1. ۱پیش که شاه اختران، تیغ کشد به لشکری؛خیز مگر به برق می، برقع صبح بردری
2. ۲پیش که صبح از طرب، خنده کند به زیر لب؛خیز که در وداع شب، جام به گریه آوری
3. ۳پیش که پرتو افگند، مهر به دشت خاوران؛خیز و فرو نشان ز می، شعله شمع خاوری
4. ۴پیش که خازن سحر، مخزن در پراگند؛از قطرات باده کن، جم چو درج جوهری
5. ۵پیش که چون مشاطگان، صبح بغازه شفق؛از رخ چرخ بسترد آبله‌های اختری
6. ۶خیز و بده ز جام زر، باده لاله‌گون مگر؛آبله‌های اشک سرخ، از رخ زرد بستری
7. ۷پیش که موسی فلک، آتش مهر بر کند؛خیز مگر ز طور خم، آتش سوده آوری!
8. ۸پیش که مرغ هر چمن، خواند بر گل و سمن؛خیز و به مدح شه ز من، گوش کن این نواگری
9. ۹شاه جهان، ابوالظفر، شاه غریب کش زفرشیر نباشدش مفر، او بودش مظفری
10. ۱۰آنکه اعاظم زمان، داده خطش به بندگی؛آنکه افاخم زمین، رفته پیش به چاکری
11. ۱۱آنکه ز جود او بود، معن سمر به اشعبیو آنکه ز عدل او زند، باز دم از کبوتری
12. ۱۲آنکه به ساحت کرم، آمده والی‌النّعم؛در کف اوست جام جم آینه سکندری
13. ۱۳در صف رزم دشمنش، سود نداشت جوشنشکرده ز بیم بر تنش، هر سر موی خنجری
14. ۱۴ای تو سکندر زمان، از چه؟ ز ملک پروری!وی تو ستاره یمان، از چه ز نیک اختری..
15. ۱۵شد چو فلک به کام تو، نوبتیان نام توطبل ظفر به نام تو، کوفته و آن نواگری
16. ۱۶در همه شهر شهره شد، حلقه گوش زهره شد؛ناله کوس کسروی، نغمه سنج سنجری
17. ۱۷تا شده بخت یار تو، گشته عدو شکار تو؛کار عدو و کار تو، عاجزی است و قادری
18. ۱۸تا علم تو زد دمی، زال جهان چو مریمیعیسی فتح را همی حامله شد به دختری
19. ۱۹آتش و آب و خاک و باد، از تو گرفته اتحاد؛آورمت کنون به یاد ای به تو ختم داوری
20. ۲۰آتش بار آبگون، آهن تیغت ای جوانخاک سکون باد تک، هیکل رخشت ای جری
21. ۲۱زآتش کین رسد اگر، بر کره اثیر اثر؛برق عنان سمند تو، می‌رسدش سمندری
22. ۲۲دیر خرام و برق دو؛ سست لجام و سخت رو؛ز ابلق روز و شب گرو، برده گه تگاوری!
23. ۲۳ماه جبین و مشک دم، آینه نعل و سنگ سمگشته نکرده راه گم، باختری و خاوری
24. ۲۴خاست ز خسروان غریو، اینکه تو راست ای خدیو؛اسب که هیکلش چو دیو، آمد و پویه چون پری
25. ۲۵تیغ تو در مصاف کین، پهلوی ملک و پشت دین؛فربه و راست کرده بین، حسن کجی و لاغری!
26. ۲۶عدل تو تا درین دره، محتسب است یکسرهدر گله میخورد بره، شیر پلنگ بربری!
27. ۲۷جود تو جود حاتمی، عدل تو عدل کسروی؛خلق تو خلق احمدی، تیغ تو تیغ حیدری!
28. ۲۸دست نوال، زرفشان؛ تیغ جدال، سرفشان؛باز جلال پرفشان؛ اینت کمال برتری
29. ۲۹چهره ی فتح لاله گون، رایت خصم سرنگون؛کیست ز خسروان کنون با تو کند برابری؟!
