1. ۱از صفاهان، بوی جان آید همی؛بوی جان از اصفهان آید همی!
2. ۲اصفهان، مصر و چو مهر، از خانه صبحیوسفی بر هر دکان آید همی!
3. ۳رشته ی جان برکف، آنجا زال چرخ!چون کلاف ریسمان آید همی!
4. ۴اصفهان، شام و، صفای صبح آنچشم را بر دل گران آید همی!
5. ۵نیم شب شعری برون آید ز شام؛تا بسوی اصفهان آید همی!
6. ۶اصفهان چین و، غزال وادیشمشک بر صحرافشان آید همی
7. ۷هر که پا بر خاک مشکینش نهدمشک چینش، تا میان آید همی
8. ۸اصفهان بغداد و، بهره زنده روددجله آبش در دهان آید همی
9. ۹وصف بی آسیب سیبش، تا کند؛هر رطب، رطب اللسان آید همی
10. ۱۰اصفهان، یونان و از یونانیان؛گر حدیثی در میان آید همی
11. ۱۱کودک هر مکتبش را از خردخنده بر یونانیان آید همی
12. ۱۲بشر حافی، زاهدانش راز پیاز ارادت سایه سان آید همی
13. ۱۳در ریاض نظم، کمتر شاعرش؛با ملک همداستان آید همی
14. ۱۴گر به طوس و فارس، ز اهل نظم او؛داستانی در میان آید همی
15. ۱۵هم ز فردوسی برآید الحذراسم ز سعدی الامان آید همی
16. ۱۶گر نگارم اهل جودش را کرمآل برمک را گران آید همی
17. ۱۷ور نویسم پردلانش را جگرزابلستان را زیان آید همی
18. ۱۸گلرخانش، رشک غلمانند و حور؛وصفشان گر در بیان آید همی
19. ۱۹سال و مه، مالندشان تا سر به پایحور و غلمان از جنان آید همی
20. ۲۰دلبرانش، غیرت ما هندو مهر؛نامشان چون بر زبان آید همی
21. ۲۱روز و شب، تا آستان بوسندشان؛مهر و ماه از آسمان آید همی
22. ۲۲از خیانت، خالی است آن مرز و بوم؛دزد آنجا پاسبان آید همی
23. ۲۳در دیانت، اهل شهرش، شهره اند؛گله را، گرگش شبان آید همی
24. ۲۴از وفا لیک اندکی بیگانه اند؛تنگ شد دل، بر زبان آید همی
25. ۲۵جاودان بادا، که هر صبحش نسیم؛از بهشت جاودان آید همی
26. ۲۶چون عیان شد سرمه از آن خاک پاکخوش بچشم مردمان آید همی
27. ۲۷زنده رودش، عین آب زندگی است؛زان بچشم مرده جان آید همی
28. ۲۸وین عجب، کان آب گویند از نظر؛شد نهان، و آنجا عیان آید همی
29. ۲۹سنگ کوه و، خاک صحرایش بپا؛چون پرندو پرنیان آید همی
30. ۳۰چارباغش را که آب از هشت خلدخورده، رضوان باغبان آید همی!
31. ۳۱سایه ی برگ درختانش بسرخوشتر از هر سایبان آید همی
32. ۳۲تا نوا آموز از مرغان آنطوطی از هندوستان آید همی
33. ۳۳بی گمان، باغ جنان هر کس شنیداصفهانش در گمان آید همی
34. ۳۴در صفاهان، هر که دارد خانه، کییادش از باغ جنان آید همی!
35. ۳۵داشتم من نیز آنجا خانه ییجان دهم، چون یاد از آن آید همی
36. ۳۶کرد از آنجا، آسمان آواره اماین ستم از آسمان آید همی
37. ۳۷یاد آن ویرانه، کش از کاهگلبوی مشک و زعفران آید همی
38. ۳۸در همان ویرانه، کز جانهای پاکگنجها، آنجا نهان آید همی
39. ۳۹هم گل و هم ارغوان کشتم کز آنجان بتن، راحت بجان آید همی
40. ۴۰ریزم اشک ارغوانی، چون بیادآن گل و آن ارغوان آید همی
41. ۴۱حال آن بلبل، چه باشد در قفسکش بخاطر آشیان آید همی
42. ۴۲شد خراب آن بوستان، تا بوی گلاز کدامین بوستان آید همی؟!
43. ۴۳راه گم شد، تا دگر بانگ جرساز کدامین کاروان آید همی؟!
44. ۴۴میکنم تیر دعا هر شب روانتا یکی زان بر نشان آید همی
45. ۴۵کی بود کی کز دم باد بهارگل بسوی گلستان آید همی
46. ۴۶بلبل ناکام رفته ز آشیانباز سوی آشیان آید همی
47. ۴۷با هم آوازان گلشن صبح و شامنغمه سنج و نغمه خوان آید همی
48. ۴۸الغرض، بودم شبی در فکر اینکآسمان کی مهربان آید همی؟!
