1. ۱دم عیسی است که بوی گل تر می‌آردوز بهشت است نسیمی که سحر می‌آرد
2. ۲یا نه زان است نسیم سحر از سوی تبتکاهویی آه دل سوخته‌بر می‌آرد
3. ۳یا صبا رفت و صف مشک ختن بر هم زدنافهٔ مشک مدد از گل تر می‌آرد
4. ۴یا نه بادی است که از طرهٔ مشکین بتیبه بر عاشق شوریده خبر می‌آرد
5. ۵یا نه از گیسوی لیلی اثری یافت سحرکه سوی مجنون زینگونه اثر می‌آرد
6. ۶یا برآورد ز دل شیفته‌ای بادی سردباد می‌آید و آن باد دگر می‌آرد
7. ۷یا چو من سوخته‌ای را جگری سوخته‌اندباد از سینهٔ او بوی جگر می‌آرد
8. ۸یا کسی از مقر عز برون افتاده استبه غریبی به سحر باد سحر می‌آرد
9. ۹یا مگر آه دل رستم دستان این دمنوش‌دارو به بر کشته پسر می‌آرد
10. ۱۰یا مگر باد به پیراهن یوسف بگذشتبوی پیراهن او سوی پدر می‌آرد
11. ۱۱یا نه داود زبور از سر دردی برخواندجبرئیل آن نفس پاک به پر می‌آرد
12. ۱۲یا مگر باد سحر آن دم طاها خواندناز سر واقعه‌ای سوی عمر می‌آرد
13. ۱۳یا مگر سیدسادات به امید وصالروی از مکه به هجرت به سفر می‌آرد
14. ۱۴یا نه روح‌القدس از خلد برین سوی رسولمی‌خرامد خوش و قرآنش ز بر می‌آرد
15. ۱۵این چه بادی است که طفلان چمن را هردمسرمه‌ای می‌کشد و شانه به سر می‌آرد
16. ۱۶نقش بند چمن از نافهٔ مشکین هر روزاین جگرسوختگان بین که به در می‌آرد
17. ۱۷نو به نو دشت کنون زیب دگر می‌گیرددم‌به‌دم باغ کنون گنج گهر می‌آرد
18. ۱۸نه که هر گنج که در زیر زمین بود دفینابر خوش بار به یکبار ز بر می‌آرد
19. ۱۹کوه با لاله به هم بند کمر می‌بنددکبک از تیغ برون سر به کمر می‌آرد
20. ۲۰بلبل مست ز شاخ گل تر موسی وارارنی گوی سوی غنچه حشر می‌آرد
21. ۲۱ابر گرینده به یک گریه گهر می‌ریزدغنچه بر شاخ ز بس خنده سپر می‌آرد
22. ۲۲سمن تازه که از لطف به بازی است گروهبر سر پای همی عمر به سر می‌آرد
23. ۲۳ارغوان هر سحری شبنم نوروزی رابهر تسیکن صبا همچو شرر می‌آرد
24. ۲۴یاسمن دست‌زنان بر سر گل می‌نازدلاله دل از دل من سوخته‌تر می‌آرد
25. ۲۵نرگس سیمبر آن را که فروشد عمرشبر سر کاسهٔ سر خوانچهٔ زر می‌آرد
26. ۲۶سبزه از بهر زمین بوسی اسکندر عهدروی بر خاک سوی راه گذر می‌آرد
27. ۲۷خسرو روی زمین فخر وجود آنکه ز جوددستش از بحر کرم گوهر و زر می‌آرد
28. ۲۸مهد خورشید که زنجیرهٔ زرین داردهر مه از ماه نوش حلقهٔ در می‌آرد
29. ۲۹خسروا در دل خصم تو ز غصه شجری استکه برش محنت و اشکوفه ضرر می‌آرد
30. ۳۰آفتابی تو و کوهی است عدو لیک ز برفبنگرش تا ز کجا تا چه قدر می‌آرد
31. ۳۱دشمنت را که شب از شب بترش باد فلکروزش از روز همه عمر بتر می‌آرد
32. ۳۲خسروا خاطر عطار ز دریای سخننعت منثور تو در سلک درر می‌آرد
33. ۳۳نیست در باب سخن در خور من یک هنریگو بیاید هلا هر که هنر می‌آرد
34. ۳۴عیسی نظمم و هر نظم که آرد دگریدر میان فضلا زحمت خر می‌آرد
35. ۳۵ختم کردم سخن و هرکه پس از من گویدپیش دریای گهر آب شمر می‌آرد
36. ۳۶تا که هشتم به ششم دور به هم می‌گرددتا نهم دور نه چون دور دگر می‌آرد
37. ۳۷تو فروگیر به کام دل خود هشت بهشتکه عدو رخت سوی هفت سقر می‌آرد