30. ۳۰همچو ستاره هر طرف، پادشهان کشیده صف؛آمده صولجان بکف، ماه نوت به چاکری
31. ۳۱بر تو فگنده چون کیان، سایه درفش کاویان؛وقت چو داری، از میان گوی چرا نمیبری؟!
32. ۳۲خیز و سر سران فگن، گردن منکران شکن؛از دل سروران بکن، بیخ درخت خودسری
33. ۳۳کسروی نسب تو را، خسروی حسب تو رادینی و دنیوی تو را، از صفوی و نادری
34. ۳۴کوری چشم ناکسان، گرد سیه بمه رسان؛کز پی عطر طیلسان، مشتری است مشتری!
35. ۳۵چون شودت زبون عدو، زود مریز خون او؛باش ز غصه در گلو، خون رودش بمدبری
36. ۳۶هر که تو را برد حسد، سرزدش از حسد جسد؛او بسزای خود رسد، تیغ تو ا زگنه بری
37. ۳۷دیده و بیند ای جوان، در همه ممالکت ؛وقت قوی گدازی و، گاه ضعیف پروری!
38. ۳۸پیل ز پشه خیرگی، شیر زمور چیرگی ؛خور ز سحاب تیرگی، برق ز خار نشتری
39. ۳۹گل ز تگرگ خرمی، لاله ز برق همدمی؛شیشه ز سنگ نرمی و، شمع ز باد یاوری
40. ۴۰والی ملک قندهار، احمد تیره روزگار؛آمد و جست کارزار، از تو بتیره اختری
41. ۴۱چون ز تو نور فرهی، دید و نشانه ی بهی؛رفت و اثاثه ی شهی، ریخت ز طوس تا هری
42. ۴۲جیش تو را زهندوان، باز شناسد ای جوانهر که غبار کاروان، داند و گرد لشکری
43. ۴۳سکر جوانیت بسر، باشد و سکر جاه و فر؛سکر سه گرددت اگر، رو به نی و می آوری
44. ۴۴حیف بود بگوش تو، نغمه ی نی بمطربی؛عیب بود بهوش تو، نشأو می بمسکری!
45. ۴۵ناله ی من شنو، نه نی؛ غصه ی خلق خور، نه می؛باج ز روم جو، نه ری؛ تاج ز هند نه هری!
46. ۴۶گشت گر از پدر نوان، جانت و شد ز تن توان؛عقل خلیلی ای جوان، خواندی و جهل آزری!
47. ۴۷رنجه مساز دل اگر، خون شدت از پدر جگر؛زان پسر و پدر نگر بت شکنی و بت گری
48. ۴۸یوسفی، از برادران، شکوه مکن؛ قبادران؛هست هنر تو را در آن کز سر جمله بگذری!
49. ۴۹دیده ی ز رشک بس تعب، بوسفیان و بولهب؛یافت چو احمد از عرب، مرتبه ی پیمبری!
50. ۵۰لیک مگو: مضی مضی، آنچه ز روضه ی رضارفته بغارت از قضا، کوش بجایش آوری
51. ۵۱چرخ چو دین پناهیت، دیده وداد خواهیت؛کرده بعهد شاهیت، توبه ز سفله پروری
52. ۵۲پاکی دامنش نگر، دفتر فکر من اگر؛جز تو بشوهر دگر، سر ننهد بهمسری
53. ۵۳چون نبود سخن رسی، حیف بود سخن بسی؛ورچه دهد بکس کسی، جایزه ی سخنوری
54. ۵۴گر همه پارساست زن، دید ز مرد چون عنن؛از پی نان و آب، تن در ندهد بشوهری!
55. ۵۵نقل جهان گذارمت، هان بخلاف نشنوی؛راز جهان شمارمت، هان بگزاف نشمری!
56. ۵۶سال به پنجه این زمان، آمد و نیست در گمان؛کز ره کینه آسمان، کم کند ای ستمگری
57. ۵۷روز بروز، تیره تر گردد و، چشم خیره تر؛تا بکجا رسد دگر، دور سپهر داوری؟!
58. ۵۸خاصه کنون که هر تنی، دم زده از تهمتنی؛خاصه کنون که هر سری، کرده هوای سروری!
59. ۵۹گشت ز جهل گمرهان، شد ز جحود ابلهان؛قلعه ی خیبر، این جهان؛ خلق، جهود خیبری!
