1. ۱فرود آمد چو شاه اختران، زین نیلگون توسنافق را نعل سیمین هلال افتاد بر دامن
2. ۲شب آمد شد سلیمان فلک در خلوت مغربفروزان حلقه ی انگشتری ز انگشت اهریمن
3. ۳گریزان شد ز ضحاک فلک، جمشید خور اینک؛تهی جام جهان افروزش اندر ظرف نیلی دن
4. ۴مه نو، چون منیژه تن نزار و، قد خم افتاده؛بطرف چاه مغرب، مهرش اندر چاه چون بیژن
5. ۵نهفت اندر شفق رخ مهر، چون مجنون اشک افشانبه پشت کوه شد خورشید چون فرهاد خارا کن
6. ۶گسست از ساعد لیلی، سوار سیم در وادی؛فتاد از ساق شیرین، زر نشان خلخال در ارمن
7. ۷فروخفت آتش خور، گویی اندر طور و پیدا شدنشان نعل نعلین شبان وادی ایمن
8. ۸و یا چون شد ید بیضاش، در جیب افق پنهان؛سر ناخن هنوزش مانده نور افشان فروغ افگن
9. ۹و یا از غارت بیگانه سوزش گشت قارون رابخاک اندر نهان مخزن، عیان مفتاح آن مخزن
10. ۱۰بمغرب، گوی زرین فلک غلطان و میدیدمسر چوگان سیمینش، رها از دست چوگان زن
11. ۱۱ز نوک خنجر بهرام، بودش بره بیم جان؛نبود از آیه ی نورش، اگر تعویذ در گردن
12. ۱۲عیان یک نیمه ی کف الخضیب و، نیمه اش پنهان؛چو ساغر، کش نگارین دست مهرویان سیمین تن
13. ۱۳سر بن بره، کش طوق زرافشان بود، شد پنهان؛شد از عکس سر وی گاو سیمین سم، افق روشن
14. ۱۴بعین الثور چون افتاد چشمم در فلک دیدمبعینه چشمه ی روشن، میان سبزه ی گلشن
15. ۱۵ز کوهانش، فروآویخته غژغاوی از پروین؛که گویی غژ کشیدش مهر زرین تاب بر پرون
16. ۱۶خرامان شد سوی گاو زمین، گاو فلک از پیدو پیکر چون دو یکدل دوست با هم دست در گردن
17. ۱۷فروغ مشتری، در گردن جوزا؛ چنان گوییپریزادی بود، یاقوت زردش گوی پیراهن
18. ۱۸بمغرب گشته مایل، از میان آسمان سرطان؛چنان کآید سراشیب از تطاول شاخ نسترون،
19. ۱۹دو شعری، جون دو روشن شمع، در شام و یمن خندانسهیل شوخ چشم، از منظر فیروزه چشمک زن
20. ۲۰دمان شیری ز پی شرزه، دمش چون اژدر گَرزهکزان گاو زمین، لرزه فتادش بر توانا تن
21. ۲۱وزان پس، خوشه یی در مرغزار آسمان دیدمکش از هر دانه این دهقان پیر انباشت صد خرمن
22. ۲۲بوزن خوشه یی ریزان، شده میزانی آویزان؛رحل در کفه ی میزان، چنان کالماس در معدن
23. ۲۳ز سیمش کفه، وز زر رشته، وز سیماب شاهینش؛از آن موزون جواهر بیش از قنطار، کم از من
24. ۲۴عیان دیدم بر اکلیل مکلل، دیده بان عقرب؛تو گویی اژدهایی کرده مسکن بر سر مخزن
25. ۲۵ز پی، ناوک زنی سرکش، زرافشان تیر درکش؛کمان سیمین، زهش زرکش؛ برآمد ناگه از مکمن!
26. ۲۶کمان از ابروی یارش به، ندیده لاغر از فربهنشانده ناوک اندر زه، زمین را کرده تیر آژن
27. ۲۷شبان تا دیده بزغاله، چران هر ماه هر ساله؛گهی برد مرتع لاله، گهی در منبت سوسن
28. ۲۸دو سر آورده رو یکسر، بقصد جدی تن پرور؛یکی زد مخلبش ز ابسر، یکی منقارش از ایمن
29. ۲۹چو درج لؤلؤم، شد برج دلو، اندر نظر پیدا؛در آن چون ماه کنعان، زهره ی تابنده را مسکن
30. ۳۰شناور اندرین دریای اخضر حوت و تیر آنجاچو یونس صبحدم مشغول ذکر ایزد ذوالمن
31. ۳۱شبان شب، همانا از قفای گله یی گشتیکه گاوش عنبر افشان بود و آهو مشک و بزدلان
32. ۳۲بجزع دختران شوخ چشم اختران آن شبدهد تا زیب زال چرخ، سودی سرمه در هاون!
