1. ۱هرکه بر پستهٔ خندان تو دندان داردجان کشد پیش لب لعل تو گر جان دارد
2. ۲شکر و پستهٔ خندان تو می‌دانی چیستچشم سوزن که درو چشمهٔ حیوان دارد
3. ۳هرکه را پستهٔ خندان تو از دیده بشددیده از پستهٔ خندان تو گریان دارد
4. ۴لب خندان تو از تنگ دلی پر نمک استکه بسی زیر نمک پستهٔ خندان دارد
5. ۵پسته را زیر نمک از لب تو سوخت جگرپس لبت سوخته‌ای را به چه سوزان دارد
6. ۶شکر از پستهٔ شیرین تو شور آورده استکه لب چون شکرت شور نمکدان دارد
7. ۷جانم از پستهٔ پرشور تو چون پسته شودنمک سوختگی بر دل بریان دارد
8. ۸وآنگه از پستهٔ تو این دل شور آوردهبا جگر پر نمک انگشت به دندان دارد
9. ۹عقل چون پسته دهن مانده مگر از هم بازکان چه شور است که او را شکرستان دارد
10. ۱۰ای بت پسته‌دهن بر دل و جانم یک شبنظری کن که دلم حال پریشان دارد
11. ۱۱تو مرا هر نفسی پسته‌صفت می‌شکنیدردم از حد بشد این کار چه درمان دارد
12. ۱۲جان آمد به لب از پستهٔ رعنات مرافرخ آن کو لب خود بر لب جانان دارد
13. ۱۳هیچ شک نیست که چون پسته نگنجد در پوستهر که لب بر لب آن لعل بدخشان دارد
14. ۱۴پسته در باز کن آخر چه در بسته دهیکه دلم کار فرو بسته فراوان دارد
15. ۱۵زلف برگیر که خورشید تو در سایه بماندپسته بگشای که یاقوت تو مرجان دارد
16. ۱۶با من سوخته چون پسته برون آی از پوستچندم از پستهٔ خندان تو گریان دارد
17. ۱۷محنت از روی فروبستهٔ خویشم منمایکه دل سوخته خود محنت هجران دارد
18. ۱۸آن خط سبز که از پستهٔ لعل تو دمیدتازگی از گل و سرسبزی ریحان دارد
19. ۱۹شده این پستهٔ تو تازه و سرسبز چراستمگر از اشک من سوخته باران دارد
20. ۲۰نه که در پستهٔ تو حقهٔ خضر است نهانآب از چشمه خورد تازه رخ از آن دارد
21. ۲۱دلم از ظلم خط فستقیت می‌خواهدتا تظلم ز تو در درگه سلطان دارد
22. ۲۲تا به خشمت برسد سوخته گردد خورشیدزان که بغض تو شها نیم سپندان دارد
23. ۲۳تا بقای من دلسوخته صورت بنددخاطرم ذات تو را بستهٔ پیمان دارد
24. ۲۴تا درین دایره این نقطهٔ خاکی برجاستتا که پرگار فلک گردش دوران دارد
25. ۲۵سال عمر تو که از گردش دوران خیزدباد چندان که اگر بشمرد امکان دارد
26. ۲۶خسروا خاطر عطار به مداحی توکف موسی ز دم عیسی عمران دارد