49. ۴۹صبحدم، دیدم صبا از اصفهان؛جانب کاشان، نهان آید همی
50. ۵۰بر سر راهش دویدم، گفتمش:از تو بوی اصفهان آید همی
51. ۵۱خنده زد، گفتا: چه دانی؟ گفتمش:بر تن از بوی تو جان آید همی!
52. ۵۲گفت: آری، گفتمش: از اصفهانجز تو کس از رهروان آید همی؟!
53. ۵۳گفت: با من عندلیبی پرفشاناینک از آن بوستان آید همی
54. ۵۴عندلیبی نه، حمامی بر پرشنامه یی از دوستان آید همی
55. ۵۵گفتمش: از دوستان یا رب کسییادش از این ناتوان آید همی؟!
56. ۵۶گفت: من از دیگران آگه نیمپیکی از فخر زمان آید همی
57. ۵۷از نصیر المله و الدین سوی توقاصدی با کاروان آید همی
58. ۵۸گفتمش: گر پیک مخدوم من استجبرئیل از آسمان آید همی
59. ۵۹نکهت پیراهن یوسف به مصرسوی کنعان رایگان آید همی
60. ۶۰ریح رحمان است، کز ملک یمن؛سوی یثرب بیگمان آید همی
61. ۶۱آن مسیح عهد و بقراط زمانکو به لقمان همزبان آید همی
62. ۶۲چون کند تشریح، جالینوس هم؛کاردش بر استخوان آید همی
63. ۶۳گر مهندس اوست، بطلمیوس نیزبر درش زانو زنان آید همی
64. ۶۴آن ارسطو، کش فلاطون حکیم؛در خم از خجلت نهان آید همی
65. ۶۵ور به فارابش فتد روزی گذاربر تن بو نصر، جان آید همی
66. ۶۶بوعلی، زابروی او گر بنگرد؛یک اشارت رمزدان آید همی
67. ۶۷این نصیر و آن نصیر، اینک ببینبس تفاوت در میان آید همی
68. ۶۸گر بسنجم فضلشان، با یکدگرفضلها این را بر آن آید همی
69. ۶۹گر نویسم، شرح فضلش مختصر؛بس معانی در بیان آید همی
70. ۷۰کشف دانش، گر کند علامه اش؛از حرم بر آستان آید همی
71. ۷۱از ره دانش چو اخفش، سیبویهبردرش چون خادمان آید همی
72. ۷۲وصف نثرش، کار وصاف است و بسزو نظامی نظم خوان آید همی
73. ۷۳سعدی، از شیراز آرد خدمتشانوری از خاوران آید همی
74. ۷۴ورد و اخلاقش قرین خواهم، اویساز قرن، با او قران آید همی
75. ۷۵حکمت وجود، از دل و دستش طلب؛در و لعل، از بحر و کان آید همی
76. ۷۶خوان احسان گسترد، چون از کرمجود او، چون میزبان آید همی
77. ۷۷بر سر خوانش، چو حاتم، معن همچون نخوانده میهمان آید همی
78. ۷۸صاحبا، آه از فراق، آه از فراق؛چند غم در دل نهان آید همی؟!
79. ۷۹در دلم، نبود غمی غیر از فراقگویمت هان، تا عیان آید همی
80. ۸۰بحر خونخواری است هجران، ناخدامی نخواهم در میان آید همی!
81. ۸۱شاید از لطف خدا، نه ناخداکشتی من، بر کران آید همی
82. ۸۲گرچه مهجور از توام کرد آسمانز آسمانم، جان بجان آید همی
83. ۸۳باز امید وصل دارم ز آسمانهر چه گویی ز آسمان آید همی
84. ۸۴چو بخاطر مهربانیهای توآید، اینم بر زبان آید همی:
85. ۸۵رودکی گو نشنود کز اصفهان«بوی یار مهربان آید همی
86. ۸۶نه گلستان، خار زارست اصفهانگر نه بویت ز اصفهان آید همی
87. ۸۷پیر کنعان، بوی یوسف چون شنیدنور در چشمش عیان آید همی
88. ۸۸ورنه بیحاصل بود، گیرم ز مصرکاروان در کاروان آید همی
89. ۸۹آل سامان، لاف سامان کی زنند؟!جود تو گر در میان آید همی
90. ۹۰رودکی را، رود دانش بگسلد؛خامه ام چون در بیان آید همی
91. ۹۱آسمان و بوستان است اصفهانمادح و ممدوح از آن آید همی
92. ۹۲نور مهر، از آسمان تابد مدام؛بوی گل، از گلستان آید همی!
93. ۹۳تا بباغ روزگار از دور چرخگه بهار و گه خزان آید همی
94. ۹۴دوستت را، بر دو دست جام گیر؛هم گل و هم ارغوان آید همی
95. ۹۵دشمنت را، بر دو چشم عیب بین؛هم خدنگ و، هم سنان آید همی
96. ۹۶اصفهان، آباد باد از بوی توبوی تو از اصفهان آید همی
97. ۹۷زنده باشی صبا تا زنده رودسوی اصفاهان روان آید همی