1. ۱الا ای معنبر شمال موردکه جسم لطیفی و روح مجرد
2. ۲گهی از دمت، دلگشایی معاین؛گه از مقدمت، جانفزایی مشاهد
3. ۳هم از تست، روی شگرفان مصفا؛هم از تست، موی عروسان مجعد!
4. ۴ز انفاست، ای مایه ی زندگانی؛که قصر حیوة از تو باشد مشید
5. ۵شوند امهات درختان حواملبنات نبات از حوامل مولد
6. ۶شمرهای لبریز، در تیر و در دی؛ز سبزه مخطط کنی، از یخ امرد
7. ۷گهی از تو شیرازه ی گل مجزاگهی از تو اوراق لاله مجلد
8. ۸نه صباغی، اما درین سبز گلشن؛که طاقش گه ازرق بود گاه اربد
9. ۹ز تو خیری اصفر بود، برگش اخضرز تو لاله احمر بود داغش اسود
10. ۱۰ز تو بارگاه بلند سلیمانفگندی همی سایه بر فرق فرقد
11. ۱۱تویی پیک یعقوب و یوسف، ز یارینیارد کسی ره کند بر تو مسند
12. ۱۲ز کنعان بری جانب مصر نافهز مصر آوری سوی کنعان طبرزد
13. ۱۳گهی بر دمی در تن خاک مردهز تو روح تا زنده گردد مجدد
14. ۱۴گه از جیب شاخ، آفتاب گل آری؛گه آبش چو لؤلؤست، رنگش چو بسد
15. ۱۵نخوانم تو را، عیسی و موسی؛ اماتویی عیسوی دم، تویی موسوی ید
16. ۱۶بشکرانه ی اینکه مطلق عنانینه چون من بدام است پایت مقید
17. ۱۷نه مشغول چون من، به اندوه هجران؛نه مأخوذ چون من، بقیدی مشدد
18. ۱۸نه مخذول چون من، بخذلان غربت؛نه محبوس چون من بحبس مؤبد
19. ۱۹سوی فارس، قصد ار بود از عراقتفیا خیر قصد و یا خیر مقصد
20. ۲۰در آن خاک، شیراز شهری است شهرهکه از سبزه دارد بساط ممهد
21. ۲۱سقی الله چه شهری، چو بحر و چه بحری؟!که جزرش نه پیداست از لطمه ی مد
22. ۲۲ایا دی هر دادی، آنجا مهیامتاع اقالیم، آنجا منضد
23. ۲۳جهان تیره، و آنجاست روشن چراغی؛که هر قاصیدی را رساند بمقصد
24. ۲۴چراغش مزاری که چون مهد شاهاندر آن خفته بن موسی کاظم احمد
25. ۲۵همان قطب الاقطاب، کز شوق گردشمه و مهر، گردند دایم چو فرتد
26. ۲۶بنازم بمعمار طاق رواقشکه یک گنبد افزوده بر هفت گنبد
27. ۲۷بآن شهر شو، کاصفیا راست مسکنبآن شهر رو، کاولیا راست مرقد
28. ۲۸مگر خضر، پیوسته آنجاست ساکن؛که هر گمشده شد در آن خاک مهتد
29. ۲۹بهر مصطبش، با دل پاک مستان؛بهر مسجدش، روی بر خاک مسجد
30. ۳۰بهر گوشه، مخموری افتاده از پابهر صفه درویشی افگنده مسند
31. ۳۱چو در بزم اهل دلش بار یابیچو در جرگه ی بیدلان راهت افتد
32. ۳۲ز من ده سلامی، ز من بر پیامیبمجد دم احمد نسب، سید احمد
33. ۳۳که ای سید صاف طینت که داریباسم و برسم ارث از جد امجد
34. ۳۴نشان سیادت، ز خلق تو لایححدیث سعادت، بذات تو مسند
35. ۳۵من رو صف ذات تو کردن، نیارم؛نه ذاتت محاط و، نه وصفت محدد
36. ۳۶چگویم که دور از تو چون است حالمشب و روز دل خون ز غم، دیده ارمد
37. ۳۷غمی داشتم، روزی از هجر یاراننه از امس آگاه بودم، نه از غد
38. ۳۸که از دوستان، دوستی آمد از ویشنیدم که با دوستان مؤید
39. ۳۹کشیدی به شیراز رخت از صفاهانز احبابت از پی جنود مجند
40. ۴۰گزیدی سفر با رفیقان و رفتیبه شیراز و از آذرت یاد نامد
41. ۴۱در آن نامه کآورده بود، از تو، دیدم؛بعذر فراموشکاری محمد
42. ۴۲نوشتی که دیدند چون سردی دیشدندت ز احضاریاران مردد
43. ۴۳هم از سرد مهری است اینها، وگرنهازین معنی آگه بود طفل ابجد
44. ۴۴که شد لازم ذات آذر حرارتنخواهد شد از سردی دی مبرد
45. ۴۵وگر بود دم سردی من بحدیکه آسان بدی دفع فاسد به افسد
46. ۴۶همین عذر خوش بود، اگر می نوشتیسفر خوش بود، لیک بیدام و بیدد
47. ۴۷نیم بی خبر، دانم اینقدر کز تونشد نامه، زان عذر بیهوده مسود
48. ۴۸ولی کاش میبودم آنجا که با توشد این عذر از شهریاری ممهد
49. ۴۹عجب دارم از یاری شهریاریکه شهری بیاری او شد مقید
50. ۵۰بو مقودی از کمند وفایشبسی دوستان بسته دارد بمقود
51. ۵۱مرا ساخت محروم و، ننوشت عذرم؛گمانم نه بیمهری از دی باین حد
52. ۵۲گرش دیدمی، خواندمی بیخودانهباو چند بیتی، نه از غیر، از خود
53. ۵۳که ای فیض تو، همچو عیش تو دایم؛که ای لطف تو، همچو عمر تو سرمد
54. ۵۴نه خواری خوش از گل، به بی بال بلبل؟!نه بد خوب از خواجه، با بنده ی بد؟!
