1. ۱ای که چون از داد تیغت خون کندخون زیرغو در دل ارغون کند
2. ۲ای خداوندی کز اختر هر چه سعدخدمت آن طالع میمون کند
3. ۳تا تو، نه کس نام اسکندر بردتا تو، نه کس یاد افریدون کند
4. ۴خسرو بختت شب و روز از جلالتکیه بر شبدیز و بر گلگون کند
5. ۵کرده مهر لطفت اندر مهرگانآنچه کانون در مه کانون کند
6. ۶روز و شب خضر و کلیمت هر یکیبزم چون رخسار بوقلمون کند
7. ۷در ایاغ، آن آب حیوان ریزدت؛در چراغ، این روغن زیتون کند
8. ۸چون نهی بر تخت شاهی پا، تو راهفت خدمت، گردش گردون کند
9. ۹بام ایوانت بکیوان بسپردآستانت را، ز تیر استون کند
10. ۱۰ذکر برجیس از طرب در مجلستغمزدای سینه ی قانون کند
11. ۱۱بر درت بهرام را خنجر دهددر برت ناهید را خاتون کند
12. ۱۲گوی زرین سازدت از قرص مهربهر چوگان ماه چون عرجون کند
13. ۱۳کاتبان بارگاهت، هر یکیگوشها درج در مکنون کند
14. ۱۴هم ز حکمت لقمه ی لقمان خوردهم ز صنعت کار افلاطون کند
15. ۱۵فارسان رزمگاهت، هر تنیز آتش تیغ آب دریا خون کند
16. ۱۶تیغ بازان، کرده هامون کوهها؛رخش تازان، کوهها هامون کند!
17. ۱۷ملک را، حکمت ز عدل آباد کردخلق را، خلقت بخود مفتون کند
18. ۱۸از تو دید ایران ویران رونقیکز هوا باغ جنان مجنون کند
19. ۱۹جز دیار اصفهان، کش زنده رودخون ز غیرت در دل جیحون کند
20. ۲۰بود مصر آن شهر و شد بیت الحزنحاکمش بس خلق را محزون کند
21. ۲۱چیست حاکم، حاش لله ظالمی؛کو چو دیوان کارها وارون کند!
22. ۲۲مفلسان شهر را، از جوع کشت؛خواجگان ملک را، مدیون کند
23. ۲۳بس عزیزان را، چو یوسف بیگناهچون زند بهتان زنش، مسجون کند!
24. ۲۴فتنه ی او، آب صد ابلیس برد؛طعنه ی او، کار صد طاعون کند!
25. ۲۵بینوا، گر خرقه پوشد از نمدور توانگر جامه سقلاطون کند
26. ۲۶جستجوی هر دو، چون رهزن گرفت؛شستشوی هر دو، چون صابون کند!
27. ۲۷هر که جوید از جفای او قرارربع دیگر را مگر مسکون کند!
28. ۲۸یا بفکر دیدن عیسی فتدیا هوای صحبت ذوالنون کند
29. ۲۹در زمین هر که باشد، ز آب غصبخاک را چون صحف انگلیون کند
30. ۳۰باغ سازد، پرده ی گل بردرد؛سرو موزون، بید ناموزن کند!
31. ۳۱بسکه تلخستش زبان باغبانمیوه ی شیرینش را افیون کند
32. ۳۲جیب دهقان، مخزن آمد شاه را ؛شاه آنجا گنج خود مخزون کند
33. ۳۳کآنچه جود شاه از آن آگنده گنجکم کند، دهقان، بسعی افزون کند
34. ۳۴غافل، از غارتگر گنجت مباش؛ورنه گنجور تو را مغبون کند
35. ۳۵گنج حالی گرده آید سوی توتا بعشری زان تو را ممنون کند
36. ۳۶هر که ملکی بازماندش، هم بدویا مبیعش کرده یا مرهون کند
37. ۳۷مشنو از وی شکوه ی عصیان خلقپیش از ین گر کرده یا اکنون کند
38. ۳۸روسیاه اندر میان پیداست کیستشکوه از عنین اگر مأبون کند
39. ۳۹چون ز حد شد صبر خلق و ظلم اوکاش این لطف ایزد بیچون کند
40. ۴۰کآردم سوی صفاهان دوستکامدوستانم نیز پیرامون کند
41. ۴۱تا کنم با یک یک اخوان وطنآنچه موسی خواست با هارون کند
42. ۴۲کز چه کس گوساله را گوید خدا!وز چه دانا امتثال دون کند
43. ۴۳آن خیانت پیشه، کش خواندی امینهر چه در دست آیدش آلتون کند
44. ۴۴خود خورد چون مار، خاک خاک راحرص زور آور بزر مشحون کند
45. ۴۵خفتگانش، حسرت دوزخ کشند؛هر کجا او گنج خود مدفون کند
46. ۴۶نیستش از پستی الحق پایه ییکز ستم او را کسی مطعون کند
47. ۴۷لیک ترسم هر کس آید بعد ازینظلم آن ناپاک را قانون کند
48. ۴۸درد مسکین را رسد تسکین، چو شاهخاک را با خون او معجون کند
49. ۴۹ور نمیخواهد بگردن خون ویدیگری را کاشکی مأذون کند
50. ۵۰تا بزهر افعی تیغ کجشافعی گنجینه ی قارون کند
51. ۵۱ای سلیمان، قطع کن زان دیودست؛ورنه، رفته رفته، بس افسون کند
52. ۵۲دست در ترتیب آب و گل نهدرخنه در ترکیب کاف و نون کند
53. ۵۳هم فلک را انجمن بر هم زندهم جهان را وضع دیگرگون کند
54. ۵۴هم ز تارک افسرت غارت بردهم ز خنصر خاتمت بیرون کند
55. ۵۵دست دزدان، شحنه زان اول بردکآخر الامرش نباید خون کند
56. ۵۶ای که دیوان، میر دیوان کرده ییآدمیزادی چو من پس چپچون کند؟!
57. ۵۷خواستم عدل تو، بهر نام نیک؛روی ملک از خون او گلگون کند
58. ۵۸کایزدت، هم عمر جاویدان دهد؛هم، بخیرت عاقبت مقرون کند
59. ۵۹ورنه، آن کابلیس راند از آسمانمیتواند دفع این ملعون کند
60. ۶۰تا طبرزد، مصلح کسنی بودتا طبر خون، چاره طرخون کند
61. ۶۱ایزد ذوالمن، بیمن رأفتتاز هر آفت ایمن و مأمون کند
62. ۶۲دشمنت را، جام از غسلین بوددوستت را، جامه از اکسون کند