60. ۶۰سفله ی روزگار را، داده سپهر اعتلاءسخره ی هردیار را، کرده جهان مسخری
61. ۶۱شسته حواریان بخون، جامه ز بخت واژگونغوک همی کند کنون، بر لب چشمه گازری
62. ۶۲گشته عیان درین زمان، از حرکات آسمان،تیره ستاره ی یمان، خشک شکوفه ی طری!
63. ۶۳نوحه ی جغد د ریمن، ناله ی زاغ در چمنالفت خار با سمن، صحبت دیو با پری!
64. ۶۴موسویان، بتاب و تب، سامریان گشاده لب؛کس نشناسد ای عجب، ساحری از پیمبری
65. ۶۵معجزه ها ز سروران، دیده و باز کافران؛کرده دراز چون خران، گوش بگاو سامری!
66. ۶۶داده درین کهن سرا، گردش نیلی آسیا،تیغ بدست روستا، بیل بدوش لشکری!
67. ۶۷بر سر چارسو خرند، اهل جهان بیک بها،جیفه و مشک تبتی، حنظل و قند عسکری
68. ۶۸گشته مشاطگی گزین، دست یلان تیغ زن؛سوده بتختگاه زین پای زنان سعتری
69. ۶۹پهلوی شیر میدرد، گاو بزور فربهی؛شاخ ز گاو میخورد، شیر ز شرم لاغری!
70. ۷۰بر کف چور زال بین، مقرعه کرده سوزنی؛بر سر پیر زال بین، مقنعه کرده مغفری
71. ۷۱زمزمه سار گله شد، مطرب بزم خسرویخشت زن محله زد، تکیه بقصر قیصری
72. ۷۲خورده بکپر کوزه گر، آب صواع یوسفی؛برده بحیله پیله ور، آب متاع جوهری
73. ۷۳روسبیان نهفته رو، خفته بمهد سلطنت؛پردگیان گشاده سر، بسته کمر به چاکری
74. ۷۴لولی شوخ دیده بین، کرده به زهره همدمی؛بنده ی زر خریده بین، جسته به خواجه همسری
75. ۷۵دستگه گدایی و، دعوی جود برمکی؛ساعد روستایی و، سایه باز نوذری!
76. ۷۶هدهد و افسر جمی، قنفذ و تیر رستمیهندو عفاف مریمی، عقرب و شکل عبقری
77. ۷۷کار جهان، چو شد تبه؛ شاه گدا، گداست شه؛گشته عزیز روسیه، یافتم سفله برتری
78. ۷۸منکه بدوده ی مهان، منتسبم در این جهان؛نیست عجب چو همرهان، افتم اگر به چاکری
79. ۷۹کرده چو آسمان زمین، از پی خواریم کمین؛گشته چو جان، دلم غمین؛ زین پدری و مادری!
80. ۸۰لیک اگرم کشد بخون، گردش چرخ واژگون؛شکر کنم، نه شکوه چون، عیب نه جز هنروری
81. ۸۱رفته بسیر بحر و بر، عمر و نبرده زان سفر؛جز لب خشک و چشم تر، بهره ز خشکی و تری
82. ۸۲حسن همی زند نهان، راه دلم بجادویی؛عشق همی کشد به خون، خنجرم از دلاوری
83. ۸۳تا چه رسد درین میان، بر دل و جان ناتوانحسن و رم غزالی و عشق و دم غضنفری
84. ۸۴همتی ای دل حزین، باره کشیم زیر زین؛بو که رها شویم ازین، چار حصار ششدری
85. ۸۵اهل زمانه، چون زمان؛ بیهده گوی و بدگمان!تیر نفاق در کمان، خنجر کینه حنجری
86. ۸۶در ره کین، سبک تکی؛ رحم نه در دل اندکی؛گاه ستیزه هر یکی، از پی جان دیگری
87. ۸۷دشمنی قدیم را، نام نهاده دوستی؛رهزنی غنیم را، داده لقب برادری
88. ۸۸مانده به معن زایده، نام ز بذل مایدهورنه بگو چه فایده، جز شره از توانگری؟!