33. ۳۳کواکب بود بس تابنده، برچیدن توانستی؛گدای کور، دینار و درم از کوچه و برزن
34. ۳۴براه خود روان، از ثابت و سیاره هر کوکب؛بسیر روشنان، در ظلمت شب مانده حیران من
35. ۳۵همه شب، چشم چون چشم ستاره داشتم حیرانکه تا بینم چه فتنه زاید این فرتوت آبستن؟!
36. ۳۶بناگه، حقه مشکین، که چرخش بود بازیگر؛شکست و سوده ی کافور افق را ریخت بر دامن!
37. ۳۷سیاووش شب، از افراسیاب روز شد رنجه؛به طشت نیلی اش چون خور جدا کردند سر از تن
38. ۳۸همان خون است جوشان، این شفق در مشرق و مغرب؛بصبح و شام و، مرغان سحر از سوک در شیون
39. ۳۹ز جنبش، بال مرغان شد نوازن؛ یا بود لرزانبساق و ساعد لیلی وشان، خلخال و اورنجن
40. ۴۰بمشرق تا نهد تکبیرخوانان بیضه ی زرینخروس صبح، برچید از افق بس سیمگون ارزن
41. ۴۱ز قندیل کواکب، شد شبستان جهان خالی؛فروغ مشعل خور سر برون آورد از روزن
42. ۴۲نهان بگریست، بانوی حبش، با نرگسش غمزه؛عیان خندید خاتون ختن، با غنچه ی روشن!
43. ۴۳کند تا چشم یعقوب فلک روشن، ز بویش ؛ زدزلیخای صبا بر یوسف خور چاک پیراهن
44. ۴۴همایون، اول روز، اول ماه، اول سالم؛که با من شد صباحی در صباح آن صبوحی زن
45. ۴۵صبوحی، صحبت شعر و صباح آغاز فروردین؛صباحی همدمی کز صبح دارد پاکتر دامن
46. ۴۶در آن فرخنده ساعت، کز پی عیش حریفان شد؛فلک، از ابر میناوش، زمین از سبزه مینوون
47. ۴۷حریفان، هر یکی، در فکر کار خود ز نیک و بد؛ظریفان، هر یکی، در یاد یار خود، ز مرد و زن
48. ۴۸گرفته دست هم، ما و صباحی رفته در باغی؛نشیمن کرده در پای درختی سبزه پیرامن!
49. ۴۹همان ناگشته از جام صبوحی شاهدان سرخوشهمان ناکرده شمع صبح را زال فلک روشن
50. ۵۰شده از بیخودی، در پای مینا، سست هر ساقی؛زده از روشنی بر طور سینا طعنه هر برزن
51. ۵۱مگر در باغ و صحرا، ریختی شب ابر آزاری؛ایاغ غنچه را صهبا، چراغ لاله را روغن
52. ۵۲نم ابر بهاری، شسته گرد از دامن صحرا؛دم باد شمالی، رفته خار از ساحت گلشن!
53. ۵۳زمین را ابر آذاری، پی مشاطگی آمد؛سفیدابش ز نسرین سوده بررو غازه از روبن
54. ۵۴شکوفه، چون ستاره ریخته هر شاخ و، از شبنمفگنده گوشوار و مرسله بر گوش و بر گردن
55. ۵۵بباغ و بوستان، اندر زد ازهار و ریاحین سر؛چه گوناگون قبا در بر، چه رنگارنگ پیراهن؟!
56. ۵۶عیان هر گوشه صد مجلس، بهر مجلس دو تن مونس؛بریحان دید بان نرگس، بلاله همزبان سوسن
57. ۵۷یکی را جبه ی اخضر، یکی را کله ی اصفریکی را حله ی احمر، یکی را کرته ی ادکن
58. ۵۸سحاب، از طارم هر شاخ، باران بر سمن گوییکه در ناب دانه دانه میریزد ز پالادن
59. ۵۹نسیم از رخمه ی هر برگ، رقصان در چمن، گوییکه مشک سوده، توده توده می بیزد ز پرویزن
60. ۶۰فگنده هر شمر چین بر جبین از باد نوروزیو یا پوشیده داود پیمبر سیمگون جوشن
61. ۶۱تذرو و سرو در بازی، گل و بلبل بدمسازی؛دو تن در ناز و طنازی، دو تن در ناله و شیون!
