدر درد تو دارم که اگراز تو درمان طلبم، درمانی
15. ۱۵از نگاهی، دل و دین باختمت!ای تو ترسایی و من صنعانی
16. ۱۶گرد هم جان، خجل از من نشوی؛که تو خود درخور صد چندانی
17. ۱۷بنده ات من، که مرا خواجه تویی؛بشکر خنده چو لب جنبانی
18. ۱۸بنده یی غیر منت، در همه شهرنفروشند باین ارزانی!
19. ۱۹خلق را، بنده خریدن مشکل؛بتو آسان و باین آسانی
20. ۲۰ای جوان، چون ز غمم کردی پیر؛نکنی کز در خویشم رانی!
21. ۲۱از جوانان، ببرم گوی همان؛کرد اگر قامت من چوگانی
22. ۲۲هان دعائی کنمت پیرانهکه شوی پیر و غم من دانی
23. ۲۳پیرم و، عادت طفلان دارم؛بمن این شوخی طبع ارزانی!
24. ۲۴گاه از خنده کنم گلریزیگاه از گریه گلاب افشانی
25. ۲۵کردم از خنده، نه از بیخردی بود؛و آخرم، گریه ز بیدرمانی!
26. ۲۶راز من، کش همه کس میداند؛کاش دانم که تو هم میدانی
27. ۲۷ای خوش آن بزم کز اغیار نهانبنشینی و مرا بنشانی
28. ۲۸گاه جامی ز تو من بستانمگه تو از من قدحی بستانی
29. ۲۹گه شرابی دهیم، بی شر و شور؛گاه راحی دهمت ریحانی
30. ۳۰گاه من لاله ز باغت چینمگه تو گل بر سر من افشانی
31. ۳۱سخنی گاه من از تو پرسمغزلی گاه تو از من خوانی
32. ۳۲من تو را خواجه یی از خود دانمتو مرا بنده یی از خود دانی
33. ۳۳فاش گوییم بهم راز نهانوارهیم از سخن پنهانی
34. ۳۴نه که نادیده خطائی از مندلم آزاری و جان رنجانی
35. ۳۵بی سبب، چشم بمن نگشاییبیگنه روی زمن گردانی
36. ۳۶ای پریچهره، ندارد طاقت؛بیش ازین حوصله ی انسانی
37. ۳۷مکن آزارم، از آن روز بترسکه نمانم من و، تنها مانی!
38. ۳۸دادی ای دوست بدوری فرمانچکنم؟! آه ز سرگردانی!
39. ۳۹طاقتم نیست که فرمان برمتقدرتم نیست بنافرمانی
40. ۴۰من بوصل و تو بهجران مایل؛چکند تا کرم یزدانی؟!
41. ۴۱چند چند، از سخن رنگ آمیز؟!چند چند، از صفت شیطانی؟!
42. ۴۲آرزوی دگرم نیست دلاغیر ازین کز کرم سبحانی
43. ۴۳روی بر خاک نهم بنشینمهمنشین با ملک روحانی
44. ۴۴در جوار نبی مطلبییا مزار علی عمرانی
45. ۴۵کز شب مردن، تا روز نشورشنوم رایحه ی ریحانی
46. ۴۶گاه گویم، بچه سامان آذرپر، نه؛ پرواز حرم نتوانی!
47. ۴۷گاه گویم که: مخور غم چون نیستبی سران را، غم بیسامانی
48. ۴۸این ره عشق بود، مایه مخواه؛عاشقی نیست چو بازرگانی!
49. ۴۹گاه اندیشه و، گه شوق فزود؛اینک از وسوسه ی نفسانی
50. ۵۰راه گم کرده بصد اندوهممانده در زاویه ی حیرانی
51. ۵۱آنکه باد علمش نوروزیآنکه ابر کرمش نیسانی
52. ۵۲آنکه از تیغ کند بهرامیآنکه از عقل کند کیوانی
53. ۵۳آنکه برجیس کند دمسازیشآنکه کیوان کندش دربانی
54. ۵۴آنکه بدمهر و مه او را دو غلامبهر زر پاشی و سیم افشانی
55. ۵۵آنکه تیرش بدبیری مشغولهمچو ناهید بخوش الحانی
56. ۵۶آن کزو عدل بود بازاریآن کزو ظلم بود زندانی
57. ۵۷آنکه چون کرد رقم دفتر عدلنسخ شد نسخه ی نوشروانی
58. ۵۸آنکه خشم وی و خلقش بجهاناین کند مالکی، آن رضوانی
59. ۵۹گلشن رحمت و برق غضبشاین جنانی کند، آن نیرانی
60. ۶۰رستم عهد، بشمشیر زنی؛جم گیتی، به بلند ایوانی
61. ۶۱ای غلامی سرایت، شاهی؛وی گدایی درت، سلطانی
62. ۶۲روز و شب، صرفه یی از هم نبرندعدلت آنجا که کند میزانی
63. ۶۳سبز گردد، همه گرکشت من استلطفت آنجا که کند دهقانی
64. ۶۴سیر گردد، همه گر چشم عدوست؛جودت آنجا که کند مهمانی
65. ۶۵شیر از آهو رمد و، گرگ از میشحفظت آنجا که کند چوپانی
66. ۶۶افگند بهر سیاست چون چینشحنه ی قهر تو بر پیشانی
67. ۶۷هیچ اسد، دم نزد از اسدی؛هیچ سرحان نکند سرحانی
68. ۶۸دل آن و، جگر این گردد؛خون زبیدستی و بید ندانی!
