1. ۱شاها ز کاسه ی سر دشمن، شراب خواه؛وز بانگ کوس فتح، نوای رباب خواه
2. ۲چون شاهباز، از پر کبکان اتاقه زنچون شرزه شیر، از دل گوران کباب خواه
3. ۳از لعل، آنکه آب ز مینای خضر ریخت؛تا شویی آن لبان می آلوده، آب خواه
4. ۴وز جزع، آنکه خواب ز چشم غزال برداز رنج راه، تا شوی آسوده خواب خواه
5. ۵با تاج و تخت، بیعت احسان و داد دهبا عقل و بخت، نسبت شیب و شباب خواه
6. ۶محجوبه ی جلال، که مخطوبه ی تو شددر حجله اش، ز حاجب این نه حجاب خواه
7. ۷منع فساد دهر، ز سیف صقیل کندفع خطای چرخ، ز رای صواب خواه
8. ۸بر دوش حلم، بار غنی و فقیر کش؛وز دست لطف، پرورش شیخ و شاب خواه!
9. ۹خاک ستم شعار ببیزو، جهاد دان؛خون گناهکار، بریز و، ثواب خواه!
10. ۱۰خوان کرم مپوش، ز غوغای حاسدان؛گوش سپهر پر ز طنین ذباب خواه!
11. ۱۱غبن است، سر بتاج کیان آیدت فرود؛ای سایه ی خدا، کله از آفتاب خواه!
12. ۱۲گر کشوری خراب، رسیدت ز دیگران؛آباد کن چو خضرش و، گنج از خراب خواه!
13. ۱۳تا برق دیده، کشت رعایا بپروری؛از ظل چتر، بر سر عالم سحاب خواه!
14. ۱۴گر در زمانه ی تو کند سایلی حریص،از دیگری سؤال؛ ز جودت، جواب خواه!
15. ۱۵هر جا فتاده بی پر و پا کبک و آهویی،بینی؛ در آبصفه ی دیوان حساب خواه
16. ۱۶از جنس باز، با ناخن و منقار و کج طلب؛وز نوع شیر، پنجه و دندان ناب خواه
17. ۱۷گر خصم بد رگ تو، ز حکم تو سر کشدبر گردنش هم از رگ گردن طناب خواه
18. ۱۸داری معذب، اهل حسد را ز رشک عدلپیوسته زین روش همه را در عذاب خواه
19. ۱۹گر بر فروزد آتش نمرود دشمنتتو چون خلیل، از آیه ی رحمت خطاب خواه
20. ۲۰چون ز آبروی فخر بشر گیرد انطفاگو بولهب ز آتش کین التهاب خواه
21. ۲۱محتاج باج نیستی، اما ز روم و روسطوق و کمر، ز بهر فهود و کلاب خواه
22. ۲۲ترک فلک، چو با تو جدل سر کند؛ مپیچ!پایان کار رستم و افراسیاب خواه!
23. ۲۳ناید تو را بمعرکه، هر کس رخ تو دید؛هر گه کنی عزیمت میدان، نقاب خواه!
24. ۲۴بر گردن عدو فگنی چون خم کمنداز بازوان دو رشته، توان خواه و تاب خواه!
25. ۲۵سیل فنا، بکشت عدو تا کنی روان؛از اقتران تیر و کمان، فتح باب خواه!
26. ۲۶تا چشم بد بتیر بدوزی، ز روی ملک؛آهن ز سنگ خاره و پر از عقاب خواه
27. ۲۷از تشنگی، چو خنجرت آرد زبان برون؛از خون سرد دشمن بدخواه آب خواه
28. ۲۸در بحر خون، چو غوطه دهی خصم را بتیغ؛بنشان ز درع موج و، ز خودش حباب خواه!
29. ۲۹یک روز، تیغ بر کش و، از پیکران سرانهفتاد ساله قوت نسور و ذئاب خواه!
30. ۳۰از خصم سخت کوش گران جان، بروز جنگ؛بینی اگر درنگ، ز عمرش شتاب خواه!
31. ۳۱تا تیغ زرنگار، بر آری ز دست خور؛بر رخش نیلگون، ز مه نو رکاب خواه!
32. ۳۲نعل و سمش، ز عظم قتیلان، بسیم گیر؛یال و دمش، ز خون شهیدان خضاب خواه!
33. ۳۳زان چار صولجان، سر دشمن برزمگاه؛غلطان چو گوی، گاه ذهاب و ایاب خواه
34. ۳۴با ذوق فتح و عدل، چو شوق طرب کنی؛آسوده رو، ز ساغر زر لعل ناب خواه
35. ۳۵خورشید را، بمیدان، قایم مقام ساز؛برجیس را، در ایوان، نایب مناب خواه!
36. ۳۶تا روزگار اهل هنر گیرد انتظامدر وضع چار رکن جهان انقلاب خواه
37. ۳۷یعنی بخشم و لطف خود و، عزم و حزم خویش؛تبدیل نار و ماء و هوا و تراب خواه
38. ۳۸آذر، ز بندگان تو داعی دولت استشاها دعای بنده ی خود مستجاب خواه
39. ۳۹کامیش، غیر گوشه ی چشمی ز شاه نیست،شاها، ورا بنیم نگه کامیاب خواه!
40. ۴۰زد انوری ز معجزه دم، و بن قصیده گفتگر باورت نمیشود از وی، کتاب خواه!
41. ۴۱ور نظم آبدار وی، از من طلب کنی؛گویند اهل دانشت: آب از سراب خواه!
42. ۴۲پرواز شاهباز، که گفتت ز صعوه جوی؟!آواز عندلیب، که گفت از غراب خواه؟!
43. ۴۳تا زهره بیدرنگ زند ناخنی بچنگاز مطربان زمزمه پیرا، رباب خواه!
44. ۴۴تا جام مه ز مهر، لبالب کند سپهر؛از ساقیان آینه سیما شراب خواه