62. ۶۲قدح پر راح ریحانی، حریفم یار روحانی؛زبان در گوهر افشانی، چو دست خازن از مخزن
63. ۶۳گهی از قصه ی عشاق، سرکردی حکایت او؛گهی از انفس و آفاق میکردم روایت من
64. ۶۴منش می گفتم: از هر کار، در دنیاست عشق اولی؛مرا میگفت او: از هر چه در گیتی است حسن احسن
65. ۶۵مرا میگفت: اوراق شکوفه ریخت، لاتضحکمنش میگفتم: اینک آمد از پی میوه لاتحزن!
66. ۶۶مرا میگفت : اختر گشت با ما رام لاتبکی،منش میگفتم: از چشم بد ایام لاتأمن
67. ۶۷ز غیبم هاتفی خواند این قصیده ناگه از هاتفبنامیزد معانی بدیع، الفاظ مستحسن!
68. ۶۸قصیده نه، خجسته دسته یی از سنبل جنت؛قصیده نه، همایون نغمه یی از بلبل گلشن
69. ۶۹صباحی چون شنید آن نغمه، دید آن دسته گل گفتا:بحمدالله که استادی درین فن، بلکه در هر فن
70. ۷۰چه باشد گر کشی در گوشم، از آوازه آویزهچه باشد گر کنی چشم من از دسته گلی روشن
71. ۷۱بگفتم: دل برد این دسته و، جان بخشد این نغمه؛که بستش دستیار تو، سرودش هم نوای من!
72. ۷۲بدین سان، باغبانان دگر هم دسته ها بسته؛باین آهنگ هم بالیده بس مرغان دستان زن
73. ۷۳ز من این دسته گل جویی، مجو باز و مفرسایمبمن زان لحن خوش گویی، مگو؛ منقار من مشکن!
74. ۷۴تو ای دمساز نوپرواز، کاوازی از آن بلبلشنیدی و گلی دیدی، پریدی تازه در گلشن
75. ۷۵همایی بس همایون فر، حمامی بس مبارک پر؛ولی جز آشیان دیگر نبودت هیچ جا مسکن
76. ۷۶بدامی در نیفتادی، پرت نشکسته صیادی؛قفس نادیده آزادی، ندیدی آنچه دیدم من!
77. ۷۷توانم گرچه من هم دسته یی بستن، ازین گلها؛توانم گرچه منهم ناله یی کردن، درین گلشن؛
78. ۷۸هر انگشتم، نگارد نقش مانی، در نگارستان؛هر آهنگم، گذارد باربد را طوق در گردن!
79. ۷۹دریغ اما، که هم بست آسمان دستم ز هر کاری؛همم راه نفس، کز دست او بر ناورم شیون!
80. ۸۰خصوص اکنون، که در باغ آشیانم خالی افتادهمن اینجا در قفس مرغی غریبم پرفشان تن زن
81. ۸۱صفاهان باغ و، منزل آشیان، من بینوا بلبل؛قفس بیرون شهر اصفهان، از گلشن و گلخن!
82. ۸۲چه شد گر چند روزی رفتم ای اهل وطن زآنجا؟!کش آمد پاسبان دزد و شبان گرگ و رمه ریمن!
83. ۸۳ز تأثیر دم جان بخش شبخیزان بفیروزیدگر باز آیم انشاء الله از غربت سوی مسکن
84. ۸۴چنان کز ننگ منکر، کرد عیسی رو سوی گردون؛چنان کز چنگ قبطی، رفت موسی جانب مدین
85. ۸۵نه از فرعون خواهم عون، خواهم از آله الحق؛نه از شداد جویم داد، جویم ز ایزد ذوالمن
86. ۸۶چو اسرائیلیان، در تیه غم ماندم؛ بود یا ربز لطف مطرب و ساقی، چه فروردین و چه بهمن
87. ۸۷ز شاخ سرو و گل، چون قمری و بلبل برد سلوی؛ز رشح جام مل، بر سوسن و سنبل نشیند من
88. ۸۸ز دست انداز گردون است، غرق خون دل تنگم؛بآیینی که از تیر تهمتن، چشم رویین تن
89. ۸۹باین حال تبه، کز بخت ابتر گفتمت پیدا؛باین روز سیه، کز سیر اختر کردمت روشن
90. ۹۰غزلخوانی من، از عشق مهرویان بآن ماند؛که گردد با جوانان پیر دست افشان و زانو زن
91. ۹۱نمانده شوخیم در طبع، کز هزلت کنم خندان؛نبوده کینه ام با کس، که از هجوش کنم دشمن
92. ۹۲وگر مداحیم خواهی، بکف جزو مدیح اینک؛نمی بینی ولی ممدوح، نه از مرد و نه از زن!
