1. ۱ای باد شمالت چو گل آورده به بر، برلرزان ز نهالت دل هر برگ به بر، بر
2. ۲از غیرت دندانت و، از خجلت رویتلؤلؤست به بحر اندر و، لاله است به بر، بر
3. ۳از درج درت، طعنه زند لعل به یاقوتوز برگ گلت، خنده زند گل به شکر بر
4. ۴داد ایزدت از لطف، یکی حقهٔ یاقوتانباشته آن حقه بسی و دو گهر بر
5. ۵تا چشم منت ماند از آن درج گهر دورعمدا زدی از لعل ترش قفل به در بر
6. ۶خال تو به رخ، خردهٔ عودی است بر آتشهر ذره‌اش آمیخته گویی به شرر بر
7. ۷خط سیهت، خاسته دودی است که بنشستاز سوختن عود قماری به قمر بر
8. ۸زلفت که سراسیمه به پای تو سر افگندخونخواری چشمان تو بودش به نظر بر
9. ۹زنگی بچه را ماند، کز فتنهٔ ترکانسرگشته فتاده است به کوه و به کمر بر
10. ۱۰تا بر حجری بوسه زنند از حرم احرارهر ساله گزینند سفر را به حضر بر
11. ۱۱در عشق تو بت، چون به حرم بُرد جنونمزان پیش که دستم زندش حلقه به در بر
12. ۱۲طفلانْش به من بسته سر ره به پذیرهاز هر طرف انباشته حجرم به حجر بر
13. ۱۳شهری بهمن، از دوستیت، دشمن جانندلیک از نسق شرع ز قتلم به حذر بر
14. ۱۴و امروز که شد مفتی شهرم ز رقیباندانم که دهد فتوی خونم به هدر بر
15. ۱۵القصه،اگر عاشقی این است، عجب نیستهر روز گر فتاریم از بد به بتر بر
16. ۱۶با هر که کنم ز اهل جهان شکوه چنان استکافسانهٔ خود عرضه دهد گُنگ به کر بر
17. ۱۷بالجمله چه تدبیر به ناسازی گردونجرم فلک از جا نتوان بُرد بجر بر
18. ۱۸آمد مه آزار و، به خانه تو دل آزارتا کی بود آخر ز تو خاطر به خطر بر
19. ۱۹حیف است تو را پرده چو گل، خاصه درین فصلکز پرده برآمد، گل و نسرین به اثر بر
20. ۲۰چرخ و چمن از انجم و ازهار، شب و روزگردیده مرصع به دراریث و درر بر!
21. ۲۱گل مانده به گلزار، چه در شهر نمانده استیک تن که ز عشرت زندش چون تو به سر بر
22. ۲۲از مرد و زن، القصه به کاشانه کسی رامشغول ندانم نه به خواب و نه به خَور بر
23. ۲۳از شاه و گدا، پیر و جوان، هر که خردمندگلگشت چمن را، زده دامن به کمر بر
24. ۲۴دیوانه هم، امروز به ویرانه نمانددر خانه چه مانیم چو عاصی به سقر بر؟
25. ۲۵بشتاب که تا سال دگر گل به گلستانناید نه به زاری نه به زور و نه به زر بر!
26. ۲۶ور زآنکه خمارت نگذارد که گذاریگامی دو درین فصل خوش از شهر به در بر
27. ۲۷خوشتر ز بهشت است درین کوچه یکی باغکافتاده ز گل آتش طورش به شجر بر
28. ۲۸بر هر سر شاخ آمده مشغول مناجاتمرغانْش چو موسی همه شب تا به سحر بر
29. ۲۹بلبل به سر شاخ، ز داوود و سلیمانْشآواز به منقار برد، نامه به پر بر
30. ۳۰بر آستی مریم شاخ است، دمان بادکز میوه کشد عیسی شش ماهه به بر بر!
31. ۳۱بر رسته ز سرتاسر هر شاخ، کنون برگهر برگ به گل حامله، هر گل به ثمر بر!
32. ۳۲چندانش هوا معتدل و، آب گواراکز لطف دهد جان به مدارا به مدر بر
33. ۳۳هر برگ تَرَش، عمر ابد یافته گویینه جرعهٔ خود ریخته خضرش به شمر بر
34. ۳۴از تربیت نامیه، هر سبزهٔ نوخیزهر فاخته را آمده سروی به نظر بر
35. ۳۵از فیض هوا، در همه آن باغ ندارندسرو و گل نوخاسته حاجت به مطر بر
36. ۳۶از زمزمهٔ بلبل و از شعشعهٔ گلشادند کر و کور، به سمع و به بصر بر
37. ۳۷شب باز کند باد درِ باغ از آن پیشکز خنده شود باز لب گل به سحر بر
38. ۳۸نه روضهٔ خلد است و اگر بگذری آنجارضوان نگذارد که زنی حلقه به در بر
39. ۳۹اکنون تو و آن باغ، که در سایهٔ سرویریزی گل تر گاه به سر گاه به بر، بر!