69. ۶۹ز کباب دل و بریان جگرکرده گاو و بره را مهمانی
70. ۷۰آن گیا را، که تو سازی سیراب،آن بنا را، که تو باشی بانی
71. ۷۱بودش سالمی، از باد خزان؛بودش ایمنی، از ویرانی!
72. ۷۲خاک راهت، گه تنها گردی؛ابر جودت، گه ذر افشانی؛
73. ۷۳کندش ذره، همه خورشیدی؛کندش قطره، همه عمانی!
74. ۷۴محو کرد آیت جودت ز جهانقصه ی حاتمی و قاآنی
75. ۷۵یافته معنی جود تو زیادمعن بن زائده شیبانی
76. ۷۶هست بزم تو بهشتی و، در آن؛ساقیان را هنر غلمانی!
77. ۷۷هست رزم تو، جحیمی و در آن؛لشکری را صفت ثعبانی!
78. ۷۸خاک بر فرق عدو افشانندچون بلشکر سر دست افشانی
79. ۷۹روز هیجا که زهر سوی کنندسرکشان، میل جنیبت رانی
80. ۸۰سهمگین تیغ تو و، خون عدو؛این نهنگی کند، آن طوفانی!
81. ۸۱کنی از پیکر فرسان سپاهای بسا جانوران مهمانی
82. ۸۲فی المثل، خصم تو گر چو فرعونسحر سازی کند، افسون خوانی
83. ۸۳نیزه بر کف چو بمیدان آییتو کلیمی کنی، آن ثعبانی!
84. ۸۴گرمی کشمکش روز وغاچون دهد تیغ تو را عریانی؛
85. ۸۵کند ار خصم بود رستم زالکفن اندر تن او خفتانی!
86. ۸۶آسمانی ز غبار افروزدچون شود تیز تکت میدانی
87. ۸۷مرحبا، مرکب برق آیینت؛که بود گرم سبکجولانی
88. ۸۸از افق، تا به افق گرتازیش؛وز ره رفته عنان گردانی؛
89. ۸۹سمش آن گرد، که اول انگیختگل شود از عرق پیشانی!
90. ۹۰حکم حکم تو، که حاکم کردت؛حکمت بالغه ی ربانی!
91. ۹۱امر، امر تو؛ کامیرت کرده است؛قدرت کامله ی سبحانی!
92. ۹۲نیست یارای مدیح تو مراای تو روحانی و من جسمانی!
93. ۹۳منکر نظم من و، دولت تو؛این مجوسی بود، آن نصرانی
94. ۹۴صاحبا، آنکه ز اهل سخنشنام شد هاتف اصفاهانی
95. ۹۵سید احمد، که همه عمر مرا،بود از همنفسان جانی
96. ۹۶در صفاهان، که فراموشش بود؛بلبل ناطقه، بال افشانی
97. ۹۷نظم، از نثر نمیکردم فرق؛سخنم را لقب هذیانی
98. ۹۸زانوری، فارس میدان سخنحاکم محکمه ی یونانی
99. ۹۹این قصیده، که ز روز اولکس نیاورده مر او را ثانی
100. ۱۰۰خواند و بر گفتن من فرمان دادحاش لله، ز نافرمانی!
101. ۱۰۱ساختم نامه، گرفتم خامه؛در دو روز از مدد یزدانی
102. ۱۰۲بستم این دسته سمن کش بینیگفتم این تازه سخن کش خوانی
103. ۱۰۳شکر ایزد، که نیم از گفتارعاجز از انوری و خاقانی
104. ۱۰۴ندهی نسبت لافم، این منوین ابیوردی و این شروانی
105. ۱۰۵آذر، از ره مرو، ار داناییکه بود بیرهی از نادانی
106. ۱۰۶انوری را چه زیان از سخنت؟!عربی را چه غم از عبرانی؟!
107. ۱۰۷باد تا هست لآلی بحریباد تا هست جواهر کانی
108. ۱۰۸هر که ساقیت، نخواهد مخمورهر که باقیت، نخواهد فانی