93. ۹۳هوس را هم زند، خوانم اگر کل را سیه گیسو؛طمع بر من تند، گویم اگر مثل را خدنگ افگن!
94. ۹۴جهان بوده است بازیگاه طفلان، خاصه عهد ماکه حورش، گشته دیوو؛ دادگر، دد؛ زیرکش، کودن!
95. ۹۵چه باید خواند دیو تلخ گو را، شوخ شیرین لب؟!چرا گویم زنی روباه دل را، مرد شیر اوژن؟!
96. ۹۶گدایی را، چه در زنبیل ریزم مخزن قارون؟!عجوزی را،چه آویزم بباز و نیزه ی قارن؟!
97. ۹۷چرا ابلیس را آدم شمارم، هند را مریم؛بر اشعب چون نهم حاتم لقب، بر اژدها بهمن
98. ۹۸نه زادان سرو دانندش، کشد گر پا ز گل گرپانه مردان شاه خوانندش، نهد گرزن بسر گرزن
99. ۹۹دهندم گر بهای مدح جان، این خواجگان، بازمرسد دعوای غبن آری فزون است از ثمن مثمن
100. ۱۰۰مگر کالای خود را عرضه دارم بر خریداریکه بحر و کان ز جودش گشت ویران چون دل دشمن
101. ۱۰۱مسیح عهد و بطلمیوس عصر، اقلیدس دوران؛که از شاگردیش شادند استادان صاحب فن
102. ۱۰۲نصیر الملک و المله، طبیب العیب و العله؛انیس العز و الذله، رئیس الدین و الدیون
103. ۱۰۳رخش، انوار را مطلع، دلش اسرار را منبع؛برش ابرار را مرجع، درش احرار را مأمن
104. ۱۰۴ای امید دل محزون، دلت مخزن، وفا مخزون؛چو علم از عالمت افزون، بود خلقت ز حسن احسن
105. ۱۰۵همت، از روی رخشنده بخنده گل بفروردین؛همت، از دست بخشنده بگریه ابر در بهمن!
106. ۱۰۶بتاج و تخت شاهان، گر درو لعلی بود؛ نبودبسعی و کوشش دریا و کانت، آن گمان این ظن
107. ۱۰۷شد از شرم کف نقاد و رشک طبع وقادتروان خوی بر رخ دریا، چکان خون از دل معدن
108. ۱۰۸بنظم و نثر تازی و دری، گاه سخن سنجی؛کنی اعجاز اگر دعوی، منم ز آغاز من آمن
109. ۱۰۹نباشد چشم حق بین همرهانت را چو تو، ورنهبنور خود تو را کرده است ایزد چشم دل روشن
110. ۱۱۰بلی نامحرمان، با پورعمران گر نبودندیچو گشتی «رب ارنی » گو، ندادندیش پاسخ «لن»
111. ۱۱۱اگرچه کس ندیده از ازل افلاک را عنینعناصر را نبیند تا ابد کس گرچه استرون
112. ۱۱۲کجا خواهند شد، ای گوهر یکتا بهمتایتدگر ز ابای علوی، امهات سفلی آبستن
113. ۱۱۳حکیمان جهان و، فیلسوفان زمان یکسرچشندت جرعه از ساغر، کشندت دانه از خرمن
114. ۱۱۴فلاطون وار سطالیس و لقمان، شیخ و فارابینشینی چون بمدرس، هم نشینانت به پیراهن
115. ۱۱۵ندارندت بدرگه ره، تو دانایی و قوم ابله؛تو بینایی و فوج اکمه، تو گویایی و جمع الکن
116. ۱۱۶مرا شد رستم گردون پدر، نامهربان، اماچو سهرابم اگر نشناسد و زخمی زند بر تن
117. ۱۱۷چرا نالم چو می بینم، کزان لب نوشدارویم؛همی بخشی گرش کاووس کی پوشید در مخزن
118. ۱۱۸حسودت گشتی آگاه از هوای روضه ی خلقتتوانستی گذشتن گر جمل از رخنه ی سوزن
119. ۱۱۹الا، تا دوستی و دشمنی از آسمان آیدالهی بر زمین بادا مدامت دوست و دشمن
120. ۱۲۰سپهرش رام و مه بر بام و می بر جام و گل بر کفصباحش شام و جایش دام و تلخش کام و کارش دن