40. ۴۰یادآوری از سوز دل خستهٔ آذرهر لاله که بینی ز تو داغش به جگر بر
41. ۴۱من بر در باغ آمده، بر خاک نهم سروز بیم فراق تو کنم، خاک به سر بر
42. ۴۲پس خوانمت این تازه قصیده ز معزیکه «ای تازه تر از برگ گل تازه به بر، بر»
43. ۴۳گر بلبل طبعم، کند آهنگ ترنمگویم که: ازین نغمه به گلزار دگر بر
44. ۴۴جایی که دهد عرض هنر میر معزیخود را چه بری عرض، به اظهار هنر بر؟
45. ۴۵او را سخن آویزهٔ عرش آمد و نتوانبا معجزه دم زد به خیالات و فکر بر
46. ۴۶نازند به شیرین سخنش، اهل سمرقندچون نازش خوبان سپاهان به شکر بر
47. ۴۷رام است مرا نیز کُمیت قلم، امادجال چو عیسی نزند تکیه به خر بر
48. ۴۸بنهاد معزی رخ اگر بر در سنجریا شاعر دیگر، به در شاه دگر بر
49. ۴۹من پای نهم بر سر والی ولایاتگر شاه ولایت نهدم پای به سر بر
50. ۵۰سلطان خراسان، علی موسی جعفرکارش به قضا جاری و حکمش به قدر بر
51. ۵۱یعنی، ولی خالق و والی خلایقکامد ز ازل، همسر آبا به گهر بر!
52. ۵۲آن سرور هشتم، زده و دو سر و سرورکافگنده چو سروم، همگی سایه به سر بر
53. ۵۳راضی بهقضا جانش و، صابر به بلا تنآغشته زبان نیز ز شکرْش به شکر بر
54. ۵۴خاک حرمش، شسته کلف ماه فلک راماه علمش، بسته ره سیر به خَور بر
55. ۵۵تا روح الامینش، شرف آمد به ملایکتا بوالبشرش، فخر به اصناف بشر بر
56. ۵۶نازد به پدر هر پسری، از کِه و از مِهاو را پدر است آدم و، نازد به پسر بر!
57. ۵۷آری به زبان نام پدر آورد آدمآن را که پسر اوست، چه حاجت به پدر بر
58. ۵۸ای چار کتاب فلکی را، تو مفسربینا نه کسی جز تو به آیات و سوَر بر
59. ۵۹چون چار پرنده، که ز انفاس خلیلیجان یافته، آراسته تن نیز به پر بر
60. ۶۰از روز ازل، حکم تو جاری به عناصرو آمیخته از حکمتشان، یک به دگر بر
61. ۶۱و امروز همت دست بر اوضاع موالیدچون خامهٔ نقاش، به اشکال و صور بر
62. ۶۲از رفعت و شان، ماهچهٔ رایت قدرتماهیش به زیر اندر و ماهش به زبر بر
63. ۶۳چون خاست ز کر و فر گردون ز جهان گردو افتاد از آن لرزه به تیر و به تبر بر
64. ۶۴جاه تو شها، رو به هر آوردگه آورداز معرکه برگشت به فتح و به ظفر بر
65. ۶۵در معرکه بدخواه تو، کش روی سیه باداز شرم تو گر روی بپوشد به سپر بر
66. ۶۶آهت به فلک چرخ سیاهی است که بسته استصیاد اجل نامهٔ فتحش به سه پر بر
67. ۶۷نشنیده کسی شیر شود ضامن آهوغیر از تو که صیاد چو دیدیش به سر بر
68. ۶۸ضامن شدی از رحمش و، تا رفت به خدمتبازآمد و، آهو بره بودش به اثر بر!
69. ۶۹از جود تو، بر دشمن و بر دوست رسد فیضچون ابر ببارد، چه به خشک و چه به تر بر
70. ۷۰نشنیده کسی لا ز زبانت مگر آن دمکاری پی تهلیل دو لب یک به دگر بر
71. ۷۱گر راحت روح آمده بنت العنب، اماعناب چو داد از عنبت تن به ضرر بر
72. ۷۲ز آنگونه خود از دختر رز مهر بریدمکآبستنی تاک نخواهم به ثمر بر
73. ۷۳تا مهر خرامد به سرای حمل از حوتتا ماه شتابد ز محرم به صفر بر
74. ۷۴از مهر رخت، دوستت آرد به جنان گلوز کینه کشد دشمنت آتش به سقر بر