1. ۱ای سروِ گل‌اندامِ من، ای نخلِ برومند؛ای تلخ‌کنِ کامِ من، ای ماهِ شکرخند
2. ۲ای مرغ دلم فاخته و، نخل قدت سرو؛وی طایر روحم مگس و، شهد لبت قند
3. ۳ای روی تو باغی، که جهان کرده معطر؛وی موی تو زاغی، که ز من برده جگربند
4. ۴ای دل ز تو در بند، چو یوسف ز برادر؛وی جان به تو خرسند، چو یعقوب به فرزند
5. ۵ای دیدهٔ تارم، به تماشای تو روشن؛وی خاطر زارم، به تمنای تو خرسند!
6. ۶هر شب بُوَدَم آمدن بوی تو اَرمان؛هر روز بُوَد آمدنم سوی تو اروند
7. ۷چون گل، رخت از تاب می افروخته تا کی؟!چون لاله، دل از داغ توام سوخته تا چند؟!
8. ۸شد عمر و، شب هجر تو را روزنه؛ گوییدارد ز درازای به سر زلف تو پیوند
9. ۹آیا بُوَد آن روز که آیی به سرایمسایه به سر اندازی‌ام ای سرو برومند؟!
10. ۱۰نازان‌تر از ارباب عمایم، که شتابانهر جمعه خرامند به ایوان خداوند!
11. ۱۱دارای عجم، مملکت‌آرای کی و جمگردن‌زنِ بیدادگران، دادگرِ زند
12. ۱۲قاآنِ ملک‌جاه، فلک‌گاه، ولی‌خواهخاقانِ کریم‌اسم کَرَم‌رسم عدوبند!
13. ۱۳ای خسرو ایران، سر و سرخیل دلیران؛،در بیشهٔ شیران، تویی امروز ظفرمند!
14. ۱۴آن بردهٔ هندی است، بر ایوان تو کیوان؛کاعدای تو را طشت ز بام فلک افگند!
15. ۱۵برجیس، ز تنویر ضمیر تو منور؛هم تیر، ز تدبیر دبیر تو هنرمند!
16. ۱۶در عیش تو، ناهید یکی چنگی، قوال؛از جیش تو بهرام، یکی ترک صدق‌بند!
17. ۱۷مه، در صف پیکان تو، پیکی‌ست فلک‌سِیر؛خور، در کف غلمان تو، جامی است مِیْ‌آگند
18. ۱۸بس گلبنِ انصاف، که لطف تو ز سر کشت؛بس خاربُنِ ظلم، که عدلِ تو ز بُن کند!
19. ۱۹جمعند کنون، بر درت از منعم و مفلس؛دست کرمت بس که زر و سیم پراگند
20. ۲۰دل در بر احباب تو، کاوه‌ست و صفاهان؛جان در تن اعدای تو، ضحاک و دماوند
21. ۲۱ای در روش داد و دهش، چشمی و گوشینادیده و نشنیده خدیوی به تو مانند!
22. ۲۲داغی‌ست مرا بر دل و، بس داغ جگرسوز؛دردی‌ست مرا در دل و، بس دردِ زبان‌بند!
23. ۲۳رحم تو که عام است، شفیع آرم و گویمکآمد ز ادب دور به شاهان ز گدا پند!
24. ۲۴اَلمِنَة لِلّٰه، که سی سال شد اکنون؛ایران شده از داد تو چون دامنِ الوند
25. ۲۵هر رشته که بگسست ز بیداد حریفانداد ای عجب آن را دم شمشیر تو پیوند
26. ۲۶از عدل تو، ایران، همه در امن و امان است؛خورشید تو تا سایه بر این مملکت افگند
27. ۲۷از خطهٔ کرمان، همه تا دجلهٔ بغداد،وز ساحل عمّان، همه تا ساحَتِ دربند
28. ۲۸بیچاره صفاهان، که یکی گرگ در آنجاچوپان شده، امسال بُوَد سال ده و اند
29. ۲۹شد سُخرهٔ دونان، به غلط شَحنهٔ یونان؛شد سفلهٔ گرگان، به خطا میر سمرقند
30. ۳۰از بیم تو وز رحم تو، هر ساله به درباربا گریهٔ تلخ آمده، رفته به شکرخند
31. ۳۱هر چند که آن نیست که او را نشناسیاما ز پدر نیست فزون دانشِ فرزند
32. ۳۲ابلیس، شنیدی که چه‌ها کرد به آدم؟!هم باخت به او شعبده، هم داد به او پند!
33. ۳۳چون دید که بر بوالبشر از وسوسه ره نیست؛آخر ز بهشتش به در آورد به سوگند
34. ۳۴از مِحنَتِ محکوم، هم آخر خبرش پُرس؛خشنودیِ حُکّام ز انصاف تو تا چند؟!
35. ۳۵داد است، نه بیداد که یک چند بُوَد نیزحاکم ز تو غمناک و رعیت ز تو خرسند
36. ۳۶از شهر دگر، گرچه ندارم خبر امااز رایحه خود رند شناسد تره از رند
37. ۳۷زنهار، به دزدی دله، یک قافله مسپار؛لِلّٰه، به گرگی یله رنجِ گله مپسند!
38. ۳۸تا هست حریفِ شهِ کابل، شهِ زابل؛تا هست ردیفِ مَهِ بهمن مَهِ اسفند
39. ۳۹بر نارِ خلیلت، چو بر آبِ حیوان خضر؛بر آب حسودت، چو به نار سقر اسپند