55. ۵۵نه خواجه است کو بنده ی بی بهاییقبول افتدش اول، آخر کند رد!
56. ۵۶زبان، جز بوصفت شهادت ندادهشنیده است تا گوشم آواز اشهد
57. ۵۷نه رنجید ه ام از تو، نه شکوه دارممبادت دل از رنجش من مردد
58. ۵۸پس از آشنایی، نه بیگانه گردم؛گرم کافر آید لقب، به که مرتد
59. ۵۹دگر بشنو ای سید جید از منکه بادت نهال جوانی مسند
60. ۶۰شدی چون بخیر و سلامت مسافرشود کار تو با رفیقان مسدد
61. ۶۱تماشای آن شهر، بادت مبارکنبینی چو بدبین، نه ای؛ از کسی بد!
62. ۶۲تو را گویم، استاد گفت آنچه با من؛بفرزند گفت اب، شنید آنچه از جد!
63. ۶۳ببین ز آب رکنی و باد مصلیهمه فیض بیمر، همه لطف بیحد
64. ۶۴ز صورت مزن دم، چو معنی شناسی؛بود فارغ از جسم، روح مجرد
65. ۶۵چو فردوس، از سرو باغش مشجرچو جنت، ز آیینه ی صرحش ممرد
66. ۶۶بر و بومش؛ از لاله و سبزه ی ترتو گویی که یاقوت رست از زبرجد
67. ۶۷بهشتی و، در وی خرامان سراسر؛چو حوران حورا، چو غلمان اغید
68. ۶۸مگر بود ز آغاز کر و بیان رااز آن آب میضاة از آن خاک معبد
69. ۶۹مگر هست تا حشر روحانیان رااز آن آب مشرب، وزان خاک مشهد
70. ۷۰منم بلبل و، خاک آن دشت گلشن؛منم تشنه و، آب آن چشمه مورد
71. ۷۱در آن روضه، از گلرخان سمنبر؛در آن رحبه، از مهوشان سهی قد
72. ۷۲نکویان شیرین لب عنبرین خطجوانان سیمین تن یا سیمین خد
73. ۷۳چو بینی، فراموشی از من مبادت؛که خلد برین است و، باشی مخلد
74. ۷۴مشو غافل، از خلق خاکی نهادش؛که خاکی نهادند و خورشید مسند
75. ۷۵همه عالم و عامی، از فیض خاکش؛شد این عاشق از شوق و، آن عالم از کد!
76. ۷۶اگر حالی، از اهل حال است خالیدهد یاد از ورد خاک مورد
77. ۷۷هم از روح سعدی و حافظ طلب کن؛بتوفیق مسلک، بتحقیق مرصد
78. ۷۸سلامی ز من ده، به اهل کمالش؛خصوص آن فلک رتبه عقل مجرد
79. ۷۹که عقل از یکی صد شمارد مدیحشنگوید همان وصف او را یک از صد
80. ۸۰سپهر امانی و نجم یمانی؛که از شادمانی برد بهره سرمد
81. ۸۱علی شریف، آن ز هر عالی اشرف؛ولی سعید آن ز هر والی اسعد
82. ۸۲در اقلیم فقر و فنا، پادشاهیکه هست از نمد تاجش، از پوست مسند
83. ۸۳حماه الله، آن کو بچشم حمایتبسوی ضعیفان عاجز چو بیند
84. ۸۴دجاجه، نبیند گزندی ز اجدلزجاجه نبیند شکستی ز جلمد
85. ۸۵حریفی که از لطف و قهرش مهیاشراب مهنا، حسام مهند
86. ۸۶چو با هم نشینید و دارید صحبتبکنجی، نه دیوی در آنجا و نه دد
87. ۸۷غنیمت شمارید، ای وصلتان خوش؛ز من یاد آرید، ای هجرتان بد
88. ۸۸تو دریایی و وصل او، فصل نیسانتو خورشیدی و، قرب او بعد ابعد!
89. ۸۹در آن شهر همصحبتان عراقی؛که هستند افزون بحمدالله از حد
90. ۹۰چو بینی، سلامی ده از من بایشان؛پس آنگه بتأیید صدق ای مؤید
91. ۹۱بگو: ای کهن دوستداران یکدلبگو: ای نکو عهد یاران ذوالید
92. ۹۲روا نیست دانید در کیش یاریز یاران دیرین فراموشی این حد
93. ۹۳وگر عهدشان رفته بینی ز خاطرخدا را که بربند عهدی مجدد
94. ۹۴چو بندی ز نوعهد از من بهر یکبصد گونه سوگند میکن مؤکد
95. ۹۵که بیمهری از دوستان است ناخوشکه بدعهدی از اهل دانش بود بد
96. ۹۶رفیقا، شفیقا، انیسا حبیباکه وصف کمالت نگردد معدد
97. ۹۷سکندر اگر بست ز آهن سد اکنونز بحر خیالم که گنجی است معتد
98. ۹۸ز بس گوهر نظم کآرم، توانمکه از تنگی قافیه ره کنم سد
99. ۹۹ولی خارج آهنگ شد تار قانونشد آن دم که ساز دعا را کنم شد
100. ۱۰۰الا تا دمد ز آسمان نور یزدانالا تا بود در جهان دین احمد
101. ۱۰۱خدا سازدت کار و، لطف خدایی؛محمد تو را یار و، دین محمد!